OUDE Hypoforum

Sinds ik hypo ben, sinds begin dit jaar bekend, merk ik dat er wel veel dingen te verklaren zijn, maar is t nu zo dat als je hypo bent, je ook verandert qua mens ?

Moeilijk om uit te leggen dit.
Ik merk aan mezelf dat ik toch wel erg met mezlf bezig ben, terwijl ik voor de 'diagnose" eigenlijk altijd met anderen bezig was. Het is nu zelfs soms op het overschillige af.....ik heb echt genoeg aan mezelf. En daardoor zonder ik mezelf soms echt af, daar heb ik dan behoefte aan.

Nu werk ik 18 uur per week, 2 dagen achter elkaar. En nog behoorlijk veel extra uren in verband met een achterstand op het werk.

Aan de ene kant wil ik mezelf niet laten kennen, dus gewoon doorwerken, huishouden doen, met dochter op stap. Maar als ik dat allemaal blijf doen, dan ben ik zo moe en vol van alle indrukken dat ik echt een dag of wat nodig heb om ' bij te trekken'.

Ik merk ook dat ik heel veel dingen op mij persoonlijk betrek. Zo denk ik bijvoorbeeld dat ze op mijn werk vinden dat ik me aanstel en daar achter mijn rug over praten.

Door gebrek aan concentratie ben ik in sociale prietpraat situaties ook niet echt sterk. Daar snappen mijn ( vrij nieuwe collega's ) niet veel van denk ik. Ik heb wel uitgelegd wat er aan de hand is met me, maar toch merk ik dat ze het moeilijk vinden om mij in te schatten.

Nu hebben een aantal van die nieuwe collega's heel heftige dingen meegemaakt op privefront. Ik vind het moeilijk om daar geconcentreed naar te luisteren. En soms zeg ik dus dan ook ontactische dingen.

Pffff, mischien snappen jullie niks van dit verhaal hoor. Maar ik bedoel eigenlijk dat ik het soms moeilijk vind om de situatie te accepteren zolas die er nu voor staat. Het liefste gedraag ik me alsof er niets met me aan de hand is.......maar dan kom ik mezelf tegen.

Ik vind het gewoon moeilijk om nu naar de sores van iemand anders te luisteren, terwijl ik wel blij ben dat ik gelukkig 'alleen maar' hypo ben en niet, bv een kind verloren ben aan een ziekte, zolas een van mijn collega's.

Ik snap sommige dingen ook gewoon niet, dan dringt het niet tot me door. Hoort dat bij hypo ?

Morgen naar de internist. Ik was van plan om Cytomel te vragen, maar aangezien de T3 behoorlijk hoog was ( 5,1) denk ik niet dat ik dat ga krijgen.


Pfffff...ik zit er gewoon ff door en dan te bedenken dat dit de rest van mijn leven zo blijft.

Hoi Ingrid:
Allemaal heel bekend hoor,
door hypo worden de kaarten opnieuw geschud en verander je,
dat gevoel van: geen ruimte te hebben voor anderen is mij heel bekend. En je daar eigenlijk voor schamen ook.
Maar moeten kiezen voor jezelf omdat je het anders niet op kunt brengen ook.
Soms is het goed om eens met collega's ,vrienden te bespreken of hun werkelijk denken wat jij denkt dat ze denken. Vaak is dat gewoon niet zo.
En aanstellen: we stellen ons niet aan, misschien gewoon eens een folder neerleggen over hypo?
Maar blijf wel gewoon jezelf hoor, ook als moet je aan je nieuwe zelf wennen. van R

Hier ook wel herkenbaar.
Ik kan bv minder enthousiast zijn en ben soms vreselijk passief.
Dingen interesseren me gewoon minder.

Ik wil graag onder de mensen zijn maar eigenlijk ben ik het liefst alleen.

Collega's daar heb ik niet veel mee  van doen dus dat scheelt alweer.

Soms schaam ik me wel tegenover mijn man dat ik zo passief ben maar gelukkig begrijpt hij het allemaal wel

Hoi Ingrid
Heel herkenbaar allemaal hoor..... echt álles wat jij schrijft had ik ook!

Maar het kan ook weer terugveranderen, het is bij mij een heel stuk verbeterd sinds ik goed ingesteld bent. Dus troost je, het hoort er allemaal bij en het hoeft niet voor altijd te zijn.

Jolijt

Hoi hoi

Heel herkenbaar allemaal. Heb het nog steeds. Probeer me te interesseren in andermans leven, maar het lukt me niet. NOu heb ik ook het gevoel dat ze niet in mij geinteresseerd zijn, maar ja dat zal wel een kronkel in mijn hoofd zijn.
Ik heb op het moment genoeg aan mezelf en mijn gezin, daarnaast probeer ik weer te gaan werken, maar wat een drama is dat. Voel me niet gewenst, kan vergaderingen en presentaties moeilijk volgen, durf nog niet zo ver auto te rijden, waardoor ik niet naar een andere vestiging kan, ben niet scherp enz enz.

Kom mezelf ook nog regelmatig tegen, omdat ik weer eens teveel gedaan heb.......

Het probleembij mij isnog erbij gekomen dat ik niet gehoord wordt door de internist. Volgens hem kan het niet meer aan die klier liggen...... Wat ook niet echt bevorderend werkt voor bovenstaande.......


groeten, Kabo,

ps nog cytomel gekregen?

Hoi kabo,

Over een uur vertrek ik richting Den Helder voor een afspraak bij de internist. Ben benieuwd.

Ik ga zeker vragen of ik Cytomel krijg, maar ben eigenlijk beetje bang dat hij mijn FT3 wel goed vindt qua waarde.

Verder neem ik de supplementen die ik van de ortholmoleculair dietiste heb gekregen mee. Oa zijn dat magnesium, Vit b 12 smelt tabletten en levertraancapsules. Verder nog capsules met oregano-olie tegen een candida albicans schimmel die via een ontlastingsonderzoek bij de dietitse bekend werd.

Kreeg dit helaas niet vergoed, dus ik wil eigenlijk proberen om het via de internist vergoed te krijgen. Niet geschoten......is altijd mis toch ?

Groet,

Ingrid

Hoi Ingrid,

En heb je nog cytomel gekregen van de internist?

groeten, Kabo

Hoi Kabo,

Nee ik heb geen Cytomel gekregen. Internist wil eerst proberen met alleen Thyrax verbetering te krijgen.

Het was trouwens een erg rommelig consult, omdat hij 2 keer werd gebeld over een andere patient van hem. Ik vond dit niet erg netjes eigenlijk. Dus ik heb voor mijn gevoel niet alles kunnen vragen.

Fijn weekend,

Ingrid

Hoi Ingrid,

Jammer dat je het niet mag proberen. Misschien is het niks, maar als je je rot voelt is het volgens mij het proberen waard, lijkt mij tenminste......

Hopelijk de volgende keer beter.

groeten, Kabo

Ik snap helemaal wat je bedoelt. Al is het bij mij een klein beetje anders. Ik ben namelijk 16 jaar. Dus die collega's zijn bij mij klasgenoten die ik elke dag zie en die mij niet echt begrijpen. De huisarts zei dat het niet vaak voorkomt bij iemand van mijn leeftijd, de ziekte van Hashimoto..

Ook ik kan me niet concentreren, heb nergens zin in, ben het liefst op mezelf terwijl ik eigenlijk ook heel graag met anderen ben (voordat ik hypo kreeg zat ik barstensvol energie, was ik altijd met vrienden en vriendinnen, vaak buiten, de dag kon niet lang genoeg duren!). Nu is dat totaal veranderd. Ik ben inderdaad een ander mens (kind..) geworden. Dat hoort er blijkbaar bij, maar ik vind het afschuwelijk. Ik kan niks meer, want ik doe op school net alsof er niets aan de hand is (voor zover dat gaat), waardoor ik na school op de bank lig te slapen. Het is verschrikkelijk. Ik ben nu een jaar bezig en nog gaat het niet goed. Maarja, ik ben blijkbaar niet de enige en dat doet me toch goed. Ik was bang dat het tussen m'n oren zat..

Sterkte nog!

Dit verhaal had ik een paar jaar geleden kunnen schrijven. Ik had ook genoeg aan mezelf. Ik was ook heel erg veranderd door de hypo, en sommige dingen veranderden toen ik beter ingesteld was weer terug naar normaal.

Sommige dingen bleven echter: heel voorzichtig doen met je energie, want ik kan nog steeds als ik te veel doe een paar dagen een dip hebben.