HypoForum.com

Hallo allemaal,

Ik heb nu al 9 jaar en schildklier aandoening (graves)

Ik ben na twee RA kuren nu 4 jaar hypo.

Ik heb echter nog nooit de juiste bloedwaardes gehad.

Ik blijf last houden van vermoeidheid en malende gedachten.

Dit verloopt in een circel van moe-malende gedachten-moe

Na een tweede second opinion kreeg ik de diagnose GAS erbij.

Een gegeneraliseerde angststoornis. Ik heb hiervoor een training mindfullness gedaan. Dit hielp mij erg goed.

vanaf januari ben ik op gaan hogen met thyrax omdat mijn tsh nog op 12 zat.
na 4x ophogen zit hij nu op 2,4.

Voor mijn gevoel heb ik veel last van die vele ophogingen met alle hormoonschommelingen.
Ik voel me daardoor echt uit mijn evenwicht.

Aan de andere kant krijg ik nu meer last van mijn angsten.

Nu mijn vraag: is het mijn angststoornis of komt het door het ophogen van de thyrax.

Ik ga zo twijfelen aan mezelf.

Groetjes san


Eigenlijk is het alleen maar slechter gegaan sinds het ophogen.

je lichaam heeft echt wel tijd nodig om aan te passen. Ik kan je niet zeggen of je angsten komen van je angststoornis of schildklier, maar sowieso zal je lichaam wel last hebben van die hormoonschommelingen en heeft dit tijd nodig om te stabiliseren en je beter te gaan voelen. 4 ophogingen sinds januari, zijn toch best wat aanpassingen. hoelang zit je nu op dezelfde dosis?

Hoi Lisa,

Ik zit nu sinds 3 weken op deze dosering.
Wat ik zo typisch blijf vinden is dat mijn angststoornis tegelijk met mijn schildklier ziekte is ontstaan.
Ik hyper heel erg bij iedere ophoging en kon dus niet ophogen (kreeg angsten), mbv mindfulness ging dat wel. Ik kon mezelf met oefeningen rustig houden.
Het maakt dan ook niet uit wat er eerder is of wat waar vandaan komt als er maar vooruitgang in zit.

Na me een hele tijd redelijk goed te voelen ging het vorige week weer ineens mis. Veel angsten, hartkloppingen.
Daarom extra bloed gaan prikken.

Mijn tsh bleek in 1 1/2 week van 4,5 naar 2,2 te zijn gedaald. (en ik was ongesteld )

Ik werk heel hard aan mijn angsstoornis, maar soms krijg ik echt het gevoel dat ik er echt niets aan kan doen, maar dat ik zeer heftig reageer op iedere hormoon "hobbel" in mijn lijf.

Er is geen enkele arts die dat (h)erkent.
En dan......? weet ik het soms even niet meer.
Is dat herkenbaar???

Groetjes San

hoi San,

Angststoornissen zie je vaker bij de ziekte van Graves.
Net als jij werd ik hypo na twee slokken.
En ook ik had last van angsten en malende gedachten.

Ik kwam dat onlangs weer tegen in een brochure van de Schildklierstichting.
Die brochure gaat over psychische klachten. Hoe herkenbaar was dat weer.

Ik vond - zeker de eerste jaren - het ook moeilijk extra euthyrox te slikken.
Niet dat die angsten dan weer bovenkwamen, maar wel de onrust en de duivel op m'n hielen.

De ziekte van Graves is niet niks.
En jouw arts had dit best mogen weten.

hey San,

ja klinkt allemaal heel herkenbaar, ben daar zelf ook erg gevoelig aan. 3 weken is nog niet lang, niet lang genoeg om het te laten stabiliseren, zeker als je zo gevoelig bent voor schommelingen zou ik dit echt nog proberen uit te zitten, hoe moeilijk het ook is, en dan na 6 weken prikken en kijken waar je staat.

Mindfulness helpt wel, maar zal het probleem niet oplossen. zelf heb ik er ook baat bij, maar het onderliggende medische moet toch ook opgelost/stabiel worden.

Verder sluit ik me aan bij Suze.

Succes en sterkte!

Erg beankt voor jullie reacties,

Ik ben zelf bij het project goud in handen aanwezig geweest. Daar waren deze klachten voor iedereen (op 1 na) ook herkenbaar.
Ik krijg bij geen enkele arts bevestiging in mijn klachten. (heb twee second opinions gehad en daar kwam bij de tweede de angststoornis uit)
Dat vind ik zo vreemd. Alles word nu op de angst gegooid terwijl ik toch echt meen dat ik hormoonschommelingen voel.

Soms voel ik me dan heel machteloos, bevestiging van anderen doet dan heel goed.

Groetjes San

Hallo San,

Dat artsen het niet kennen, is misschien niet zo gek.
Als je gezond bent, heb je namelijk geen idee.
Artsen moeten het horen van patiënten.

Van harte hoop ik dat goud in handen zo zal werken dat artsen gaan begrijpen wat het is.
Toen ik heel hyper was en nog niet wist wat ik had, durfde ik eigenlijk niet meer met de trein.
Ook was ik 's nachts bang om naar de wc te gaan.

Zoiets durfde ik aan niemand te vertellen: ik leek wel gek.

Gelukkig heb ik daar al jaren geen last meer van.
Maar als ik het zo weer lees, zoals nu van jou ...
Het komt heus weer goed. Maar het heeft tijd nodig.

Fijn dat je dat zegt!!!

Ik was bij het project goud in handen ook de eerste die letterlijk alle vreemde gedachtes benoemde.
Bij mij is bijna alles gericht op conrole verlies.
Ik dacht dat iedereen het erg vreemd zou vinden, maar ik zat daar tenslotte niet voor niets. Ik wilde dat daar in de toekomst aandacht voor zou zijn.
Wat bleek, bijna iedereen herkende het.

Dus soms twijfel ik aan de diagnose GAS, maar ik wil vooruit en werk er hard aan om me goed te voelen. (dan maakt het ook niet uit hoe het heet)

Ik ben nog steeds erg moe en ga steeds over mijn grenzen heen. Met een gezin en werk kun je niet altijd doseren.
Door de vermoeidheid beland ik sneller in een negatieve circel merk ik. De kunst is om daar evenwicht in te vinden.

Fijn om te horen dat het uiteindelijk goed komt.
Bij mij duurt het nu al 9 jaar, maar mijn tsh is nog nooit zo goed geweest. Ik hoop dat ik er bijna ben.

Groetjes San

Wat een herkenning... ik ben blij te horen dat ik niet de enige ben. Artsen willen er niet aan,maar ik heb het ook gelijk met de hashimoto gekregen. Het helpt wel om te weten waar het vandaan komt. Maart ik blijf hoop houden dat het eens allemaal stabiel is. Groetjes

Hoi Robijn en San,

Hebben jullie je ook wel eens laten testen op andere dingetjes? Bijvoorbeeld je vitamine? Het valt me op dat heel veel schildklierpatienten toch last hebben van bijvoorbeeld een laag b12, vitamine D of ferritine. Die ook veel klachten kunnen geven.

Je kan het allicht is laten prikken......

Succes!

groetjes, Danielle