OUDE Hypoforum

Hallo Dames,

Doe het maar ff zo want krijg steeds meer PB-tjes en mensen beginnen we op andere draadjes weer te herkennen.

Waar zal ik beginnen, vorig jaar okt ben in na 4 mislukte IUI's eigenlijk ingestort want elke keer kreeg ik te horen van de gyn deze keer moet het lukken want betere waarden etc kan niet, maar elke keer was het weer mis... Toen ben ik overwerkt geraakt en hebben we besloten te gaan stoppen met de behandelingen in augustus. Ik heb ontslag genomen bij mijn 2e baantje, jaja schoonmaken van een kraamzorg bureau.., kon de confrontatie niet langer meer aan. Verplicht een week vakantie gekregen van de baas van mijn vaste baan in de wijkzorg en ben rustig gaan nadenken over hoe verder. Samen hadden we na onze vakantie besloten van het leven te genieten en te nemen zoals het is, zijn we samen is het ook oke, geen obsessies meer. Mijn grootste wens was een hondje... die hebben we sept uitgezocht en we konden onze pup halen met 6 weken, dus half okt. Mijn "kindje" Kyra bracht zoveel leven en liefde mee in huis, dat als we riepen ook gewoon zeiden kom maar bij heit of mem (papa of mama) !
Op de kerstborrel van het werk, was het behoorlijk confronterend want inmiddels had ik 3 collega's zwanger en ze vroegen mij hoe ik me voelde, heb dus gezegd; we zien het wel maar samen zijn we ook dol gelukkig, misschien gaan we jan 2010 wel weer naar het ziekenhuis maar voorlopig even niet. Maarrrr 1 januari moest ik ongesteld worden... maar het bleef weg.. 1 dag...2 dagen... 5 dagen... toen na 1 week heb ik met het zweet op mijn voorhoofd een test gehaald... ZWANGER!!! ik kon het niet geloven! maar heb niet nog een test gedaan want was als de dood dat deze negatief zou zijn! En toen de maandag is het circus begonnen, bloedprikken, ophogen, maagbandje leeg laten halen, gyn bellen en daar konden we 27 januari terecht. Daar kregen we die dag onze eerste echo, maar de gyn was net zo verbaasd als ons dat ik spontaan zwanger was geraakt. Het was een prachtige echo met een kloppend hartje op beeld en geluid. Hierna volgende bij elke controle prachtige echo's, de hele zwangerschap is top verlopen en voelde me prima, geen hoge bloeddruk of suikers, ben in mijn zwangerschap 2x gaan minderen met de thyrax, dat was een goed teken want dan werkte ons kindje zijn of haar schildklier goed.
Week 37 werd ik ziek, en daarna kon ik maar geen eten meer binnen houden, overgeven en 2x naar het zkh geweest voor een CTG omdat ik weinig leven voelde en mijn vruchtwater verminderde, maar ik moest toch proberen het nog 2 wkn vol te houden dat was het beste, op toetjes, drinken en soep. Uiteindelijk heb ik dit volgehouden tot 39+3. Toen ben ik gestript, maar dit haalde niks uit, op 39+6 ben ik ingeleid. Dit was een zeer heftige en snelle bevalling waar ik nog lang over heb moeten doen om te beseffen. Het was met 5 uurtjes geklaard! Ik kwam om half 10 aan het infuus en de vliezen werden gebroken, om half 1 nog geen effect en ik moest plassen, dus met het hele circus aan me naar het toilet, teruglopend naar het bed ging het heel snel, ons kindje zijn hoofd daalde met een noodvaart naar beneden en ik moest op mijn zij gaan liggen, weeën om de 2 minuten... half 3 weer voelen en nog maar 4 cm ontsluiting, pppff dit ging ik niet volhouden want de weeën kwamen om de minuut. maar helaas nog ff volhouden...  half 5 ging het echt niet meer en ik kreeg persdrang.. Dus manlief op de bel drukken en de zuster kwam.. maarrrrr de vk kon niet komen want die was bij een bevalling waar ze niet vandaan kon, gyn kon ook niet komen want die stond op de OK, de andere gyn was op spreek uur en kon niet alla minuut er zijn dus ze ging ff bellen, maar eerst even kijken..  hhhmmm je gaat inderdaad nu bevallen.. Ze wist niet hoeveel ontsluiting er was maar als ik een wee kreeg mocht ik wel voorzichtig meepersen.. en ze ging weg... daar zaten we met zijn 2-tjes, manlief kijken beneden of er nog niets uitkwam.. uiteindelijk kwam ze om 5 uur terug en ging als een speer alles klaarzetten, de VK en de Gyn kwamen om 10 over 5 binnen en snel jas aan etc en ze ging er klaar voor zitten, na 15 min persen, en 2x schoot hij terug en een dubbele knip omdat zijn hartslag ineens weg was dacht ik jij schiet geen derde keer terug dus heb ik hem eruit geperst zonder wee, en daar lag ons wondertje dan om 17:25 op mijn buik... zooo bijzonder en de VK begon te hechten AUWTSJ de verdoving zat te hoog en de knip te laag dus dan maar zonder verdoving hechten. om half 7 stond ik onder de douche en kwart over 7 eindelijk een heerlijke warme maaltijd na 3 wkn soep en toetjes hahaha. De volgende dag zijn we naar huis gegaan. Onze Jannes woog 3680 en was 52 cm, inmiddels is hij 8 wkn en weeg 6375gr en is 62 cm. Hij lacht vrolijk en is een heel lief kereltje.

Nou dames dit was dus mijn hele verhaal!
Liefs Minke

Gefeliciteerd, wat een wonder en wat een onvoorstelbaar verhaal.  Van Harte.   groet Margriet

Wat een bijzonder verhaal, van harte gefeliciteerd met je zoon!  :-)  :-)  :-)

Wauw..

Gefeliciteerd met jullie zoon!

Hallo

Nogmaals gefeliciteerd en fijn hier weer wat van je te lezen.
Hopelijk kom je af en toe eens updaten!

Veel geluk samen.

Wat heerlijk minke! VAn harte gefeliciteerd. Super om je verhaal te lezen, wat een wonder is het toch. Geniet er van meid!

veel liefs
gem

Zo wonderlijk hoe Jannes toch bij jullie gekomen is, na al die jaren. Wat heerlijk. Het was je ook zo gegunt.
En nu het grote genieten.  :-D

Wauw ..... wat bijzonder hè ! Van harte gefeliciteerd & geniet er maar lekker van ........

Helemaal te gek! Van harte gefeliciteerd!  :kus2:  :kus2:

Fijn dat je een draadje hebt aangemaakt  ;-)
Leuk om over je bevalling te lezen en dat het al met al goed is gegaan! Ook heel fijn dat je een fijne zwangerschap hebt gehad want we hebben je hier niet veel gezien toendertijd.
Nogmaals; gefeliciteerd en lekker genieten!
Hij groeit als kool zeg!! Heerlijk!!