Cordarone

Plaats hier (verwijzingen naar) literatuur, onderzoeken en andere bronnen van kennis over hypothyroïdie.
Discussies over artikelen s.v.p. in het HypoCafé.

Cordarone

Berichtdoor HypoForum » zondag 30 januari 2005 - 0:37

SCHILDKLIERSTOORNISSEN ALS GEVOLG VAN AMIODARON


Amiodaron is een Belgisch geneesmiddel (handelsbenaming ®CORDARONE, een product van de firma LABAZ-SANOFI) dat een uiterst merkwaardige lotsbestemming heeft gekend. Cordarone werd halverwege de jaren ’60 op de markt gebracht als anti-anginosum, dus om aanvallen van angina pectoris te verlichten. Spoedig werd men zich bewust van de nadelen van het middel, met name de geneigdheid voor huidproblemen (zonnebrand), oogproblemen (afzettingen in het hoornvlies), longproblemen… maar vooral schildklierproblemen, in de vorm van hyper- of hypothyroïdie. Het geneesmiddel is dan gedurende een tiental jaren zo goed als niet meer gebruikt geweest, tot de Amerikanen ontdekten dat Cordarone opmerkelijk doeltreffend was als anti-aritmicum, dat het diverse hartritmestoornissen kon behandelen — zowel in de hartboezems als in de hartkamers — en in bepaalde gevallen het risico van plots overlijden verminderde! Cordarone werd dus opnieuw op de Europese markt gebracht als anti-aritmicum. De bijwerkingen zijn er echter nog steeds (14 à 18% hyper- of hypothyroïdie) en voorzichtig gebruik is dus geboden. Welke bijwerkingen vertoont het middel op het vlak van de schildklier, hoe zijn ze te verklaren en hoe kan men ze opsporen?
Cordarone is zeer rijk aan jodium, aangezien één enkele tablet van 200 mg 5 à 10 mg jodide aanbrengt, zijnde 100 keer de normale aanvoer uit voeding. Precies door die aanzienlijke aanvoer van jodium heeft Cordarone invloed op de schildklierwerking. Het middel kan zowel hyper- als hypothyroïdie veroorzaken en in zeldzamere gevallen een acute thyreotoxicose die tot snelle verwoesting van de klier kan leiden.
Wat Cordarone in werkelijkheid doet is de omzetting van thyroxine (T4) in trijodothyronine (T3) verhinderen. Analyseert men het bloed van een patiënt die Cordarone neemt, dan stelt men doorgaans een hoog T4-gehalte vast, een verlaagd of normaal T3-gehalte en een wisselend TSH-gehalte (normaal, laag of hoog).

Hyperthyroïdie als gevolg van Cordarone komt vaker voor in streken waar de natuurlijke aanvoer van jodium laag ligt. Die hyperthyroïdie kan tot uiting komen door klinische tekenen die vergelijkbaar zijn met de hoger beschreven symptomen van klassieke hyperthyroïdie. Soms zijn de symptomen echter veel discreter en lijken ze op die van een subklinische hyperthyroïdie. Soms gaat het daarentegen om een heuse “schildklierstorm”, met snel evoluerende destructieve thyroïditis die dodelijk kan aflopen, wat gelukkig niet zo vaak gebeurt. Op biologisch vlak stelt men een verhoging van het T4-gehalte vast, maar dat is niet erg nuttig voor de diagnose. Vooral de toename van T3 met een verlaging van TSH maakt het mogelijk de diagnose te stellen van hyperthyroïdie als gevolg van Cordarone. De behandeling bestaat uiteraard in het stopzetten van het geneesmiddel en in het toedienen van thyreostatica, die evenwel niet altijd erg doeltreffend zijn. Soms zal heelkundige verwijdering van de klier noodzakelijk zijn. Het probleem met Cordarone is dat de bijzonder lange werkingsduur van het middel met zich brengt dat een hyperthyroïdie zich lang na het begin van de behandeling kan voordoen en zelfs ettelijke weken of maanden na het stopzetten ervan!

Hypothyroïdie als gevolg van Cordarone komt doorgaans tot ontwikkeling bij patiënten die reeds problemen hadden met hun schildklier. Deze vorm van hypothyroïdie komt vaker voor in landen met een hoge natuurlijke aanvoer van jodium, zoals de V.S. De klinische uitingen zijn doorgaans niet erg uitgesproken en de diagnose gebeurt hoofdzakelijk op basis van bloedanalyse. In het bloed wordt een vermindering van T3 en T4 vastgesteld, en vooral een verhoging van TSH. Wordt bij een patiënt die Cordarone neemt hypothyroïdie vastgesteld, dan hoeft de patiënt niet noodzakelijk met het geneesmiddel te stoppen. Vaak kan men de behandeling voortzetten door er kleine dosissen thyroxine aan toe te voegen.


Besluit
Voor men een behandeling met Cordarone aanvat onderzoekt men best de situatie van de patiënt wat de schildklier betreft: zoeken naar antecedenten en eventuele tekenen van dysthyroïdie, de aanwezigheid van een krop of schildklierknobbeltje opsporen, systematisch het gehalte aan T4, T3 en TSH meten. Tenslotte dient men tijdens de behandeling met Cordarone dergelijke metingen opnieuw door te voeren: tijdens het eerste jaar om de 3 tot 6 maanden en nadien, tot 24 maanden na het stopzetten van de behandeling, om de 6 maanden.

Prof. Dr. Chr. BROHET - Cardiologie - Universitaire Ziekenhuizen Sint-Lucas, U.C.L.
<b>Onder de gebruikersnaam "Forumbeheer" worden beheer-activiteiten uitgevoerd door: Gabriëla, Esterelle, Lisatje en Zazoo.</b> <br>forum@hypomaarniethappy.nl<p><img src="http://www.hypomaarniethappy.nl/worm.gif">
Avatar gebruiker
HypoForum
Beheerster
 
Berichten: 166
Geregistreerd: donderdag 27 januari 2005 - 18:31

Berichtdoor HypoForum » zondag 30 januari 2005 - 0:38

P-187
EXPRESSION OF THYROID HORMONE RECEPTORS IN LIVER OF RATS ON DRONEDARONE OR
AMIODARONE TREATMENT
Van Beeren HC, Bakker O, Wiersinga WM, Endocrinology and Metabolism, Academic Medical Center,
Amsterdam, The Netherlands
Background: Dronedarone –which contains no iodine- has been developed as an alternative to the widely
used antiarrhythmic drug amiodarone. One of the side effects of amiodarone in humans and rats is
hypercholesterolemia. This hypercholesterolemia is not seen in dronedarone treated rats. This lack of effect
on cholesterol can be explained by our recent discovery that debutyldronedarone, the major metabolite of
dronedarone, selectively inhibits the binding of T3 to TRá1 (in vitro), whereas cholesterol metabolism is
largely dependent on TR1.
Objective: In this study we looked for a possibly differential effect of amiodarone and dronedarone on the
expression of TR isoforms on mRNA and protein level.
Methods: Four groups of male Wistar rats (n=8) received either water (control; C), dronedarone (D, 50 or 100
mg/kg resp) or amiodarone (AM 100 mg/kg) orally daily for two weeks. TRá1 and TRá2 protein levels in rat
liver were quantified using novel monoclonal antibodies on Western blots. Furthermore we determined liver
TRá1, TRá2 and TRâ1 mRNA levels with real time PCR.
Results: TRá1 protein levels were lower in D50, D100 and AM groups relative to controls (p<0.005). TRá2
protein was increased in the D50 group (p<0.05). The TRá1/ TRá2 mRNA ratio was increased in D100 and
AM (p<0.001). TRâ1 mRNA shows a trend towards higher levels in the D50, D100 and AM group.
Conclusion: In rat liver both dronedarone and amiodarone show no clear differential effect on TR isoform
expression. The observed differential effects of both compounds on T3–dependent gene expression are thus
related to their TR isoform-specific antagonistic effect rather than the effects on the TR isoforms themselves.
<b>Onder de gebruikersnaam "Forumbeheer" worden beheer-activiteiten uitgevoerd door: Gabriëla, Esterelle, Lisatje en Zazoo.</b> <br>forum@hypomaarniethappy.nl<p><img src="http://www.hypomaarniethappy.nl/worm.gif">
Avatar gebruiker
HypoForum
Beheerster
 
Berichten: 166
Geregistreerd: donderdag 27 januari 2005 - 18:31


Keer terug naar Waardevolle informatie met bronvermelding

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron