OUDE Hypoforum

Hoi Emily

Gefeliciteerd met je baan en fijn dat het je goed bevalt in Engeland met je man .
Balen met je  menstruatie  ,kan met je meevoelen vond het ook altijd een crime
Ben  je nog steeds aan de fotografie?

Heb het nog steeds druk met de fotografie  ,in de zomer Noorderlicht en in mei  in een galerie. Zou   niet zonder kunnen.  :kus2:  :zwaai:

Heee Mar,

Ja ik fotografeer nog steeds. Helaas niet zo vaak als ik wil, maar straks worden de dagen weer langer en zal ik misschien wel weer op pad gaan.

Hoi Emily
Fijn dat je nog steeds fotografeert ,
Je  woont in een land met  een schitterende natuur.Waar je    erg mooie foto's kunt maken denk ik.
Groetjes  Mar.  :zwaai:

Hoi Emily,

Ja hoor, ik kende je nog wel.
'k Vraag me of wie mij nog zou kennen, ben ook lang soort van afwezig geweest.

Emily the Strange schreef:Helaas juichte ik te vroeg mbt de menstruatieproblemen. 't Is weer opnieuw begonnen. Grrrr.

Hè meis, wat rot ... ik leef erg met je mee ... zit in het zelfde schuitje vanavond weer de pil na een pauze-week ...... het was weer een regelrechte ramp deze week. Sterkte!  :kus:

Groetjes,

Esther  :kus:

Hai Esther,

Natuurlijk weet ik nog wie jij bent

Zit nu in de 8ste week  van mijn menstruatie en ben het onderhand een beetje zat. Het is 2 - 3 dagen hevig, dan wordt het wat minder voor een dag of wat en dan begint het feest weer van voren af aan. Jippie!

Heb het idee dat de nieuwe diabetes medicatie nog niet zo geweldig aanslaat. Moet nog minstens drie keer per nacht mijn bed uit voor een bezoek aan het toilet.

De schildkliermedicatie lijkt goed aan te slaan. Mijn enkels zijn weer herkenbaar als enkels sinds dit weekend. En ik heb een beetje meer energie.

Vandaag de hele dag een Roemeen getraind op mijn werk, dus wel erg moe nu.

Hoi Emily,

Wat? 8ste week? Dat klinkt echt niet goed en vooral ook om moedeloos van te worden.
Weet wel dat ik als tiener het ook altijd heel heftig had, tot ik de pil kreeg en het in ieder geval binnen die pauze-week bleef.
Had een cyclus van precies 28 dagen, meteen vanaf het begin al (was net 11 jaar). Maar dan leek het wel 10 tot 14 dagen net of er een slachting plaats vond. Met een bloeddruk die daardoor kelderde naar 95/55 en dus veel flauwvallen. het maximum dat ik heb gehad in die tijd was een menstruatie van 18 dagen en dat binnen een cyclus van 28 dagen ... 10 dagen later begon dus de ellende weer van voor af aan.
Maar 8 weken met korte tussenpozen, dat heb ik gelukkig niet gehad. Kan daar dan echt niks aan gedaan worden met medicatie of zo? Zo kun je toch ook niet door blijven martelen? Sterkte!  :kus:
Grappig dat jij mij ook nog herkent.  :-_-:

Groetjes,

Esther  :kus:
('k wandel nu eindelijk maar eens naar de apotheek voor de Panzytrat)

Goh Emily en Hadassa:
Ik dacht dat ik problemen had met de menstruatie en overgang(zie draadje)maar jullie hebben het helemaal zwaar, balen hoor.
Is er niets te regelen met medicatie??acupunctuur, of whatever?
Succes hoor. g v r

Ik ben nu dus sinds 23 dec ongesteld en heb welgeteld twee dagen niks gehad in die tijd. Heb sinds drie weken nu denk ik een lichte oestrogeen pil naast de prikpil. Na een paar van die pilletjes stopte het, en ik dacht jippieee! Het is over. Maar nee, twee dagen later begon de ellende opnieuw.

Ik zie het nog een weekje aan, en dan maar weer een afspraak bij de huisarts maken.

Ik ga deze week een hele week prikken om te zien of de gliclazide aanslaat. 'k Moet wel zeggen dat ik met metmorfine beter kon merken dat het aansloeg (ie geen nachtelijke bezoeken aan 't toilet) maar ja, jeuk en uitslag is ook niet je van het natuurlijk.

Emily the Strange schreef:Ik ben nu dus sinds 23 dec ongesteld.

Het klinkt trouwens veel erger als ik zeg sinds voor de Kerst  :????:

Esther,

Het was bij mij vroeger ook altijd een drama, gelukkig geen flauwtes enzo. Maar ik kroop van ellende op mijn handen en knieen door de kamer omdat ik zulke vreselijke krampen had. Als ik het op school kreeg dan werd ik naar huis gestuurd. Mijn moeder propte dan een pijnstiller of twee in me en ik werd vervolgens voor het volgende lesuur weer naar school gestuurd. Daar zat ik dan, groenig-wit van ellende, uit het raam te staren. Vreemd genoeg werd ik daar nooit op aangesproken, en geen enkele leraar (zelfs niet de misselijke aardrijkskundeleraar) vroeg me ooit iets als ik me zo lamlendig voelde. 's Avonds ging ik dan vroeg naar bed (na weer zo'n pijnstiller), met een kruik, en later een elektrische deken.... en daarom was ik ook vrij jong al aan de pil, en zelfs daarmee was het vaak huilen met de pet op.

Toen bij mij Graves werd vastgesteld was ik de komende drie jaar nooit ongesteld. Ik vond het geweldig! Maar helaas vond de gynacoloog het niet 'gezond'  en kreeg ik pilletjes om de boel weer op te wekken. Sindsdien is het weer dramatisch vooral met de pijn.

 :kus2: wat ze al niet bedenken, niet gezond en besluiten het weer op te wekken??
Wat is nu beter,zoveel ellende of.......
xxxxxxxxxxx succes Emily,kijk het niet te lang aan hoor !!

Hoi Emily,

Waren wij als tiener maar klasgenootjes geweest ... anderen snapten daar echt geen barst van, andere meiden waren ook ongesteld en deden dan braaf mee met gym, dat moest ik dus ook maar kunnen. Ja hoor, hup met de bloederige zooi en lage bloeddruk sporten ... omdat ik in eerste instantie dus door niemand serieus werd genomen, heb ik dat 1 keer gedaan ... gevolg : ben flauw gevallen uit de ringen.  :????:  :???:  Gym-leraar heeft me toen vrij-af gegeven van gym in de maandelijkse periodes ... maar het duurde wel even voor ze ook geloofden dat ik zo lang zat te klooien met de menstruatie iedere maand. Maar snappen, ho maar ... de andere meiden : 'ik heb er toch ook geen last van, doe toch ook gewoon mee met gym, moet jij dan ook maar kunnen hoor, je stelt je aan'. Ach ja, de maatschappij is hard, zullen we maar denken.  :??:
Die menstruatie-pijnen waren inderdaad ook een ramp! Ooit is er zelfs de huisarts bij gehaald ... via hem had ik al diverse pijnstilling geprobeerd zonder dat het ook maar een beetje hielp. Die keer dat hij aan m'n bed stond, had ik al pijnstillers gehad en mijn vader had me whiskey zitten voeren met een theelepeltje (in de hoop dat het de boel zo verdunnen en verdoven ... ik was teut) ..... maar het leek wel of ik van de pijn dreigde te stikken en kon geen kleding aan mijn boven lichaam verdragen. Huisarts stond dus met z'n handen in het haar (hij wist dat ik een hoge pijngrens had/heb, loop zelfs door met een botbreuk ) en wist nog maar 1 oplossing op dat moment : een morfine-injectie. Mijn moeder : ze heeft een uur geleden alcohol binnen gekregen ... dus die injectie ging niet door. Die aanval heeft 13 uur geduurd en daarna heb ik 2 dagen bijna aan 1 stuk geslapen. Toen vond de huisarts het dus tijd voor de pil, na 6 jaar gemartel. Daardoor zijn de bloedingen iets minder heftig en vooral korter, maar pijn is gebleven ... zelfs nu nog.

Dat het bij jou weer is 'opgewekt' snap ik dus echt niet ... of hebben jullie nog een kinderwens? (hier dus wel) Als je geen kinderwens hebt, zou jij het dan aandurven om er permanent iets aan te laten doen, operatief bedoel ik? Als ik dit jaar niet zwanger kan raken, dan denk ik er over om er dan maar iets aan te laten doen ... misschien dat ik dat pas echt kan (mentaal) als ik 40 ben ... over 3 jaar dus.

Meis, heel veel sterkte!!!!!  :kus2:

Liefs,

Esther

Hallo dames,

Bedankt voor jullie lieve reacties.

Ik herken veel uit je verhaal Esther... ik dacht altijd dat ik een lage pijngrens had vanwege die enorme krampen en alle andere meiden gingen fluitend naar school als ze ongesteld waren. Maar een van mijn huisartsen in Nederland hielp me op een gegeven moment uit de droom. Ik had 9 maanden lang doorgelopen met een blindedarmontsteking die 1 keer per maand z'n kop op stak met daarbij een nierbekkenontsteking (en ik ging leuk naar m'n werk ook).

Ik heb 14 jaar geleden een hele zware vorm van zwangerschapsvergiftiging gehad waarbij het kindje overleden is en ik het maar amper gehaald heb. De kans dat dat terug komt is te hoog, daarnaast heb ik een spierziekte in de familie en andere erfelijke ziekten... (denk aan schildklier en type 2 diabetes). Dus rationeel gezien, geen goed idee.  Ik heb mijn schoonmoeder wel verteld dat Leija (de kat) niet in een ledikantje van de Ikea zal slapen (ze stond naast een ledikantje en zei ach wat schattig - m'n schoonmoeder, niet de kat). Ik ben nu ook 40 een beetje de magische leeftijd van gaan we het proberen of niet he? Maar nee... niet.

Hallo allemaal,

Daar ben ik weer.... vandaag bij de huisarts geweest voor de diabetes check. Dat was allemaal goed, mijn suiker is netjes aan 't dalen (hba1c gezakt naar 7.5 binnen drie maanden). Was al bijna van m'n stoel toen ik ineens aan mijn schildklier dacht. Ze prikken hier alleen TSH als ze op schildklierproblemen testen wat niet echt geweldig is, maar goed....

Ik was in januari 50 µg opgehoogd met een tsh van 2.8, nu blijkt mijn tsh ineens 3.8 te zijn. Niet blij! Huisarts vond het ook niet je van het en vond dat ik wel naar 300 µg op kon hogen (100 µg extra), maar dat heb ik eerst maar tot 50 verminderd in overleg met hem - uitgelegd dat ik dat nogal een grote sprong vond. Hij keek ook eens naar zijn computerscherm en uitte de woorden, 'ik geloof dat ik niemand in de praktijk heb die op 300 µg zit'.

Is het mogelijk dat je schildklier er helemaal mee stopt? Heb zo'n vermoeden dat de rek een beetje uit de mijne is, zeker als je naar mijn tsh waarden kijkt.

Groetjes,
Hilde