OUDE Hypoforum

Beste allemaal,
Zoals het onderwerp het al zegt, ik word moedeloos van die schildklier. Wellicht velen onder jullie.
M'n waarden zouden (opT3na) binnen de "officiele marges" zitten, echter ik blijf me merendeel van de tijd waardeloos voelen.
Somber, lusteloos, concentratieproblemen en koud!
Nu ben ik laatst anderhalve week op vakantie geweest naar de zon en had nergens last van! Kom ik terug in dit regenlandje, en mijn stemming slaat om. Kon me van de week slecht concentreren op het werk, gisteravond ineens erg geirriteerd en reageer dit af op vriendje. Dat ik alleen veel beter af ben, noem maar op.
Hij roept steeds, het komt allemaal weer goed, het heeft tijd nodig, maar het duurt voor mijn gevoel al zo vreselijk lang.
Vrijdag maar eens voor St. Janskruid wezen kijken. Dit zou echter van invloed zijn op je lever wat weer niet goed is voor de thyrax dus niet meegekregen. Aan de AD wil ik liever niet omdat dit een aantal jaar geleden voor mij heel erg slecht uitpakte. Ga daar maar niet verder op in.
Nu las ik dat Cytomel soms kan helpen aan een verbeterde stemming. Graag jullie reacties!

Hoi Lunarossa,

Op zich ben ik vrij nieuw in deze materie, dus kan ik niets over je schildklier zeggen, maar voor mij is het herkenbaar dat je je op vakantie (zon) goed voelt... bij mij is een Vitamine D tekort vastgesteld, is dat bij jou ooit onderzocht?

Sterkte!
Groetjes,
Petra

Ik kan me herinneren dat als ik in Turkije ben ik altijd minder last heb.
Als ik dit zo lees ga ik denk ik toch ook eens op vitamine D controleren.

Dat werd van de week ook al tegen me gezegd en B12 van de week maar weer eens langs de huisarts.

*** Sandy,

meer (hele nuttige) info hier over kun je vinden op http://www.stichtingb12tekort.nl/forum/index.php

Het is wel aan te raden om het te laten prikken als je een tijdje geen supplementen slikt...

Groetjes,
Petra

Hallo Lunarossa,

M'n waarden zouden (opT3na) binnen de "officiele marges" zitten, echter ik blijf me merendeel van de tijd waardeloos voelen.
Somber, lusteloos, concentratieproblemen en koud!

Binen de "officiele marges" kan nog een ruim begrip zijn hoor. Wat zijn de waarden van de FT3, FT4 en de TSH in cijfers? En wat zijn de normaal waarden van het lab waar je bloed prikt?
Misschien heb je nog wel ruimte om iets op te hogen met de thyrax waardoor je je misschien wel veel beter gaat voelen.

Bij mij is de FT4 het belangrijkste, zodra die onder de 19 komt voel ik me ook weer zwaar hypo, terwijl mijn TSH zo rond de 2 blijft hangen.

Dank jullie voor jullie reacties. Zon doet wonderen, daar ben ik wel achter. Mijn waardes de vorige keer (zo'n 8 weken geleden) waren als volgt:
TSH 4,2 (vrij hoog dus)
FT4 17
FT3 4,9
Volgens de internist dus goed, maar ik voel me ver van happy.
Vandaag verjaardagsfeestje gehad. Ik doe net of ik ben vrolijk maar binnenin ga ik kapot. En dat gaat al geruime tijd zo. Vraag me af of dit door de kwaal komt of door de medicijnen of dat het misschien gewoon in mijn hoofd niet goed zit. pff!
Ik heb een hele lijst met vragen, moet woensdag terug op controle. Zal wel een dubbel consult worden vrees ik.
Gebruiken jullie ook thyrax of cytomel? Of beiden?
Hoor graag van jullie

groetjes

Helemaal mee eens zonnetje,

Zolang je nog niet goed ingesteld bent op tyrax alleen, kun je er nog niets van zeggen.
Als mijn waardes zo zouden zijn zou ik me ook niet goed voelen.

Kijk eerst eens hoe het gaat als je tsh rond de 1 zit en je ft4 rond de 19...

Daarnaast voelde ik zelfs na 2 jaar stabiel op dezelfde medicatie nog steeds verbetering.
Ik voel me nu weer helemaal happy alleen op euthyrox

gr a3n

Hallo allemaal,
Even een update na mijn laatste nood kreet.
Ben inmiddels op controle geweest bij de internist en de TSH was nu 3 en de FT 4 19, FT3 3. Ben op eigen verzoek (internist vond het niet nodig) verhoogd met de thyrax. Wil een halve erbij, maar ben gestart met een kwart. Voel me al iets beter maar nog niet je van het. Dat kan natuurlijk ook niet zo snel.
Mijn relatie verloopt op dit moment ook niet soepel. En over mijn schuldgevoel nog maar te zwijgen. Wellicht komt het niet alleen door mijn SK, maar het draagt er wel toe bij. Ben mezelf gewoon kwijt. Een tijdlang weinig sociale contacten gehad. Weinig zin om dingen te ondernemen en merk dat ik dat begin te missen. Weet gewoon even niet meer wat te doen. Natuurlijk ken ik ook goede dagen of momenten en daar probeer ik enorm van te genieten. Maar als ik dan een mindere dag heb, lukt het me niet de goede momenten vast te houden en dan denk ik: ik word nooit meer de oude!
Mijn vriend begrijpt me wel, maar het doet me pijn dat ik hem keer op keer aantrekt en dan weer afstoot. Op momenten dat hij ziet dat het minder met me gaat, laat hij me met rust en als ik dan zeg dat ik het saai vind en hij nodigt me uit iets leuks te gaan doen, ben ik moe!
Ik denk dat ik alles te snel wil en vergeet dat ik patient ben. Pfff. Dit klinkt een beetje als geklaag, sorry dat ik zo over kom. Moet het gewoon even van me afschrijven.
Zou dit alles echt door die klier kunnen komen?
Alvast bedankt voor het lezen.
Groetjes,

Ja zeker kan het door die klier komen.
Het is dan moeilijk om de zonnige kant te zien....
understatement!
Het is alleen maar fijn dat je hier kan klagen...toch!
Scheelt weer wat naar je partner toe
Blijf vertellen dat je er zelf ook niet goed van wordt...
Blijf positief denken.

Je hebt al weer een stap de goede richting uitgemaakt.
Een kwartje of een halfje kan echt een wereld van verschil maken.
Blijf er in geloven.
Gebruik dat kleine beetje puf voor dingen die je echt graag wil doen en geef je zelf de ruimte om tegen andere dingen nee te zeggen.
Probeer af en toe wel over die tegenzin te stappen, want soms valt het dan toch mee en is het best lekker om even weg te zijn.

Maak het jezelf niet moeilijker door op jezelf te gaan zitten mopperen.
Hoop dat het goed voelen doorzet!

gr a3n

Hallo a3n. Dank je voor je reactie. Doet me inderdaad goed even mijn gal te spuwen om maar zo te zeggen en ik weet dat er ook weer betere tijden aan zullen breken. Alleen het is wat je zegt, als de zon even niet schijnt (of al een tijdje) is het soms zo zwaar.
Ik probeer me er inderdaad soms overheen te zetten en soms geniet je en soms wat minder.
Gisteren ondanks een enorme vermoeidheid toch even naar de stad geweest. We zouden er 's avonds een hapje eten, maar moest na 2 uur rechtsomkeert maken. Thuis gekomen even gelegen (wat ik normaal niet zo snel doe) en voelde me toen wel wat beter. Ik moest er wel bij zeggen dat ik in zo'n situatie wel eens iets rustgevends neem en dat helpt dan wel voor een paar uur. Maar ja, dat is natuurlijk ook de boel belazeren voor jezelf.
Die situatie van aantrekken en afstoten stuit me tegen de borst. Niet doe ik daar mezelf maar zeer zeker ook mijn partner te kort mee. Zou graag eerst mezelf weer goed voelen en dan weer opnieuw willen gaan voor mijn relatie. Maar vrees dat dat een illusie is.
Ben wel eens benieuwd hoe andere SK patienten daar mee omgaan. Tijd zal het leren. Rust is idd erg belangrijk. Weet je, we hebben als het goed is maar 1 leven en het frustreert me dat ik er momenteel niet uit kan halen wat erin zit.
Nogmaals dank voor je reactie. Fijne avond verder, ik duik er zo in.
Luna

Hoi Luna je verhaal is heel herkenbaar.

Ik worstel ook zo met mijn gevoelens sinds ik in die mallemolen zit.

Ik ben nu maar gaan praten met een pchygoloog hopen dat ik er beetje uit kom.

Mijn hele leven staat op zijn kop lijkt wel, en de ene dag voel ik me super en zie ik alles weer zitten.

De dag erna...alles weer donker en huilen..

Hallo Corinne,
Ik ben dus niet alleen die met dergelijke klachten te maken heeft.
Hoe lang heb jij die klachten al en ben je inmiddels wel goed ingesteld?
Vandaag op mijn werk een beetje ingestort. Werd ineens erg wazig in mijn hoofd, ging transpireren en voelde me erg naar. Had ook te weinig gegeten (weinig eetlust) en door de energie wat alles kost zakt mijn gewicht. Heb me voorgenomen of ik nu honger heb of niet, toch moet eten! Net een mega pizza op. Pff.
Weet niet of je een baan hebt, maar trek je dat?
Ik herken je verhaal. De ene dag voel je je redelijk (dus voor jou gevoel prima) en de volgende dag tranen met tuiten.
Mijn waardes zouden dus tussen de toegestane marges vallen en vraag me daarom af waarom ik me zo rot blijf voelen.
Heb net een rustgever ingenomen en ga zo even wandelen. Totaal geen zin maar op den duur komt een mens niet meer van die bank af.
Ik houd maar in mijn achterhoofd dat het ooit weer goed moet komen.
Heel veel sterkte en als jij je verhaal wil doen, schrijven he! Ik lees dagelijks op het forum.
Groetjes,
Luna

Hoi Luna mijn "geestelijke" klachten zijn ongeveer half jaar geleden begonnen.

Ik ben ook veel afgevallen en voelde me super maar toen begon de ellende.

Vier weken geleden had ik dus veels te hoge waardes en moest ik weer 1 blauwe minderen dus dat heb ik braaf gedaan.

Ik kijk ook dagelijks op het forum, en dan t liefst de berichten over geestelijke gesteldheid.

Vandaag ging redelijk..ben weer naar de kapper geweest voor de derde keer deze maand...hahaha.

Ik ben wel blij dat ik de stap heb gezet om met iemand te gaan praten want ik ben echt niet meer de Corinne die ik ooit was.

Je bent dus niet alleen!  ;-)

Ohja ff over t werk.  Ik werk 24 uur per week, ochtend en avonddiensten.
Dat gaat nog steeds goed.  

Alleen tijdens ochtendiensten ben ik kapot en ik slik dan s'avonds ook een slaappil omdat ik anders helemaal niet kan slapen.

De avonddiensten zijn geen probleem.

Als ik aan het werk ben dan voel ik mij zelfs het best dan heb ik geen tijd om zoveel na te denken.

Hihi, voor de derde keer naar de kapper in een maand. Hoe komt het? Niet naar je zin geknipt?

6 maanden al met psychische klachten. Dat kost zoveel energie he? Maar het komt goed. En goed van je dat je professionele hulp heb gezocht. Ik ga ook om de 4 weken naar een psycholoog, maar ik vind dat ik het op een gegeven moment zelf moet kunnen. Ze geeft me wel handvaten maar uiteindelijk moet je het zelf doen.
Jammer dat je zonder medicatie slecht slaapt. Ik doe het ook hoor, indien nodig neem ik een halve alprazolam, ooit voorgeschreven gekregen voor angstklachten (burn out anderhalf jaar geleden) en ondanks dat ze verslavend werken kan ik niet zonder. Hoef ze niet dagelijks te slikken maar het idee dat ze in mijn tasje zitten geeft me al rust. Dus toch verslaafd.

Net even wezen wandelen en deed me goed. Nog even met een vriendin gebeld die ik al een tijdje niet meer heb gehoord (sociaal leven staat al geruime tijd op een laag pitje) en dat was weer erg gezellig. Op zulke momenten denk ik, het komt allemaal weer goed. Rust en regelmaat, dat prent ik mezelf steeds in, maar het is soms zo moeilijk. Ben altijd een bezige bij geweest en soms kan ik niets meer. Herken jij dat ook of heb jij voornamelijk last van psychische klachten?

Heb jij trouwens ook een relatie? Zo ja, dan ben ik benieuwd hoe jij je daaronder voelt (omdat je aangeeft ook niet goed in je vel te zitten).

Tot mails, fijne avond nog.
Groetjes,