Ervaring met een andere werkplek; gelukkiger of niet?

Berichtdoor Anne3 » vrijdag 08 december 2006 - 12:22

Hoi zih, hierbij mijn ervaring:

ik heb de stap genomen maar die was beslist niet makkelijk.
Op de werkplek waar ik zat kon ik het echt niet meer aan, daardoor ben ik in de ziektewet beland.

Vervolgens ben ik op andere werkplekken gaan kijken, ik werkte boventallig ik hoefde niet te presteren en mocht zelf bepalen en aangeven wat ik kon.
Ik werd op die plekken echt met open armen ontvangen want ze wilden best wat hulp van een ervaren iemand.

Ondanks dat kon ik het niet vinden.
Dit maal niet alleen omdat ik het niet aan kon maar omdat ik zo ver onder mijn niveau aan het werk was, dat het me totaal niet boeide.
Ik werd er alleen maar (weer) depressiever van, vroeg me echt af: wat doe ik hier? Waar ben ik mee bezig? Waarom ga ik naar mijn werk?

Daarnaast vond ik het moeilijk een plekje te veroveren binnen de nieuwe teams, ondanks dat ik de meeste kende, omdat ik nog maar een paar uurtjes per week (kon) werken en me daarnaast ook nog eens regelmatig ziek moest melden.

Uiteindelijk heb ik dus besloten helemaal te stoppen met werken
om alle tijd te nemen beter te worden en totdat ik weer in staat zal zijn iets nieuws aan te kunnen.

Het was een hele moeilijke beslissing toe te geven dat ik het "gewoon" niet meer kon, ik kwam echt in een soort rouwproces terecht.
Wilde niet alleen maar thuis zitten.
Het voelde zo leeg.
Ik mis(te) de sociale contacten, cliënten, colega's het samenwerken het presteren, een doel, kortom alles wat het werken 20jr. lang zo waardevol maakte.

Ik had/heb nu nog maar een doel: beter worden en aan mezelf werken.
Maar mijn leven nu opnieuw zin geven vind ik ook niet gemakkelijk.
Ik voel me toch vaak alleen, dat is anders dan eenzaam dat ben ik beslist niet.

Maar heel langzaam begint het te wennen, ik moet echt een heel nieuw netwerk om me heen opbouwen en afleiding zoeken, ook hierin speelt hoe ik me voel en grote rol.
Want daarvoor moet je wel investeren en die energie heb ik vaak helemaal nog niet.
Het is een nieuwe balans zoeken tussen wat ik kan en wil.

Toch voelt de beslissing die ik genomen heb te stoppen met werk goed, er is toch een last van mij afgevallen.
Ik kan nu alles weer vanuit een nieuw begin, zoeken naar nieuwe mogelijkheden dat geeft ook een zeker rust.

Ik besef wel dat ik in de luxe omstandigheid verkeer dat ik een man heb die voor het hoofd inkomen zorgt. HIj verdiend echt geen bere salaris hoor en als mijn inkomsten weg vallen zullen we echt een behoorlijke veer moeten laten.
Toch hebben we gekozen voor mijn gezondheid, die is toch echt belangrijker.
Dan zullen we nog meer van de kleine dingen moeten gaan genieten dan we nu al doen.

Bij mij heeft het op en andere werplek of in een andere functie gaan werken dus niet opgeleverd wat ik er van had verwacht of gehoopt.
Maar ben toch blij dat ik dit heb gedaan omdat ik nu zeker weet dat ik alles heb geprobeerd.

Waar ik zelf veel aan heb gehad is het volgende:

Mijn psycholoog zei: als een oude jas versleten is, niet meer te repareren is, niet meer goed voelt, of je niet meer past, zal je op zoek moeten naar een nieuwe.
Hoe moeilijk het afscheid van die jas ook zal zijn omdat hij altijd zo lvertrouwd was en lekker zat.
Laat je niet tegen houden door de angst dat je niet direct de nieuwe zult vinden.
De oude jas zal je namelijk niet langer meer goed kunnen beschermen.

Of jij jouw jas nog past en of je hem nog kunt of wilt proberen te repareren kan alleen jij zelf bepalen zih.
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Berichtdoor anke2 » vrijdag 08 december 2006 - 13:06

Anne3 schreef:Mijn psycholoog zei: als een oude jas versleten is, niet meer te repareren is, niet meer goed voelt, of je niet meer past, zal je op zoek moeten naar een nieuwe.
Hoe moeilijk het afscheid van die jas ook zal zijn omdat hij altijd zo lvertrouwd was en lekker zat.
Laat je niet tegen houden door de angst dat je niet direct de nieuwe zult vinden.
De oude jas zal je namelijk niet langer meer goed kunnen beschermen


Bedankt voor deze woorden, hier kan ik ook wat mee.

Door andere oorzaken, dan de klier, moet ik re-intergreren in ander werk. Deze woorden geven moed.
Anke :rol:
Elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is, en ik zing mijn eigen liedje.
Avatar gebruiker
anke2
Forumverslaafde
 
Berichten: 3347
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 9:37

Berichtdoor ellen » vrijdag 08 december 2006 - 14:30

hoi,

Anne, wat een bijzonder verhaal. Je hebt er wel lef voor nodig om die stap te nemen om te stoppen met werken, ook al kom je fin. niet echt in de problemen. Ik denk dat wat jij hebt gedaan, dat dat voor veel mensen goed zou zijn. Maar voor sommigen/velen zitten er helaas te veel risico's en haken en ogen aan. Ik hoop dat jij weer op een punt komt, vanwaaruit je in alle gezondheid en vrijheid kunt kiezen wat je wilt doen.

Zonnetje,
ik hoop dat jij een goede beslissing zult kunnen nemen over veranderingen in je werk en dat je ook prettige medewerking zult krijgen van het bedrijf.
Ik kan je niet echt adviseren. Ik ben er zelf enkele jaren helemaal uitgeweest, in de WAO, maar vorig jaar weer aan het werk gekomen. Als ik jouw verhalen zo lees, dan lijkt jouw gezondheidstoestand behoorlijk veel op die van mij. En ik weet voor mijzelf dat ik niet veel meer dan de huidige 20 uur kan werken. Mijn werk is wel hectisch en druk vaak, maar toch veelal zittend: secretaresse. Doordat ik een behoorlijk afbakend takenpakket heb, hebben anderen er niet al te veel last van als ik eens een tijd wat minder of iets langzamer presteer. Dan is dat vergaderverslag maar een week later, so what? Maar als je in de zorg zit, zal dat moeilijker zijn.

Zorg dat je jezelf beschermt. Dat je jezelf niet voorbij rent in het proberen te blijven presteren. Je kunt beter op een wat lager pitje goed presteren, dan je steeds rot voelen lichamelijk en ook ontevreden zijn over wat je kunt. Wie weet is het allemaal maar tijdelijk. Kun je bij je werkgever evt. geen garanties vragen voor terugkeer tzt in het werk dat je het liefst doet?
Ik hoop dat je nog veel nuttige tips krijgt en dat je tevreden een beslissing kunt nemen.

Anke, veel succes met het vinden van ander werk. Uit de directe zorg waarschijnlijk? Iets anders kan ook heel leuk zijn hoor! Hopelijk rolt er iets moois ut de bus.
Succes!

veel groeten van
ellen :-)
ellen
Forumverslaafde
 
Berichten: 1235
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 15:07

Berichtdoor Wilma S. » vrijdag 08 december 2006 - 15:17

Ik kwam uit een stressvolle baan, die steeds moeilijker werd omdat ik hypo werd. Ik kreeg een nieuwe baan en kwam er toen binnen een maand achter dat ik officieel hypo was/werd. Mijn TSH ging van 5 naar 8 en toen stond ik op behandeling. Ben toen ook ingestort: huilend opstaan want ik was zo moe en ik moest naar mijn werk. Ambtenaar geen zak te doen, geen afleiding en dus gingen de dagen TRAAG.
Net een maand binnen, had een halfjaar contract en was niet op tijd weer in orde. Contract niet verlengd. In totaal 2 jaar thuisgezeten, waarvan een goed anderhalf jaar instellen/herstellen. Toen op zoek naar parttime baan, ik durfde niet fulltime te beginnen. Toen ik een parttime baan had werd die al snel omgezet in fulltime. Maar ik wist intussen dat ik dat wel zou redden. Zeer simpele baan, vaak niets te doen maar ik had internet. Leuke collega’s. Echt een baan op mavo niveau, terwijl ik HBO had. Zelfs geen havo, mbo niveau, ik meen het. Maar ik kon weer wennen. En ik vond het leuk.

Na bijna twee jaar was dat project voorbij en heb ik een moeilijkere baan genomen. Ook een project met best wel stress, dus weer om te proberen. Dat was toch een stuk lastiger. Ik zou dat zeker niet mijn hele leven willen volhouden. Nu binnen hetzelfde bedrijf een andere functie, niet zo stresserig. Ik kan echt niet meer functioneren als in de tijd dat ik hyper-af was en langzaam afzakte naar hypo. Ik kan het niet meer omdat ik er de moeite niet voor wil nemen. Ik vind een fijne avond thuis belangrijker dan het volhouden van een baan op niveau.

Nu weer een baan waarvoor de meeste mensen van mijn opleidingsniveau waarschijnlijk de neus voor zouden optrekken, maar who cares. De baan past in mijn leven i.p.v. dat mijn leven om mijn baan draait.

Een stap terug doen heeft er bij mij voor gezorgd dat ik alles wat ik wil ook weer kan, i.p.v. dat ik constant moe als een hond lag bij te slapen.

De vraag is dus wat je wilt. Genieten van werk dat te doen is en je vrije tijd, of meet je de waarde van je leven af aan die baan die je vroeger wel kon, maar waarmee je nu uitgeteld op de bank ligt? Is je leven je werk?
Avatar gebruiker
Wilma S.
Forumverslaafde
 
Berichten: 2161
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 11:27

Berichtdoor Anne3 » vrijdag 08 december 2006 - 16:05

Mijn ervaringen en mijn reactie is natuurlijk een heel persoonlijke waar niet iedereen zich in zal kunnen vinden of herkennen maar ik beschrijf het toch, misschien heeft iemand er toch iets aan.

Het nemen van een beslissing is volgens mij namelijk niet alleen afhankelijk van of die mogelijk is maar ook van of het je iets opleverd.

Pas als je het gevoel hebt dat het je iets opleverd durf je de stap/verandering  te maken.

Op een bepaald moment kom je op een punt dat je een beslissing moet nemen doordat je lichamelijk of geestelijk helemaal uitgeput bent, doorgaan heeft dan geen zin en zou heel dom zijn.

Veranderingen brengen en zeker angst met zich mee want je weet wat je hebt niet wat je krijgt.

Als wat je nu doet te zwaar is, zou ik toch iets anders proberen.

zih in huis, geloof me buiten de zorg is er nog veel meer mogelijk!

Ik hoop dat je nog heel veel andere reactie's gaat krijgen, andere manieren misschien of andere positievere verhalen van mensen waarbij het reintegreren op een andere werkplek wel heel goed heeft uitgepakt!!
Daarom zitten wij toch ook allemaal hier op het forum?
Laatst bijgewerkt door Anne3 op vrijdag 08 december 2006 - 16:39, in totaal 2 keer bewerkt.
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Berichtdoor Jogijsje » vrijdag 08 december 2006 - 16:30

Zih, ervaringen met een andere werkplek, gelukkiger of niet?
Ff een zeverige opmerking: geluk zit niet in je werkplek, geluk zit in jezelf :kus2:

Ik was manager van een zorgteam. Een stressvolle en verantwoordelijke leuke baan. Op een zeker moment ging het niet meer. Burn-out, achteraf 'gewoon' hypo. Ik heb een tijd niet gewerkt, totdat ik een vacature bij de bibliotheek zag. Ik ben dol op boeken en het leek me dus wel wat. Ik heb dit gedaan tot ik echt niet meer kon. Maar leuk dat ik het heb gehad! Weinig verantwoordelijkheid, leuke mensen om mee te werken, veel gelachen enzenz. Én ik mocht op mijn kaart 200 boeken meenemen. Iedere dag dat ik er werkte ging er weer een tas vol mee naar huis :???:  En het meeste ging ongelezen weer terug.

Nu ik me beter voel komt de gedachte aan een baan wel eens in me op. Ik vraag me dan af wat ik zou willen. Voorlopig weet ik vooral wat ik niet wil: niet meer een baan met veel stress, niet meer terug in een management functie, niet meer in de zorg (denk ik).
Ik zou wel postbode willen worden :-D Of caissière.

Dat laatste doet een vriendin van mij. Zij was wijkverpleegkundige en kon door complicaties van diabetes dit werk niet meer doen. Ze heeft hier veel verdriet over gehad en had het gevoel dat haar wereld verging. Nu, een aantal jaren later, gaat ze iedere dag fluitend naar haar werk :-_-:

Gun jezelf de tijd om beter te worden meis.
groeten,
Jennie

Het gras bij de buren is niet altijd groener. Het hangt er maar van af hoe het licht er op valt.


Tom Lewis
Jogijsje
Forumverslaafde
 
Berichten: 1932
Geregistreerd: donderdag 27 januari 2005 - 15:50

Berichtdoor Anne3 » vrijdag 08 december 2006 - 16:44

Jogijsje bedankt, dat je terug komt op het onderwerp.
Ik dwaalde af naar keuzes maken en daar gaat het nu niet echt om.  :????:
Daarom heb ik mij reaktie ingekort en en beetje aangepast.

En Jogijsje als postbode? Samen met de hondjes? mmmm zou kunnen maar casiére? dat zie ik je nou helemaal niet doen, dat stressige gedoe.... :??:
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Berichtdoor Jogijsje » vrijdag 08 december 2006 - 16:50

Hahaha, leuk dat je mij niet als caissière ziet. Dat wordt de kassa met de langste rij :-D

Jammer dat je je bericht hebt ingekort, want ik vond er mooie wijze dingen in staan. Zelf vind ik ook wel dat het met keuzes maken te maken heeft :????:
groeten,
Jennie

Het gras bij de buren is niet altijd groener. Het hangt er maar van af hoe het licht er op valt.


Tom Lewis
Jogijsje
Forumverslaafde
 
Berichten: 1932
Geregistreerd: donderdag 27 januari 2005 - 15:50

Berichtdoor oppie » vrijdag 08 december 2006 - 19:24

ZIH,

Ken je het tv programma go-no-go?
Volgens mij kun je op interent ook allerlei soorten beroepskeuzetesten etc maken....
Ik heb zelf ook lang onregelmatig gewerkt en op een zeker punt is dat geen doen meer.

Misschien geeft jouw lichaam aan om eens stil te staan en te kijken wat je wilt. Een verplegend/verzorgend beroep eist veel van jezelf.

Zelf ben ik verder gegaan in een beroep waar ik iig geen nachtdiensten en late diensten hoef te draaien.
Ik heb ook nog een ander baantje (1 dag in de week) maar daar functioneer ik zodanig dat mijn contract afloopt; gewoon door mijn ziekte....heel confronterend.

Voor mij is het nu ook even pas op de plaats en kijken of het er in zit om nog naar een andere baan te gaan kijken- voorlopig even niet-

Het is wel belangrijk om voor jezelf te bedenken wat je in een baan zoekt, dan kan dat inderdaad van alles zijn.

Succes er mee.    Marian
oppie
Forumverslaafde
 
Berichten: 674
Geregistreerd: maandag 12 september 2005 - 16:15

Berichtdoor W. » zondag 10 december 2006 - 13:00

Goh wat Marian zegt zo is het ook bij mij gegaan.

Ik werkte altijd veel, soms 80 uur omdat ik 2 banen had.Ik werkte dan savonds en snachts.
na mijn hartinfarct had ik nog steeds een stressbaan zonder pauzes , ben van 40 naar 32 uur gegaan.

Ik werd steeds moeier en als ik een half uur zat , waren mijn benen verzuurd en had ik dikke enkels.
Op een gegeven moment heb ik mijn werk af moeten zeggen.

Nu krijg ik maar 18 uur WAo en 18 uur goedgekeurd.Dit wil ik omdat ik later weer wil werken voor 18 uur.

TOen ben ik begonnen met bejaardengym.Om daar te komen was al een afslachting opzich.
Daarna na maanden ging ik op cardio fittnes.Dit om te proberen mijn lichaam sneller te laten werken.

En nu sport ik al meerdere ochtenden.En om niet in een sociaal isolement te geraken doe ik de overblijf hier in de buurt.En op mijn sportclub heb ik ook wat contacten.

Zodra mijn alvleesklier goed onder controle is met medicijnen en ik niet meer iedere dag pijn heb wil ik ook weer gaan werken.
Ik wil het liefst verschillende banen maar dat zou wel moeilijk worden.

ZIH,

Zoals je ziet bij Marian en mij is werk niet alles.Als daar al je energie naar toe gaat en je je  slechter gaat voelen dan is dat niet de bedoeling!

Doe wat goed voor je is!
:zwaai:
w


Het leven is wat je gedachtes ervan maken!!
Avatar gebruiker
W.
Forumverslaafde
 
Berichten: 7024
Geregistreerd: zondag 03 juli 2005 - 11:02

Berichtdoor Wilma S. » maandag 11 december 2006 - 19:13

Even schrikken, maar als je eraan gewend bent voelt het vast een stuk beter. Op naar de toekomst.  ;-)
Avatar gebruiker
Wilma S.
Forumverslaafde
 
Berichten: 2161
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 11:27

Berichtdoor anke2 » maandag 11 december 2006 - 20:52

Raar hé, als je zelf als iets overweegt en een ander neemt de beslissing.

Laat het even bezinken en ga er dan voor. Op naar 2007.  :kus2:
Anke :rol:
Elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is, en ik zing mijn eigen liedje.
Avatar gebruiker
anke2
Forumverslaafde
 
Berichten: 3347
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 9:37

Berichtdoor oppie » maandag 11 december 2006 - 22:46

Probeer ook heel goed rekening te houden met wat je zelf echt wilt.

Vaak rol je van het een in het ander en lijkt het aanvankelijk helemaal oke. Je eigen gevoel is hierin erg belangrijk.

Succes   Marian
oppie
Forumverslaafde
 
Berichten: 674
Geregistreerd: maandag 12 september 2005 - 16:15

Berichtdoor Anne3 » dinsdag 12 december 2006 - 9:18

Hoi zih, o zo herkenbaar je verwardheid!
Kan je zelf nog enige wensen uiten?
Is er een werkplek waar je voorkeur naar uit gaat?
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Berichtdoor Anne3 » dinsdag 12 december 2006 - 14:00

zih goed van je dat je toch naar de cursus gaat.
Is het een cursus voor je werk of ter ontspanning?

Misschien een tip: probeer alvast een beetje op een rijtje te gaan zetten wat je wel en echt niet wil op je werk?
Hoeveel verantwoording denk je aan te kunnen op dit moment?
Wat heb je de komende tijd te bieden.

Het praat makkelijker als jij al een beetje weet wat je wilt als ze met suggesties komen.
Vraag of je terug kan naar je huidige werkplek als je zo ver weer bent.
Durf nee te zeggen als ze met iets komen wat je helemaal niet ziet zitten.
Ik zou zeggen zet laag in dan kan je altijd nog gaandeweg opbouwen.
Schroom niet je wensen kenbaar te maken ook al denk je, dat kan of doen ze toch niet. Nee heb je maar ja kan je krijgen.

Mijn valkuil was dat ik iedere keer weer wilde beantwoorden aan wat er van mij gevraagt werd en toe zeggingen deed waar ik thuis van dacht: hier kan ik helemaal (nog) niet aan voldoen.
Ik werd meegesleept door hun enthousiasme, wilde ook zo graag!
De teleursteling iedere keer dat het me niet lukte hakte er behoorlijk in.

Succes bji het gesprek morgen!  :kus2:
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Berichtdoor oppie » woensdag 13 december 2006 - 19:08

Hoi, wil nog even benadrukken wat Anne zegt....ik heb mijn hoofd ook diverse keren gestoten nu, ook in mijn enthousiasme.

Ik voelde me vaak ook heel vereerd dat men mijn zoiets toevertrouwde....

Nu moet ik echt op de plaats rust (weer AU...) en me even niet laten verleiden voor bevestiging van anderen.
:zwaai: Marian
oppie
Forumverslaafde
 
Berichten: 674
Geregistreerd: maandag 12 september 2005 - 16:15

Berichtdoor @ » woensdag 13 december 2006 - 19:56

Hoi!

Ik herken het verhaal van Anne. Ik werk nu sinds 1.5 jaar niet meer. Je komt in een gat, rouwproces ja dat herken ik heel goed. Daarna ga je wat uit dat gat en vind je je draai in het niet-werkend leven maar ik vind het wel saai.
Maar om eerlijk te zijn: sidns ik thyrax slik, en ik merk dat het iets beter gaat, merk ik NU PAS achteraf hoe zwaar het laatste 2 a 3 jaar is geweest. Ik mezelf zo gepusht heb. En met werk, en met vanalles.
Daarom vind ik dat ik nu extra rustig aan moet doen.
En ik heb dat ook nog nodig.
Ik mis collega's en teaming. Ik mis ook vriendinnen waar ik minder contact mee heb. Ik ben daar lang verdrietig over geweest en nu denk ik: zak maar in de poep. Dan maar minder vriendinnen. Ik lig er niet meer wakker van, ik rouw/rauw niet meer, het zal wel. Ik prijs wat ik WEL heb.
Anderen mogen nu wat meer moeite doen, en indien niet, nou graag of niet!
Ik ben 'gelukkig' met waar ik nu ben, ook al verlang ik soms naar meer.

Ik weet dat als ik meer in dat verlangen ga zitten, dat ik mezelf frustreer. Ondertussen lees ik meer krant, ben ik politiek meer op de hoogte want ik heb zeeen van tijd! En als mensen vragen: wat DOE je toch de hele dag *leuke vraag, zo aardig!* dan zeg ik: ik heb een nieuwe hobby!
Oh ja, vragen ze dan, wat dan?
Navelstaren!

Meiden, hou vol. Kijk naar de dingen die er wel zijn, ook al is dat soms heel moeilijk, i know!
Anne, jouw tijd komt wel weer. En misschien niet meer op het nivo waar je zat, dat is het nare van de ziekte.
Maar mens-Zijn overstijgt dit alles.
En daar probeer ik me op te focussen, op mens-zijn ipv werk of wat ik DOE.
Being versus Doing.

:kus:

***
Zijn of a-zijn, that's the question.

iets moois op: http://www.youtube.com/watch?v=vr3x_RRJdd4
Avatar gebruiker
@
Forumverslaafde
 
Berichten: 1597
Geregistreerd: maandag 20 februari 2006 - 19:31

Berichtdoor Anne3 » woensdag 13 december 2006 - 22:55

Hoe is het gesprek verlopen zih?
Heb je er een beetje tevreden gevoel over?
Het valt niet mee he, om (weer) een stapje terug te moeten doen, ik kan alleen maar zeggen dat ik je zo goed begrijp!
Hopelijk viel het mee.  :liefde:

W. wat knap trouwens dat je gewoon weer bent begonnen met eerst bejaarden gym, petje af.
Het wordt voor mij ook tijd dat ik weer wat ga bewegen maar zie er zo tegen op me aan te sluiten bij een clubje.
Ik wil in ieder geval niet tussen al die hippe meiden met strakke buiken en mooie strakke pakjes staan.
Niet dat ik daar iets op tegen heb hoor als ik mooi fit en slank zou zijn zou ik me misschien ook wel zo presenteren.

Maar nu zou ik me daar echt dodd ongelukkig tussen voelen.
Dus misschien eerst ook maar aan de bejaarden gym of zo.
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Berichtdoor Hispoine » woensdag 10 januari 2007 - 10:06

Hallo Zih,

Allereerst wil ik je zeggen hoe dapper ik jou vind om alsmaar door te gaan. Ik kan het op het moment nog niet.
Ik zie er als een berg tegenop om weer te gaan werken. Heb ook het gevoel dat ze me op dat werk slopen, want alsmaar reorganisaties en alleen maar cursussen volgen, waar je niks aan hebt omdat ik ze al lang heb gedaan. (10-12 uur huiswerk per week, terwijl ik gedeeltelijk in de WAO zit).  Ze willen geen rekening houden met het feit dat je een beperking hebt. Vandaar denk ik dat iedereen die minder dan 35% in de WAO zit, zijn baan binnen twee jaar kwijt is. (hoorde gisteren op het nieuws).
Vanmiddag moet ik naar de bedrijfsarts. Ik ben doodsbang van die vrouw.  :huil2: Ze wil ook dat ik een andere baan krijg, waar ik "uit de verf kom". Ik vraag me in alle eerlijkheid af, wie er op een vrouw van 54 zit te wachten die nauwelijks in staat is om te werken :?:  Heb eigenlijk het gevoel dat ze van je af willen, door me naar een andere plek te sturen buiten dit gebouw, maar wel dezelfde overheid.

Gisteren bij Oprah hoorde ik het volgende:

:dizzy: Eerst krijg je een waarschuwing, (een fluistering als dingen niet goed met je gaan).
:boos: Dan worden de dingen die niet goed gaan een probleem.
:hamer: Daarna wordt het een crisis en krijg je een klap op je kop.
:boos3: Dan wordt de crisis een ramp en loop je tegen een muur.
:gek: Als je dan nog niet luistert, krijg je de hele muur over je heen
.

In die Goddelijke volgorde.
Ik vond het mooi gezegd en waar ook.
Ik krabbel steeds maar op en zet maar door en door.
Overal teken ik bezwaar tegenaan en probeer mezelf te verdedigen.
Werken wil ik ook weer terwijl ik weet dat het daar niet goed voor me is, maar er wordt zoveel druk op je uit geoefend, dat je geen kant op kan.
Misschien moet ik het allemaal maar een beetje laten gaan en niet teveel doen.
Zoals mijn broer zei: pak je nederlaag nou maar en maak je niet zo druk joh.
Hij heeft kanker gehad en leeft heel vrolijk bij de dag. Hij werkt ook gewoon weer fulltime. Knap. Ik kan het niet.

Duim voor me please, :kus:
Ik kom er altijd helemaal in de war vandaan.
Hispoine.
Gebrek aan bewijs is  geen bewijs voor gebrek
Avatar gebruiker
Hispoine
Forumverslaafde
 
Berichten: 770
Geregistreerd: vrijdag 03 november 2006 - 17:50

Berichtdoor Anne3 » woensdag 10 januari 2007 - 12:40

Ik duim voor je hoor meis!!

Wat ik me afvraag is: wat is het ergste wat er met je gebeurt als je zou besluiten niet te gaan werken?
Geen geld?

Stort je wereld dan in?
Kan je nog wonen?
Eten?

Heb je recht op bijstand?
Een man/vriend die je kan steunen?

Ik heb misschien makkelijk praten want ik heb een man met een (normaal) inkomen waar ik op terug kan vallen.
Maar zal dus toch financieel een hele grote stap terug moeten doen.
Dat ik mijn onafhankelijkheid moet opgeven en mijn man alleen voor ons zal moeten gaan werken vind ik zacht uitgedrukt HEEL vervelend.

Dat ik mijn kinderen, kleinkinderen minder kan geven of hier en daar financieel niet meer kan steunen, dat ik minder spullen kan kopen, op vakantie kan of uit eten kan, dus de luxe opgeven vind ik minder erg.
Ik kan ook genieten van mijn tuin en wandeling oid.

Dat ik een man heb die mij steunt en ik een dak boven mijn hoofd en te eten heb, is voor mij de doorslag geweest om te kunnen zeggen: ik kies wat er ook gebeurt voor NU voor mijn gezondheid en dat betekent NIET werken.
Ik heb ervaren dat ik iedere keer weer als ik mijzelf forseer om toch te werken, ik daarna zieker werd.

Ik vind dat ik gebruik mag maken op het recht van een uitkering omat ik nu ziek ben maar wel mijn hele leven door naast mijn gezin altijd zoveel mogelijk heb gewerkt, dus mijn steentje heb bijgedragen aan de maatschappij.
Ik weet dat mijn verstandelijk gehandicapte kind de maatschappij ook veel geld kost.
Maar dat weegt niet op tegen al het geld dat over de balk wordt gegooit door de regering enz.
Ook vind ik dat ze die subsidie potjes voor van alles en nog wat maar eens toegankelijker moeten maken en beter moeten verdelen.

Daarbij ik ga meer kosten als ik nog zieker wordt, dus ik kies voor dat wat voor mezelf nu het beste voelt.

Daarnaast denk ik ook, dat als ik zonder de druk van het niet meer moeten werken pas echt de mogelijkhied krijg om tot rust te komen.
Misschien dat ik daarna weer in staat ben langzaam iets.... ,misschien wel iets heel anders....iets wat nu beter bij mijn gronische ziekte past.....dus iets dat nu of dan  beter bij me past.... op mijn weg komt en ik daar weer mijn evenwicht in terug kan vinden.

Het onzekere van dit moment en de toekomst durf ik nu na 2.5jr. pas open te breken.
Voor mezelf geld nu heel sterk: soms moet je eerst iets open gooien of loslaten om tot iets nieuws te kunnen komen.

Maar wat ik al zei: ik heb w.s. makkelijk praten want ik heb een man die achter mij staat en bereid is me daarin te steunen.

Ik hoop dat er voor jou dat je in staat bent de oude draad weer op te kunnen pakken mar als je eigenlijk nu al weet dat dat niet meer mogelijk is, er ook een opening komt om tot iets nieuws te kunnen komen.

Ik duim voor je hoor!
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Volgende

Keer terug naar Werk en inkomen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron