vrijdag bij de HA geweest.
Wat betreft m'n gewrichtspijn: het kon geen reuma zijn, want dan zouden er ontstekingen te zien moeten zijn en dat is niet het geval.
Daarna genoemd dat ik op internet veel lees over TSH waarden die net goed of net niet goed zijn en dat er best sprake kan zijn van een afwijking en dat dit in antistoffen evt te zien is.
Hij snapte wel wat ik bedoelde, maar kon het plaatje niet aan elkaar krijgen, dus hij zag er nog niet de noodzaak van in.
Daarna nog even met hem gepraat over hoe ik in m'n vel zit.
Ik blijf het lastig vinden, want ik weet van mezelf dat er ook dingen mee kunnen spelen op het psychische vlak (thuis was het niet zo best en ik ben nog wel dingen aan verwerken daarvan), maar toch.... dat is al langer zo en gemiddeld genomen heb ik me nooit zo niet lekker in m'n lijf gevoeld.
Ik ben ook een periode depressief geweest (2001/2002 en in 2004 nog een keer) en heb medicijnen gebruikt daarvoor.
Dus ja.... aan de ene kant, wil ik het best aankijken en geloven dat er misschien ook een psychisch verhaal bij zit (waar dus klachten vandaan komen, dus psychosomatisch).
Aan de andere kant......ik ken mezelf niet als iemand die heel erg moeilijk doet met z'n lijf - overal altijd pijntjes aangeven en voelen. Maar op het moment voel ik me gewoon echt niet lekker, terwijl het verder wel goed gaat op zich (ik werk gewoon, alles loopt - eigenlijk verder geen problemen).
Voor mezelf kan ik het gewoon niet helemaal verklaren en het dus ook moeilijk accepteren dat er 'niets' speelt op lichamelijk gebied.
Intussen denk ik 'nou ja laat allemaal maar, ik ga wel gewoon verder en als het door blijft gaan, dan trek ik wel weer aan de bel'.
Het liefst zou ik willen dat de HA zegt 'we testen het wel en dan kunnen we het uitsluiten'; dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben.
Maar ik heb ook geen zin om zo'n strijd aan te gaan en m'n 'zin' door te drijven.
Het verbaasd me trouwens dat ik hier zoveel lees over TSH waardes met een lagere bovengrens (b.v. t/m 2,5) en als ik bij de HA ben, dan lijkt het alsof hij (en anderen) daar nog nooit iets over gehoord hebben....
Schildklierafwijkingen blijven kennelijk lastig te herkennen in de medische wereld.
Bedankt voor al het meedenken.
Ik ga de komende tijd maar weer eens aanzien hoe het gaat.
