GB schreef:Ik heb nog 1 vraagje.
Mocht er idd een tekort zijn of een daling is dit dan al binnen 6 weken te zien of zou ik dan nog langer moeten wachten met nieuw bloedonderzoek?
Dus een waarde tussen 147 en 221 pmol/l, wat doorgaans boven de ondergrens van het referentiegebied is, mag niet als goed beschouwd worden, maar moet als verdacht worden beschouwd!kleiner dan 200 picogram per ml (147 picomol per liter) kan als richtlijn worden genomen voor het hoogstwaarschijnlijk aanwezig zijn van afwijkingen,
terwijl 200 tot 300 picogram per ml (147 tot 221 picomol per liter) als verdacht moet worden beschouwd.
GB schreef:Mijn laatste vraag: ik lees verschillende keren dat bij hashimoto eigenlijk eens in de 3 jaar B12 zou moeten worden gemeten. Is dit een standaard protocol of ligt dat gewoon aan je HA.
Gebruik je dat supplement nog, of ben je er mee gestopt?
Ken je het artikel "De diagnostiek van vitamine-B12-deficiëntie herzien"?
Zie:http://home.hetnet.nl/~hindrikdejong/NTvG-nr49-2005.pdf
Ja, dat is dus een van de artikelen die ik mee had genomen naar de HA. Ik merk, jammergenoeg dat de meeste artsen niet blij zijn
met zaken die je zelf op internet opzoekt, dus ik was al op zoek gegaan naar publicaties van medici omdat je hoopt dat dat bij artsen wat meer gewicht in de schaal legt.
Het is natuurlijk jammer dat er ook patiënten zijn die als ze een keer een medisch programma op de TV hebben gezien meteen denken dezelfde ziekte te hebben en ik snap ook best dat artsen hier sceptisch tegenover staan, maar van de andere kant wordt wel van de patiënt verwacht dat hij/zij meedenkt en kan het kwartje bij iemand door zo'n programma ook op zijn plek vallen.
Ik kreeg bij mijn eerste bezoek van de internist voor Hashimoto, zo'n 20 jaar geleden, op mijn vraag wat die SK nou precies deed,
het adres van de schildklierstichting in de hand gedrukt met de mededeling dat ik daar al mijn informatie kon halen. Als je dan vervolgens via hen op HMNH terechtkomt en die info aandraagt, moet je niet alles geloven wat er op het internet en forums staat ;p) Het is allemaal wel een beetje dubbel.Op de site met de literatuurstudie van Michel Post,
http://www.vitamineb12.nl
Deze kende ik nog niet, idd heel uitgebreid en goede info.
Ondanks dat ik geen veganist of vegetariër ben zie je maar weer dat in de zgn "alternatieve" hoek ook goede info te vinden is.
Bedankt daarvoor.
Een waarde onder de 200 pmol/l wordt hier ook verdacht gevonden net als in de publicatie B12 herzien.
Maar goed, ik ben ook wel weer nuchter genoeg om te erkennen dat 173 pmol/l misschien wel mijn "normale" waarde zou kunnen zijn. In de loop der jaren ben ik er wel achtergekomen dat ik vaak een grensgeval ben. Maar het blijft de moeite waard om e.e.a. uit te zoeken.Het lichaam is in principe erg goed in het vasthouden van vitamine B12, waardoor het B12-niveau in het bloed doorgaans slechts heel langzaam lager wordt. Je moet dan eerder denken aan maanden of zelfs jaren dan aan weken.
Dat had ik al begrepen, maar ik kan nergens wat vinden over hoe
snel het eenmaal gaat als er al een daling is. Zoals ik het van jou begrijp is, als de daling eenmaal plaatsvind, dat ook nog eens heel
langzaam gaat. Logischerwijs zou ik redeneren dat als je eenmaal
gedaald bent tot onder 200 pmol/l je lichaam nog harder moet werken en meer aanspraak maakt op de B12 reserves en dat daling hoe lager die komt, sneller zou gaan. Maar we zullen het zien begin juli.
Hopelijk zullen de uitslagen van het AZ die ik al heb opgevraagd ook wat meer duidelijkheid geven.Voor zover ik weet is daar geen standaardprotocol voor.
Er lijken voor veel meer zaken géén dan wél protocollen te zijn. Voor schildklierziekten zijn inmiddels aardige protocollen, maar wat betreft vitamine B12 ben je eigenlijk overgeleverd aan de kennis en inzichten van de arts (of het ontbreken van die kennis en inzichten).
Ik kan in principe heel goed met mijn huisarts overleggen. Maar het blijft altijd een kwestie van voorzichtig ter sprake brengen. Je wilt je huisarts niet tegen je in het harnas jagen, maar van de andere kant vind ik dit allemaal zo vermoeiend. Ik ben nu eenmaal een apart geval. Dat zou hij onderhand ook moeten weten. Maar soms denk ik dat hij wel denkt: daar heb je haar weer.
De afgelopen jaren dendert het achteruit. Maar goed ik moet eerlijk
zijn de afgelopen jaren is er ook wel het e.e.a. op mijn pad gekomen, dus daarom wordt er dan al snel gezegd, ja mevrouw
u moet het echt rustiger aan doen en u heeft een hoop te verwerken gekregen dus: stress/depressie/burn out/.
Het lijkt de laatste jaren wel of ik uit alle macht probeer mijn verstand niet te verliezen. Ik zie mezelf als een positief persoon maar de laatste jaren zit ik bij het minste of geringste te janken.
Het is vooral omdat je je zo onmachtig voelt, duidelijk te maken
hoe alles je hele leven beinvloed. Nou als je je zo voelt en je begint
te huilen bij de HA is het meteen een spychisch label.
Maar gek genoeg heb ik zelf altijd geweten, ook bij mijn depressieve hypoklachten, dat het iets in mijn lijf was. Maar als je
telkens tegen een muur loopt denk je op het laatst ook dat je labiel bent.
Zonder arrogant te willen klinken, maar door de jaren van pijn waar
je niet aan toe wilt geven, verschuift je pijngrens. Ik merk dat veel artsen daar moeilijk mee om kunnen gaan. Ze kunnen eenvoudig niet begrijpen dat je ondanks alles doorgaat. Nee ik ben idd niet iemand die zielig wil gaan doen. Al deze klachten hebben al genoeg invloed op mijn omgeving. Maar het lijkt wel of er pas aktie wordt ondernomen als je gaat zitten huilen en zegt dat het je allemaal te veel wordt en je wanhopig bent. Terwijl ik denk, ik heb een probleem en dat moet uitgezocht worden en opgelost, zodat ik huppakee weer verder kan.
In een van de linken van Jan vond ik de zgn. Blombergtest: staan, voeten naast elkaar, ogen dicht en armen naar voren. Ik kan het
even niet zo snel terugvinden, maar dit was volgens mij een test
die kon duidelijk maken of alles op weefsel niveau goed functioneerde.
Die test deden we vroeger al op de middelbare school, gewoon als spelletje. Nooit een probleem voor mij. Als ik het nu doe, val ik gewoon om. Meteen ga je dan de boel weer relativeren, ach je wordt een dagje ouder, natuurlijk ben je uit balans door die hele toestand. Maar dat is nu juist het probleem. Je gaat toch weer twijfelen.
Het grappige is dat er wel eens een arts tegen mij heeft gezegd: ach al die forums, die patiënten maken elkaar daar helemaal gek, met allerlei mogelijkheden voor een of andere ziekte. En natuurlijk zullen deze er ook tussen zitten, maar als ik hier zo rondkijk zijn het gewoon mensen die tegen een hoop onbegrip aanlopen en duidelijkheid willen hebben. Soms is het gewoon al goed om je verhaal eens kwijt te kunnen.Dus GB, antwoord op je vraag: een daling kan best in een paar maanden al zichtbaar zijn. Waarschijnlijk niet in 6 weken, zoals Jan al terecht zegt.
Corinne schreef:In een van de linken van Jan vond ik de zgn. Blombergtest: staan, voeten naast elkaar, ogen dicht en armen naar voren. Ik kan het even niet zo snel terugvinden, maar dit was volgens mij een test die kon duidelijk maken of alles op weefsel niveau goed functioneerde.
15.5.4.1 - Testjes voor de gnostische sensibiliteit (achterstreng)
De positiezin
Deze kan worden bepaald met de test van Romberg. Ga met je voeten naast elkaar staan en kijk of je je evenwicht met gesloten ogen kan handhaven. De 'Romberg' is pas positief wanneer je je evenwicht met gesloten ogen niet kan handhaven in de positie van de voeten, waarbij je nog wel kan blijven staan met je ogen open. Je moet dus ook wanneer de optische controle wegvalt je evenwicht kunnen handhaven. De test is gevoeliger te maken door je armen voorwaarts uit te strekken. Wanneer je gaat slingeren duidt dat op lichte stoornissen. Plotseling vallen of uit balans raken hoeft niet op aandoeningen te duiden, het komt bij nerveuze mensen nogal eens voor. De proef is moeilijker te maken door degene die 'm doet af te leiden, bijvoorbeeld door sommetjes op te geven of tegelijkertijd een gehoortest te doen. Bij een positieve Romberg komt ook het gevoel op klompen of vilt te lopen voor.
[...]
Inge schreef:Een daling kan best in een paar maanden al zichtbaar zijn.
Waarschijnlijk niet in 6 weken, zoals Jan al terecht zegt.
).
Corinne schreef:Nou welke klachten heb ik dan allemaal wel:
Extreme vermoeidheid, Concentratiestoornissen, moeilijk uit mijn woorden kunnen komen, onderhuidse kriebelende jeuk, haaruitval,
emotionele onbalans, wisselend zicht ( moet binnenkort naar de oogarts), vallen en stoten, zak soms gewoon door mijn benen,
gewrichtsklachten, slapende tintelende benen en handen, donkere kringen onder mijn ogen, misselijkheid, opgeblazen gevoel in de maag, gevoelloosheid in de handen, PDS, fibromyalgie, hartkloppingen, slokdarmkrampen, geheugenstoornissen, vaak dingen 2 keer vertellen, vaak flauw-zin in iets hartigs, dikke voeten en handen (vocht), droge huid, hoge fluittonen in mijn oren, lichte incontinentie, algehele traagheid, het kost me moeite om iets vast te pakken en laat ook geregeld wat uit de pootjes vallen,gevoel dat ik mijn tong licht verbrand heb, extreme zware spierpijn vooral in mijn bovenbenen, gewichtstoename zonder dat ik snoep of snack, behoorlijke menstruatieklachten (maar dat heb ik al sinds ik thyrax slik) ik geloof dat het dat wel zo'n beetje was.
13.7.2.2 Perifere neuropathie en paresthesie
Aandoeningen aan de zenuwen in de ledenmaten zijn perifere neuropathieën. Ook perifere neuropathieën worden veroorzaakt door demyelinisatie, alhoewel er steeds meer aanwijzingen zijn dat het bij perifere neuropathieën om aantasting van de axonen gaat (de zenuwceluitlopers). Vaak is namelijk bij perifere neuropathie als gevolg van B12-tekort de prikkelgeleidingssnelheid van de zenuwbanen normaal; demyelinisatie treedt waarschijnlijk pas in een veel later stadium op. Wanneer een perifere zenuw voor een deel is aangetast ontstaat vaak paresthesie. Paresthesie is een prikkelend en tintelend, soms verdoofd en soms pijnlijk gevoel, vaak aan de uiteinden van benen en armen. Het wordt ook wel ervaren als een gevoel van stekende naalden; of als het gevoel van afwisselend koud en heet water; of als elektriciteit; of als een gevoel van jeuk en kriebelingen alsof er mieren rondlopen. Paresthesie als gevolg van B12-gebrek is altijd symmetrisch, deze paresthesie treedt dus nooit aan slechts één kant op. Bij B12-gebrek komen paresthesieën vooral in de benen voor. Perifere neuropathieën kunnen leiden tot een verminderde vibratiezin en verzwakte peesreflexen. In een vergevorderd stadium kunnen perifere neuropathieën ook tot spierzwakte leiden. Paresthesieën kunnen ook optreden als het gevolg van aandoeningen aan het ruggenmerg (veroorzaakt door B12-gebrek). Het is voor leken moeilijk om vast te stellen of de oorzaak van een paresthesie in het centrale- of het perifere zenuwstelsel is gelegen.
15.5.2 Herkennen van paresthesie
Paresthesie wordt vaak verward met de verschijnselen die optreden wanneer er geen goede doorbloeding is. Deze fout kan er vooral insluipen wanneer de paresthesie wordt ervaren als gevoelloosheid, of als heet/koud-sensatie. Bij paresthesie is het niet altijd gelijk duidelijk of het gaat om een aantasting van de perifere zenuwen, of om een aantasting van de achterstrengen in het ruggenmerg. Is de positiezin verstoord dan duidt dit altijd op aantasting van de achterstrengen. Het is in dat geval echter nog niet uitgesloten dat de perifere zenuwen ook zijn aangetast. Ook moet er rekening mee worden gehouden dat de eerste symptomen van paresthesie het gevolg kunnen zijn van aandoeningen aan de piramidebanen.
13.6.2 Oedeem
Oedeem (waterzucht) is een onderhuidse vloeistofophoping, die aantoonbaar is doordat na druk met een vinger een putje blijft staan, en die veroorzaakt wordt door een vergrote doorlaatbaarheid van de haarvaten. Deze vochtgezwellen zijn bij mensen met B12-gebrek gesignaleerd onder de voetzolen; aan de enkels; aan de benen; aan knieën en polsen; aan handen en voeten en in het gezicht.
Keer terug naar Andere aandoeningen/klachten
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast