OUDE Hypoforum

Beste lotgenoten,
Mijn naam is Loes, ik ben 49 jaar.
Na jaren vage klachten wat ineens heel erg verergerde is in
oktober 2010 is bij mij geconstateerd dat ik hypo ben/heb.

Met de cijfertjes van de waardes kan ik niet omgaan, ik kan het maar niet onthouden en er wijs uit.
Je kan het mij 20 keer uitleggen maar ik krijg er nog geen vat op. (wat mij wel frustreerd).

In November ben ik begonnen met tyrax.
Het ging en gaat mij allemaal te langzaam.
Na een tijdje sloeg de tyrax goed aan en ik heb mij zelfs een week of 2 a 3 volkomen genezen gevoeld.
beetje bij beetje ben ik meer gaan doen, mijn lichaam uitdagen enz..
Vorige week met dat goeie weer ben ik weer intensief gaan sporten.
Op mijn werk is het momenteel ook druk en ik heb nu het gevoel dat ik weer terug bij af ben.
De klachten komen in alle hevigheid terug.
Heb ik mijn lichaam dan zo overvraagd?
Ik voel me nu erg onzeker.
Ik wil niet minder, ik werk graag en ik sport graag. (skeeleren)
Ik heb vorig jaar al heel veel in moeten leveren en hoop dat het dit jaar wat beter gaat omdat ik nu weet wat ik heb en er wat aangedaan kan worden.

Pas eind april heb ik een afspraak met de internist.
moet ik daar op wachten?
Heeft het nut om eerder bloed te laten prikken of is het nu een momentopname. Is het verstandig om eigenhandig tyrax op te hogen? dit zij allemaal vragen die in mij opkomen.
Verder voel ik een enorme afstand met mijn internist.
en vraag ik mij af of ik tussendoor met mijn vragen gewoon naar de huisarts kan.
Dat is een man van niet zoveel woorden, maar heeft het eigenlijk altijd bij het juiste eind.
Ik ben wel van plan om mijn waardes op te vragen en in een schriftje te schrijven.

Ik zit nog met meer specifieke vragen maar ben van mening dat ik eerst wat beter met mijn ziekte om moet leren gaan en dan gaan verdiepen. Met alle reacties ben ik blij.
alvast bedankt

Dag Loes,

Ik herken het hoor, natuurlijk gaat het niet snel genoeg. Ik kan ook niet wachten om mijn leven (al is het maar gedeeltelijk) terug te krijgen.
ik had alvorens de diagnose en juiste behandeling startte, al zes jaar geleefd met continue achteruitgang. Al die tijd heb ik gehoord dat ik er maar mee moest leven
Ik probeer het in het goede perspectief te zien, en knijp dan echt in mijn handen van geluk dat er in elk geval - hoe langzaam ook- vooruitgang is. Dat geeft hoop!

Je kunt hier ontzettend veel info vinden, neem de tijd om bekend te raken, en probeer te accepteren dat het tijd kost. Het is niet anders ;)

Enne, met veel vragen kun je hier terecht is mijn ervaring! En anders de huisarts inderdaad. Niets vervelender dan onzekerheid.

Sterkte!

Groetjes,
Noa

Hoi Noa
bedankt voor je antwoord. vandaag ben ik bij de huisarts geweest omdat ik er nog voor een andere klacht naar toe moest.
Ik heb een uitdraai gehad van al mijn bloedwaardes.
Helaas kon hij geen antwoord geven op al mijn vragen.
Hij adviseerde mij de internist te bellen.
Ongemerkt nam hij wel wat onzekerheid bij mij weg door te zeggen dat mijn internist heel communicatief is en er goed mee te praten valt.
Wat ik wel een probleem vind is dat de internist normaal gesproken terug belt.
Als ik dan bezig ben of op mijn werk ben, weet ik vaak niet goed wat ik moet vragen of vraag ik weer niet door. (ook als ik een lijstje op zak heb)
Ook het lusteloze moeie gevoel werkt deze reactie in de hand.