Hallo allemaal,
'k ben al een tijdje bekend met de schildklier-problematiek. In december 2006 werd bij mij de ziekte van Graves ontdekt.
Zoals gebruikelijk in Europa eerst strumazol + thyrax.
Omdat de strumazol bij mij moeizaam aansloeg (uiteindelijk had ik 60 mg nodig) had ik pas na een klein jaar goede waarden.
Daarom doorgegaan met slikken tot twee jaar, zodat ik een beetje bij kon komen van het behoorlijk heftige ziek zijn het eerste jaar.
In januari 2009 gestopt en hoera, de ziekte was weg.
Maar in mei 2009 bleek bij een standaard controle dat de Graves weer terug was.
Een paar weken later een RAI slok gehad.
Bewust gekozen voor een wat grotere, omdat ik geen zin had in twee slokken en dat het allemaal nog langer duurde.
Toch was het spannend, want pas na vijf maanden ging ie wat doen en in januari dit jaar werd ik hypo.
Gestart met thyrax en ondertussen heel wat prikken en ophogingen verder.
We komen nu in de buurt van goede waarden (laatste TSH was 2,2), maar ik ben er nog zeker niet.
Valt me erg tegen, toen ik ruim een jaar geleden hoorde dat de Graves terug was en ik de slok moest, had ik niet gedacht weer zo lang ziek te zijn.
Wat ik vooral lastig vind de laatste maanden, is dat het zo grillig is. Dan hoog ik wat op en voel me na een week of twee een stuk beter. En een tijdje later is het weer mis.
De ene week kan ik drie uur wandelen op een dag, de andere week heb ik veel pijn in m'n spieren en gewrichten.
De ene week begin ik me weer helder te voelen in m'n hoofd, de andere week voel ik me weer een zombie en heb een hoofd vol watten...
Over anderhalve week heb ik weer een afspraak met m'n internist en ik ben heel benieuwd wat zij hier als verklaring voor kan geven. Als die er is, want ik ben er de afgelopen drie jaar wel achter gekomen dat de schildklier en schildklierhormonen ingewikkelde materie zijn.
Misschien moet ik nog wat langer geduld hebben, maar ik ben me alvast wat aan het inlezen over T3 en wil dat in elk geval dan noemen en alvast bespreken.
'k vind het erg moeilijk naar m'n werk toe dat het allemaal zo lang duurt en dat het zo grillig is.
Zo ging het eind juni bijvoorbeeld opeens veel beter. Ik ben dan direct heel blij en denk dat nu de juiste dosering is gevonden en het einde in zicht is.
Dat enthousiasme laat ik dan ook blijken op m'n werk en ik begin alweer projecten op me te nemen, etc.
't is erg moeilijk om dan later (half juli ging het weer helemaal mis en voelde ik me hypo alsof ik een TSH van 4 of 5 had, i.p.v. 3 wat ik toen had) weer van alles af te moeten zeggen.
Hmmm... een beetje een hakketak-verhaal dit misschien.
Ik wilde in elk geval een indruk geven van m'n ziekte-geschiedenis (beknopt) en wat punten noemen waar ik nu mee bezig ben.
'k ben vooral heel erg zat van het hypo zijn.... :~(

