OUDE Hypoforum

hallo,

hoe doen jullie dat nou precies ?

ik werk 18 uur per week, in een administratieve functie in een ziekenhuis.

een van mijn collega's heeft zeer heftige dingen meegemaakt, waaronder het verlies van haar kind en man.

ik heb een paar keer geprobeerd uit te leggen hoe ik me soms voel, maar denk altijd; het kan nog stukken erger ( zoals dus het verliezen van man en kind), dus ik blijf gewoon maar doorgaan met werken.

maar soms voel ik me zoooo rot en moe en "wegkruiperig depri" dat ik me wel ziek zou willen melden.

ik ben alleen bang dat daar dan geen begrip voor is, omdat ik het vaak gewoon niet echt laat blijken hoe ik me voel.

als ze aan me vragen hoe het met me gaat, zeg ik altijd: "goed hoor".

tijdens koffiepauzes voel ik me een buitenbeentje omdat ik niet alles begrijp wat er gezegd wordt en natuurlijk ook niet echt een superdruk priveleven heb.

mijn waardes waren volgens mijn internist in orde, ik voelde me nog niet ok, dus ik ben in februari opgehoogd naar 137,5 mcg Thyrax.

ik ben op eigen houtje weer terug gegaan naar 125 mcg, omdat ik me heel opgefokt voelde en een hoge bloeddruk kreeg.

31 mei weer terug naar internist, dus ben benieuwd. waarschijnlijk zal hij zeggen dat er verder niest aan te doen is.

maar mijn vraag was dus; hoe leg je het een beetje duidelijk uit ( ik kom ook vaak niet uit mijn woorden en denk dan; laat maar weer )

Ik denk dat de meeste van ons dat lastig vinden, ik ga waarschijnlijk weer beginnen met werken en de uitdaging voor mij zal zijn om zo duidelijk mogelijk te zijn.

In het aangeven van mijn grenzen en wat ik wel of niet aankan, ik ben ook erg goed om te zeggen het gaat wel, maar mensen met een beetje voel sprieten voelen toch wel dat het niet zo is.

Ik probeer duidelijk te maken dat het vergelijkbaar is met suikerziekte in de zin van afhankelijkheid van de medicatie en het zoeken naar de juiste balans en afstellng van de medicatie.

Het hele klachten scala zegt ze meestal niet zo veel, vermoeidheid klinkt zo vaag en er word vaak gedacht ja dat zijn we allemaal wel.

Jij moet afgaan op wat jou lichaam aangeeft en als het teveel is dan moet je dat serieus nemen.

Succes en groetjes Jantje

hoi jantje,

dank je voor je reactie, van die voelsprieten is wel een goeie ja, sommige mensen hebben al genoeg gezien of gehoord als ze je zien. het is ook goed aan mijn stem te horen hoe ik me voel.

veel succes als je weer begint met werken, aan je profiel te zien heb je erg leuk werk !

Het blijft altijd lastig uit te leggen als je iets mankeert wat je aan de buitenkant niet kan zien.
Ik heb me een aantal jaren achter elkaar 'swinters ziek moeten melden omdat ik aan winterdepressies leed, sinds ik weet dat ik ADHD heb gaat het stukken beter... misschien door de concerta...?
De ene collega staat er voor open, de andere minder, mijn ervaring is dat als ik het wél vertel dat het soms verbazend is hoeveel begrip er komt...
Dat houdt niet in dat ik iedereen overstelp met mijn klachten, maar ik verzwijg het ook niet angstvallig, toen ik dat nog deed had ik vaker het idee dat er geen begrip was, maar later bleek dat als 'ze' niet weten dat er iets speelt ze ook geen begrip kúnnen tonen...

Het blijft een kwestie van aanvoelen...

Sterkte!

*** Jantje : Ik las dat je een sollicitatiegesprek hebt gehad... heb je er al iets over gehoord?

Groetjes,
Petra

Volgende week maandag heb ik en 2de gesprek en ze weten van mijn situatie en zijn bereid om akkoord te gaan met een rustig inwerktraject.

Ik heb er erg veel zin in.

Nu nog energie krijgen

Ingrid,

Mijn ervaring is ook dat eerlijkheid op prijs word gesteld als je niet vervalt in details, daar kunnen wij als ervarings deskundigen meer mee dan collega's die deze aandoening misschien niet hebben.

Jantje

janetje schreef:Volgende week maandag heb ik en 2de gesprek en ze weten van mijn situatie en zijn bereid om akkoord te gaan met een rustig inwerktraject.

Wat super zeg!
Ik hoop voor je dat het gaat lukken en dat je het heel erg naar je zin gaat hebben!
Groetjes,
Petra

Naar alle waarschijnlijkheid krijg ik de baan, het was een leuk gesprek.
Nu moeten alle formaliteiten geregeld worden en m'n gezondheid en behandelend artsen een beetje meewerken.

Ik ga rustig beginnen en dan ongeveer na 3 maanden serieus aan de slag, zij weten van mij gezondheid dus ik ben benieuwd.

De grote test zal zijn voor mij dat ik durf aan te geven als ik over mijn grenzen ga, en dat ook gerespecteerd wordt.

Voor nu ben ik blij en vind het ook spannend, morgen even bloedprikken kijken wat daar uitkomt.

Hoe is het met jullie?


Jantje

Wow! Jantje! Wat super!
Gefeliciteerd!  :roos:

Ja, je grenzen aangeven is altijd moeilijk, maar je hebt al een voorsprong omdat jouw werkgever al weet hoe je er voor staat
en blijkbaar weet dat je gemotiveerd bent, anders hadden ze je niet aangenomen toch!?

Met mij gaat het wel aardig goed, nog steeds wat duizelig, maar lang niet zo erg meer als 3 weken geleden (toen ik met de Thyrax startte)

Groetjes,
Petra

Hoi Janetje,

Van harte gefeliciteerd, dat is leuk voor je.
Goed van je dat je open geweest bent over je gezondheid, dat maakt de weg naar het aan geven van je grenzen hopelijk wat makkelijker.

Veel succes en let goed op jezelf.
Groet, Karin.

Ik ben ook erg blij, ik heb er veel zin in. Nu m'n energie nog maar daar ben ik druk mee bezig.

Groetjes Jantje

gefeliciteerd met je nieuwe baan !

goed gedaan hoor, en ook fijn dat ze vanaf het begin weten over je schildklier, dat scheelt weer.

met mij gaat het niet zo lekker, ben maandag bij internist geweest en moet weer ophogen naar 150 mcg.

TSH was gestegen naar 1,8 , FT4 was gedaald naar 14. Twijfel erg of ik me ziek zal melden of gewoon ga werken. Ben heeeeeeeel moe en nergens zin in.

Heb nog aan internist gevraagd of er geen scan gemaakt kon worden om te zien in hoeverre de schildklier het nog doet, maar dat had volgens hem geen zin.

Dank je wel!
Ja volgens mij is er niks zo onvoorspelbaar als die fijne, kleine klier.
Ik heb het idee dat artsen vrij weinig kunnen zeggen over hoe en wanneer hij er mee stopt.

Wist niet dat dat kon met een scan?

ja als je het niet op kan brengen, dan moet je daar naar luisteren, zijn ze in het ziekenhuis een beetje begripvol?

Ik zou in iedergeval wat meepikken van het mooie weer, dat geeft de burger weer moed!

Succes Jantje