Ik zal mij even voorstellen, mijn naam is Nelleke en ik ben 31 jaar.
Toen ik in 2001 zwanger raakte werd ik al heel snel heel moe en de kilo's vlogen eraan.
Hoe verder de zwangerschap vorderde, hoe beroerder ik me ging voelen.
Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk.
Uiteindelijk met 7 maanden opgenomen met zwangerschapsvergiftiging.
Na de bevalling begon de ellende pas echt en werd ik met de stempel "postnatale depressie" het psychiatrische circuit in gestuurd.
Volgestopt met anti depressiva werden de klachten alleen maar erger en voor ik het wist slikte de een met de ander pil om alle bijwerkingen van het andere te verlichten, maar ondertussen gleed ik steeds verder af.
Nadat ik mij 4 jaar lang ellendig en beroerd heb gevoeld( soms echt in de ergste zin van het woord) kwam ik bij een Orthomoluculair arts terecht en die vertelde mij dat ik helemaal geen postnatale depressie gehad heb, maar dat het mijn schildklier is geweest.
En zo ben ik Thyreoidum gaan opbouwen en anti depressiva gaan afbouwen.
Met het verhogen van de thyreoidum verdwenen de angst en paniekaanvallen en klaarde zo langzaam maar zeker alles op.
Vermoeidheid, kilo's, emotioneel echt alles werd beter.
Ik heb me 4 jaar hartstikke goed gevoeld, tot het medicijn niet meer te krijgen was.
Het begon met aankomen en vermoeidheid, maar langzaam aan kwamen er meer symptomen van hypo.
Bloed getest en de huisarts heeft mij op Thyrax gezet.
Opgebouwd tot 1 tabletje 0,25, maar vooruitgang kwam er niet, wel hartkloppingen en paniekerig gevoel op de borst.
Ik ben meteen verwezen naar de internist, die op zijn beurt elke mogelijk test heeft uitgevoerd omtrend de schildklier.
Conclusie lichte hypo, maar die wel constant schommelt, of ik nu wel of geen medicijnen gebruik.
Om de thyreoidum zoveel mogelijk na te kunnen bootsen ben ik begonnen met Cytomel, Thyrax laten staan, want dat kon ik eventueel later weer toevoegen.
Cytomel nam ik 's morgens een kwart en 's avonds voor het eten.
Binnen 5 dagen waren de bijwerkingen zo heftig, paniekaanvallen, zweten en hartkloppingen dat ik daar meteen mee moest stoppen. Nu ben ik weer begonnen met Thyrax(na 8 weken niets gebruikt te hebben) , eerst 2 weken een halve, met die dosering had ik constant hartklopingen en een nerveus en opgejaagd gevoel, geen diarre of zweten en doodmoe.
Nu op 1 hele, hartkloppingen zijn een stuk minder, maar emotioneel slechter.
Angst en paniekaanvallen die echt weer ouderwetse vormen beginnen aan te nemen.
Ik huil tranen met tuiten
, pijn in mn nek van de spanning die erop staat en steeds tanden knarsen.
Eigenlijk het gevoel alsof ik op een depressie af aan het stuiven ben.
Is dit normaal?
Ik weet gewoon niet meer wat wel of niet goed voelt.
Dit is dus mijn verhaal, ik hoop dat ik hier advies en geruststelling kan vinden, want het wordt al behoorlijk wanhopig
Groeten Nelleke
