..). Maar eigenlijk gaat er ook veel tijd zitten in Daan, want reken maar dat ik alle momenten met mijn kleine ventje absorbeer. Ik kan uren met hem spelen of gewoon naar hem kijken. Ik smelt van zijn lachjes en geluidjes, ik adoreer zijn pruillipje vlak voordat hij begint te huilen en ik bewonder zijn driftbui als ik niet snel genoeg ben voor zijn voedingen. Wat een geweldig mannetje!! En die grote is ook zo leuk. Hij is zo trots op zijn broertje, hij geniet net zo intens als wij. Dus Gem, ik snap je dubio: wil ik nog wel werken? Aan de ene kant wil ik geen momentje missen van Daan, aan de andere kant komen de muren op mij af en inderdaad, is het financieel ook wel aantrekkelijk om weer mijn eigen salaris te hebben. Bovendien heb ik net 4 jaar geploeterd met studie, daar wil ik natuurlijk ook wel iets mee. Maar... de afgelopen jaren heb ik wel iets geleerd: als je het niet naar je zin hebt en het kan financieel enigszins... dan wegwezen! Het is het niet waard om iedere keer met lood in je schoenen naar je werk te gaan, er is dan iets beters en dat ontdek je pas als je het oude vaarwel durft te zeggen. En dat is hartstikke spannend, maar echt, de wereld vergaat niet en je krijgt enorm veel energie omdat er nieuwe deuren te openen zijn. En een rust...wow! Want hoe maf ik ook bezig ben met dat suffe huishouden en klagen dat ik niks doe: ik heb me in tijden niet zo ontspannen en zorgeloos gevoeld. En dat is heel wat waard! En mijn man? Die vindt het heerlijk dat ik thuis ben en dat hij zich niet druk hoeft te maken om oppas regelen en op tijd thuis zijn en wat eten we vandaag en wow, weer zomaar schone kleren in de kast! Die is dus ook ineens superrelaxed en we lachen wat af samen. Dan maar even een wat minder luxe leventje. We komen absoluut niks tekort en zijn dolgelukkig samen. Wat wil je nog meer?
En hoe is het met de rest van de dames? Het is stil hier.
.
