door Aquilegia » dinsdag 29 maart 2011 - 14:21
Maar ik heb mijn handen vol aan Onze dochter op dit moment. Ze slaapt overdag
steeds minder, en wil steeds minder getroost worden, dus ben ik overgegaan
op het "laten huilen" omdat ik merk dat ze oververmoeid is. Ze wil bijv.
niet meer op mijn pink of op haar speen zuigen, wat "vroeger" goed hielp
als troost (vroeger!!! Het kind is 6 weken!) Ze wil alleen maar rechtop
tegen mijn borst gehouden worden en zo in slaap vallen, leg je haar dan in
bed, dan is het krijsen, of gelijk of na een kwartier. Dat gaat zo
natuurlijk niet. Ik kom er niet aan toe om af te wassen of de was op te
vouwen. 's Nachts slaapt ze wel als een klein blokje, met voeding
ertussen, maar overdag weinig. En in de kinderwagen als we wandelen wil ze
ook slapen, maar ze slaapt daarna niet meer door na thuiskomst. Zucht.
Het irritante is overigens dat het na geruststelling van het CB het
steevast een paar dagen goed gaat, alsof het met mijn spanning/onzekerheid
te maken heeft (en dat zal best wel...). Net weer naar het CB gebeld. Nu
stellen ze voor: rust, regelmaat en laten huilen, bij voorkeur beginnen in
een weekend voor de steun van de partner. Dat zal dus in het begin wel wat
langer duren dat huilen. Dus zorgen dat ze geen honger, kramp of een vieze
luier heeft, in bed leggen als ze moe is en dan niet meer gaan troosten.
Of evt. om de 10 minuten even gaan troosten in haar bedje. Overigens
schijnt de piek van huilen rond de 6 weken te liggen, dus vandaag...
Ben vanochtend ook al (zelf) met het om te 10 minuten troosten begonnen.
Geen succes. 1,5 uur gehuild met tussenpozen, waarbij ik dus steeds 10 min
(of langer, moet ook douchen etc.) wegbleef. Na 1,5 uur was ik het zo zat
dat ik haar in bad heb gedaan. Ik dacht: ze is gisteren ook niet geweest
en ik WIL haar persé vandaag in bad doen! Al slaat het nergens op en zit
ik zo met een schreeuwend kind in bad. Maar ze was ze rustig en blij in
het bad!!! Ahhhh... je zou denken dat ze niet moe was. Na het bad gevoed
(het was weer tijd) en daarna zag ze er zo uitgeput uit, dat ik haar in de
kinderwagen heb gelegd om te slapen. Ik dacht: gaat ze huilen dan ga ik
naar de stad of wandelen. Blijft ze stil, dan blijf ik thuis om te zien
hoe lang ze slaapt. Het is nu 15.00 uur en ze is om rond 13.00 uur gevoed,
dus succes. Edit: werd net wakker met oerkreten, niets gedaan, maar nu
weer stil... handje gaat omhoog... ze slaapt weer...
Maar ze heeft zichzelf dus niet in slaap gehuild. Dat heb ik haar
overigens wel een paar keer al zien doen, op de arm. Ze huilt en huilt en
huilt, is 1 seconde stil en slaapt. Vandaar dat eerst troosten geen zin
heeft, zodra je haar rustig hebt, slaapt ze en dan zit je met een slapend
kind in je armen, dat wakker wordt van elke poging om in de wieg gelegd te
worden.
Ik ben het nu helemaal met wat Appie, Charlotte en anderen schreven,
eens dat je het op je eigen manier moet
doen, en heb spijt dat ik niet meteen zo begonnen ben. Ik dacht: O jee,
hoe ga ik dit doen? Wat is de manier? Maar een methode uit een boekje laat
zoveel ruimte voor vragen, er gebeurt iets dat niet beschreven staat en
dan denk ik: ik kan dit doen of dat doen... en dan doe ik maar wat. Ik
denk dat ze mijn onzekerheid toch aanvoelt en dat ze daarom zo doet. Dus
voel ik me schuldig alsof ik de oorzaak ben van alles, wat zo weinig zin
heeft natuurlijk. Ik probeer zo rustig mogelijk te zijn, ook innerlijk. Ik
DOE altijd wel rustig met haar, maar denk dat ze stemmingen toch aanvoelt.
Goed, we gaan het wel weer oplossen. Ze is nog steeds superlief en lacht
heel schattig breeduit naar ons... Dus we genieten ook van haar hoor. Ook
als ze aan de borst ligt, in bad gaat etc.
Mama v ♥ Sterre† '07 en v gezonde dochter ♥ '11 na IVF
22-3-'11: TSH 0,06 / FT4 20,6 -> terug naar 75 mcg Thyrax