Hypo en B12 ??

Heb je andere aandoeningen of klachten dan hypothyreoïdie? Hier kun je erover discussiëren.

Hypo en B12 ??

Berichtdoor GB » vrijdag 29 mei 2009 - 12:39

Vandaag heb ik mijn bloeduitslagen binnen gekregen, (zie onderaan)

HA:
Chloresterol en leucocyten verhoogd.
FT4 wat aan de hoge kant. B 12 valt nog binnen de norm (en ik voel
me zo shit!!!!)
HA wil eerst beginnen met Vit B12 complex, en dan over een week
of zes eens kijken of het opgehoogd is.

Waarom mijn FT4 hoger is?? geen idee, TSH is lager, maar de laatste keer heb ik nuchter geprikt (wel mijn thyrax ingenomen) en
in maart niet nuchter. Kan dat het verschil uitmaken?
Ik slik 187,5 mcgr. thyrax.

Wie weet het.

Groetjes,
GB
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Jan » dinsdag 16 juni 2009 - 15:25

Hallo GB,


Eind mei had ik je bericht al gezien, maar ik had toen niet de tijd om te reageren.
Nu dan alsnog.


Eerst even over je schildklierwaarden, TSH en fT4, en het moment van prikken -

Om de TSH- en fT4-waarden van verschillende keren onderling goed te kunnen vergelijken, is het belangrijk om zo mogelijk altijd onder dezelfde omstandigheden te laten prikken.
Wordt er op verschillende keren op verschillende momenten geprikt, nuchter zonder Thyrax, kort na het innemen van de Thyrax, langer na het innemen van de Thyrax, laat op de dag zelfs, dan zijn die waarden niet goed te vergelijken.
TSH en fT4 variëren van nature gedurende de dag, en in de paar uren na het innemen van de Thyrax ontstaan mogelijk ook tijdelijke veranderingen in de waarden.

Een goed moment om te laten prikken, dat is nuchter, zonder dat je Thyrax al is ingenomen.
Dus eerst prikken, en dan direct daarna pas de Thyrax nemen, en een half uur later pas ontbijten.
Als je altijd op die manier laat prikken, dan zijn je waarden goed onderling te vergelijken.

Een heel andere mogelijkheid kan zijn, om altijd pas in de tweede helft van de middag te laten prikken, dus altijd na pakweg 15.00 uur.
In de tweede helft van de middag zal geen effect meer bestaan van de schommelingen in de waarden die 's ochtends ontstaan na de inname van de medicatie.
Die middagwaarden zijn overigens beslist niet te vergelijken met nuchtere ochtendwaarden, maar wanneer je altijd pas in de tweede helft van de middag laat prikken, zijn die waarden wel goed onderling te vergelijken.


Dan je vitamine B12 -

Je B12-waarde was 173, schreef je, en dat was nog binnen de norm.
Ik neem aan dat dat dan 173 pmol/l was, met referentiewaarden ongeveer 150-750 pmol/l?
(Zou het 173 pg/ml zijn geweest, dan lag de ondergrens van het referentiegebied ongeveer op 200 pg/ml, en dan zou je waarde niet binnen de norm zijn geweest.)

Je B12-waarde van 173 pmol/l is een twijfelachtige waarde, een waarde in het grijze gebied, niet per se slecht, maar ook niet beslist goed.
Netjes dat je huisarts dat in ieder geval serieus neemt.

Het zou niet mijn keus geweest zijn om een supplement te gebruiken en dan na zes weken te zien wat voor effect dat heeft gehad, maar het is wel een mogelijke manier om te onderzoeken of er een opnameprobleem bestaat.
Laat het ons weten wanneer na die zes weken opnieuw je B12-waarde is bepaald, goed?

En je noemde dat B12-supplement een "Vit B12 complex".
Wat bedoel je daar precies mee?
Een vitamine B12-supplement?
Of mogelijk een vitamine B complex, met daarin ook vitamine B12?
Kun je aangeven welk product het precies is, het merk eventueel, en wat er precies in zit?
Die gegevens zijn wel van belang om binnenkort je nieuwe B12-waarde goed te kunnen interpreteren.


Tenslotte -

Heb je al een prikformulier voor binnenkort?
Ik neem aan dat de huisarts naast vitamine B12 ook leukocyten opnieuw aangekruist heeft, aangezien die waarde verhoogd was?
Nog meer zaken aangekruist door je huisarts?



Houd ons op de hoogte, goed?
En zoals ik al zei, Laat het ons weten wanneer na die zes weken opnieuw je B12-waarde is bepaald.



Dag hoor,
veel groeten van Jan
Avatar gebruiker
Jan
Forumverslaafde
 
Berichten: 1411
Geregistreerd: donderdag 16 juni 2005 - 15:33
Woonplaats: Nederland

Berichtdoor GB » dinsdag 16 juni 2009 - 19:32

Hallo Jan,

Bedankt voor je reactie. Ik dacht al dat niemand mijn bericht had gezien.


[quote="Jan]
Een goed moment om te laten prikken, dat is nuchter, zonder dat je Thyrax al is ingenomen.
Dus eerst prikken, en dan direct daarna pas de Thyrax nemen, en een half uur later pas ontbijten.
Als je altijd op die manier laat prikken, dan zijn je waarden goed onderling te vergelijken.[/quote]

Mijn thyrax neem ik altijd in zogauw ik 's morgens mijn ogen open heb. Onderhand is dat rond 6.30 u door de ingebouwde wekker ;)

Ik laat altijd 's morgens tussen 8.00 en 9.00 bloedprikken. Maar niet altijd nuchter (afhankelijk van wat er nog meer onderzocht moet worden). Ik heb in dit geval nog gevraagd of ik wel of niet mijn thyrax moest innemen, maar dat kon gewoon volgens de HA. Vervolgens wordt dan gezegd dat de TSH laag is door de thyrax! Dus mijn indruk is dat er dan ook nooit een duidelijk beeld komt.
De afgelopen keer werd er pas om 10.00 u bloedgeprikt omdat het
zo ontzettend druk was (1 1/2 uur wachttijd) dus misschien dat dat
van invloed is geweest. Ik ga in ieder geval je tip ter harte nemen
en in het vervolg zonder thyrax inname laten bloedprikken.

[/quote]Dan je vitamine B12 -

Je B12-waarde was 173, schreef je, en dat was nog binnen de norm.
Ik neem aan dat dat dan 173 pmol/l was, met referentiewaarden ongeveer 150-750 pmol/l?
(Zou het 173 pg/ml zijn geweest, dan lag de ondergrens van het referentiegebied ongeveer op 200 pg/ml, en dan zou je waarde niet binnen de norm zijn geweest.)[/quote]

De waarde was idd 173 pmol/l. Mijn HA vond dit goed, binnen de norm van 150-700 pmol/l. Pas toen ik doorvroeg en zei dat dit dus
eigenlijk een laagnormale waarde was adviseerde hij me een Vit B
complex te nemen. Daar kon ik het wel wat mee omhoog krijgen.
Omdat ik uit de info hier heb begrepen dat dat het eventuele tekort
kan vertroebelen, was ik daar niet blij mee. Buiten dat was hij niet duidelijk over welk supplement ik dan wel moest nemen.

[/quote]Het zou niet mijn keus geweest zijn om een supplement te gebruiken en dan na zes weken te zien wat voor effect dat heeft gehad, maar het is wel een mogelijke manier om te onderzoeken of er een opnameprobleem bestaat.[/quote]

Ik ben een paar dagen later teruggegaan naar de HA omdat het  me toch niet lekker zat. Nu kwam ik bij een vervanger en deze zei:
"slikken van extra B12 heeft helemaal geen zin. Maar als je je zorgen maakt kunnen we wel eens proberen wat injecties te geven
kijken of je daarvan opknapt."
Ik heb toen zelf voorgesteld om 6 weken te wachten en opnieuw te
kijken naar B12, om te zien of het misschien hetzelfde was  gebleven of toch gezakt. Ik slik al een tijdje pantazol en dat zou misschien ook een oorzaak kunnen zijn. Ik heb ook gezegd dat ik het goed uitgezocht wilde hebben mocht de waarde gezakt zijn.
Ook deze HA vond het niet nodig om Homocyteine etc. te testen
eerst maar B12 kijken. (volgens mij is hij niet gealarmeerd omdat
mijn HB 8.4 is en mijn Folium 24.)
Maar goed ik heb ook hashimoto dus men zou extra alert moeten zijn. De HA heeft mij in ieder geval beloofd de info dit ik had gedownload te lezen. Dus dat is wel een pré.

Ik wil niet zomaar met injecties beginnen, omdat ik bang ben dat
als de waarde door de injecties weer goed is ik voor elke nieuwe
injectie zal moeten "vechten", als er een tekort wordt aangetoond
zal veel eerder het protocol worden gevolgd.
Ik realiseer me echter heel goed dat het ook kan zijn dat er niets
uit mijn bloedonderzoek blijkt, helaas is dat met het vaststellen van
mijn hypotheriodie ook zo gegaan. Na 16 jaar klachten werd pas de
diagnose gesteld. Dus de kans is groot dat ik tot de kleine groep behoor waar het niet met zekerheid kan worden vastgesteld.


[/quote] Laat het ons weten wanneer na die zes weken opnieuw je B12-waarde is bepaald, goed?[/quote]

Begin juli ga ik weer bloedprikken dus zogauw ik daar de uitslag van heb laat ik het weten.



[/quote] Tenslotte -

Heb je al een prikformulier voor binnenkort?
Ik neem aan dat de huisarts naast vitamine B12 ook leukocyten opnieuw aangekruist heeft, aangezien die waarde verhoogd was?
Nog meer zaken aangekruist door je huisarts?[/quote]

Ik heb nog geen prikformulier, maar grappig dat je zegt dat de HA
vast wel naar de leukocyten zal kijken.
Mijn leukocyten zijn de laatste jaren telkens iets verhoogd. Meestal
wordt daar niet moeilijk over gedaan omdat er dan telkens gezegd wordt, "ach je zult wel verkouden zijn geweest. Dan kan het al iets verhoogd zijn."
Ik was niet verkouden maar ik vind het zo vreemd. Als iets binnen
referentiewaarden valt, al is het maar net, dan wordt er gezegd
niets aan de hand. Maar als er iets buiten de referentiewaarden valt dan wordt er ook nog gezegd dat het maar heel iets is en
niet alarmerend. Het lijkt wel of je pas serieus genomen wordt als
er extreme waarden buiten de referentiewaarden worden gemeten.






[/quote]Houd ons op de hoogte, goed?
En zoals ik al zei, Laat het ons weten wanneer na die zes weken opnieuw je B12-waarde is bepaald.[/quote]

Dat zal ik zeker doen.
Ik heb nog 1 vraagje. Mocht er idd een tekort zijn of een daling is
dit dan al binnen 6 weken te zien of zou ik dan nog langer moeten
wachten met nieuw bloedonderzoek?

Het vervelende is dat zoveel klachten ook de klachten van hashimoto zijn dus het is moeilijk onderscheid te maken.
Maar goed we zitten in de molen nu zal de tijd het leren.

Mijn laatste vraag: ik lees verschillende keren dat by hashimoto eigenlijk eens in de 3 jaar B12 zou moeten worden gemeten. Is dit een standaard protocol of ligt dat gewoon aan je HA.  Bij mijn weten is het nog nooit gecontroleerd. Daarom heb ik mijn bloeduitslagen van het AZ opgevraagd die in '99 fibromyalgie hebben gediagnosticeerd. Uit de info die ik vond zou deze diagnose niet gesteld mogen worden zonder dat b12 getest is. Dus daar wacht ik nog op.

Het is wel een hele uitgebreide mail geworden, maar ik wordt soms zo wanhopig, zoveel klachten en zoveel jaren hoor ik al: stress, leer er maar mee leven.  De laatste 5 jaar is het steeds erger geworden terwijl mijn SK waarden nauwelijks veranderen, ik wil gewoon graag dingen uitsluiten. Tussen de oren zit in mijn beleving alleen hoofdpijn van dat constante gevecht.

Nogmaals heel hartelijk bedankt voor je reactie.

Groeten,
GB
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Jan » dinsdag 16 juni 2009 - 21:16

Hai GB,


Wat goed dat je al zo thuis bent in de hele B12-materie.
Ik ben het helemaal eens met al die dingen die je zegt daarover.


GB schreef:Ik heb nog 1 vraagje.
Mocht er idd een tekort zijn of een daling is dit dan al binnen 6 weken te zien of zou ik dan nog langer moeten wachten met nieuw bloedonderzoek?

Als er geen B12-opnamestoornis bestaat, dan is je B12-waarde door dat B12-supplement mogelijk wat hoger geworden.
Gebruik je dat supplement nog, of ben je er mee gestopt?

Zou er wel een B12-opnamestoornis bestaan, dan zal je b12-waarde in zes weken tijd wellicht nauwelijks veranderd zijn.
Het lichaam is in principe erg goed in het vasthouden van vitamine B12, waardoor het B12-niveau in het bloed doorgaans slechts heel langzaam lager wordt. Je moet dan eerder denken aan maanden of zelfs jaren dan aan weken.

Het nieuwe bloedonderzoek na zes weken kan geen kwaad, maar verwacht geen spectaculaire veranderingen.
Voor meer inzicht zijn bepalingen van MMA, holotranscobalamine (holo-TC, 'actief-B12'), homocysteïne, en onderzoek naar naar eventuele antistoffen tegen intrinsic factor en antistoffen tegen de pariëtale cellen van het maagslijmvlies stukken interessanter. Maar dat soort onderzoeken zullen bij twijfelachtige waarden zelden worden ingezet, jammer genoeg.


Misschien kun je iets hebben aan het volgende:

Ken je het artikel "De diagnostiek van vitamine-B12-deficiëntie herzien"?
Zie:
http://home.hetnet.nl/~hindrikdejong/NTvG-nr49-2005.pdf

Lees hierbij overigens beslist ook het commentaar op de site van Henk de Jong bij dat artikel.
Dat commentaar vind je via
http://home.hetnet.nl/~hindrikdejong/actueel.htm
en dan Ctrl+F voor de zoekoptie,
en daarin dan de titel van het artikel invullen: De diagnostiek van vitamine-B12-deficiëntie herzien.
Je komt dan terecht bij het commentaar bij dat artikel.
Beslist ook héél wetenswaardig.


Ook nuttig is het volgende:

Op de site met de literatuurstudie van Michel Post,
http://www.vitamineb12.nl
(een site met een literatuurstudie naar vitamine B12 en veganisme, maar buiten de informatie in verband met veganisme is er ook heel veel te vinden. Het meeste heeft geen verband met veganisme. De literatuurstudie is inmiddels 15 jaar oud, maar het overgrote deel van de informatie is nog altijd even relevant.)

Hoofdstuk 15 - Diagnose,
paragraaf 15.2.2 - Welke B12-concentraties van het bloedserum kunnen als veilig worden beschouwd?
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD15.HTM#15.2.2
kleiner dan 200 picogram per ml (147 picomol per liter) kan als richtlijn worden genomen voor het hoogstwaarschijnlijk aanwezig zijn van afwijkingen,
terwijl 200 tot 300 picogram per ml (147 tot 221 picomol per liter) als verdacht moet worden beschouwd.
Dus een waarde tussen 147 en 221 pmol/l, wat doorgaans boven de ondergrens van het referentiegebied is, mag niet als goed beschouwd worden, maar moet als verdacht worden beschouwd!



GB schreef:Mijn laatste vraag: ik lees verschillende keren dat bij hashimoto eigenlijk eens in de 3 jaar B12 zou moeten worden gemeten. Is dit een standaard protocol of ligt dat gewoon aan je HA.

Voor zover ik weet is daar geen standaardprotocol voor.
Er lijken voor veel meer zaken géén dan wél protocollen te zijn. Voor schildklierziekten zijn inmiddels aardige protocollen, maar wat betreft vitamine B12 ben je eigenlijk overgeleverd aan de kennis en inzichten van de arts (of het ontbreken van die kennis en inzichten).

Bij een twijfelachtige B12-waarde is het uiteraard belangrijk om regelmatig te blijven checken, eens in de drie jaar zou dan beslist te weinig zijn, natuurlijk.




Dag weer hoor,
veel groeten van Jan
Avatar gebruiker
Jan
Forumverslaafde
 
Berichten: 1411
Geregistreerd: donderdag 16 juni 2005 - 15:33
Woonplaats: Nederland

Berichtdoor GB » woensdag 17 juni 2009 - 6:34

Hoi Jan,

Weer bedankt voor alle info. Wat is het toch fijn dat er mensen zijn
die je weer wat verder op weg helpen in de informatiebrei.

Gebruik je dat supplement nog, of ben je er mee gestopt?


Dat was misschien niet duidelijk, maar nee ik heb helemaal niets gebruikt, dat was ook de reden dat ik terug ging naar de HA, zodat ik hem kon zeggen dat ik niet op het gegeven advies zou ingaan.
Ik wilde voorkomen dat ik achteraf te horen zou krijgen: dan had je maar supplement B12 moeten slikken. Ik wilde een zo zuiver mogelijk beeld, dus ook duidelijk vertellen waarom ik geen suplement ging slikken. Gelukkig was mijn HA het hier met mij eens.


Ken je het artikel "De diagnostiek van vitamine-B12-deficiëntie herzien"?
Zie:http://home.hetnet.nl/~hindrikdejong/NTvG-nr49-2005.pdf

Ja, dat is dus een van de artikelen die ik mee had genomen naar de HA. Ik merk, jammergenoeg dat de meeste artsen niet blij zijn
met zaken die je zelf op internet opzoekt, dus ik was al op zoek gegaan naar publicaties van medici omdat je hoopt dat dat bij artsen wat meer gewicht in de schaal legt.
Het is natuurlijk jammer dat er ook patiënten zijn die als ze een keer een medisch programma op de TV hebben gezien meteen denken dezelfde ziekte te hebben en ik snap ook best dat artsen hier sceptisch tegenover staan, maar van de andere kant wordt wel van de patiënt verwacht dat hij/zij meedenkt en kan het kwartje bij iemand door zo'n programma ook op zijn plek vallen.

Ik kreeg bij mijn eerste bezoek van de internist voor Hashimoto, zo'n 20 jaar geleden, op mijn vraag wat die SK nou precies deed,
het adres van de schildklierstichting in de hand gedrukt met de mededeling dat ik daar al mijn informatie kon halen. Als je dan vervolgens via hen op HMNH terechtkomt en die info aandraagt, moet je niet alles geloven wat er op het internet en forums staat ;p) Het is allemaal wel een beetje dubbel.

Op de site met de literatuurstudie van Michel Post,
http://www.vitamineb12.nl


Deze kende ik nog niet, idd heel uitgebreid en goede info.
Ondanks dat ik geen veganist of vegetariër ben zie je maar weer dat in de zgn "alternatieve" hoek ook goede info te vinden is.
Bedankt daarvoor.

Een waarde onder de 200 pmol/l wordt hier ook verdacht gevonden net als in de publicatie B12 herzien.

Maar goed, ik ben ook wel weer nuchter genoeg om te erkennen dat 173 pmol/l misschien wel mijn "normale" waarde zou kunnen zijn. In de loop der jaren ben ik er wel achtergekomen dat ik vaak een grensgeval ben. Maar het blijft de moeite waard om e.e.a. uit te zoeken.

Het lichaam is in principe erg goed in het vasthouden van vitamine B12, waardoor het B12-niveau in het bloed doorgaans slechts heel langzaam lager wordt. Je moet dan eerder denken aan maanden of zelfs jaren dan aan weken.

Dat had ik al begrepen, maar ik kan nergens wat vinden over hoe
snel het eenmaal gaat als er al een daling is. Zoals ik het van jou begrijp is, als de daling eenmaal plaatsvind, dat ook nog eens heel
langzaam gaat. Logischerwijs zou ik redeneren dat als je eenmaal
gedaald bent tot onder 200 pmol/l je lichaam nog harder moet werken en meer aanspraak maakt op de B12 reserves en dat daling hoe lager die komt, sneller zou gaan. Maar we zullen het zien begin juli.
Hopelijk zullen de uitslagen van het AZ die ik al heb opgevraagd ook wat meer duidelijkheid geven.

Voor zover ik weet is daar geen standaardprotocol voor.
Er lijken voor veel meer zaken géén dan wél protocollen te zijn. Voor schildklierziekten zijn inmiddels aardige protocollen, maar wat betreft vitamine B12 ben je eigenlijk overgeleverd aan de kennis en inzichten van de arts (of het ontbreken van die kennis en inzichten).


Hier zou een mooie taak voor sk stichting liggen.

Het is wel of de duvel er mee speelt, toevallig deze week in het
SK magazine een artikel over B12 tekort vooral by hypo's. Het speelt dus zeer zeker.

Nou Jan, weer zo'n uitgebreid verhaal, ik hou je op de hoogte.

groetjes,
GB
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor gebruikersnaam » woensdag 17 juni 2009 - 6:49

Hoi GB,

Ik heb je draadje ook gelezen. Ik leef met je mee!

Ik was er zelf ook al iets over begonnen. [/url]http://www.hypomaarniethappy.nl/phpbb/viewtopic.php?t=14566&highlight=[url]

Ik ben zelf ook aan het knokken om de ha mijn B12 waarde serieuzer te nemen. Door Jan heb ik verzocht om diverse testen bij de ha, maar ze wilde niets doen, want ik had geen neurologische klachen en geen bloedarmoede. Volgende week moet ik weer terug komen dus ga ik weer proberen. Iets achter laten, zodat de ha het rustig kan lezen is misschien wel een goed idee!

Wat jammer toch dat ha zo slecht op de hoogte zijn!

Maar ik weet nu zeker dat het wel uit maakt. Mijn zus is al vegetarier sinds haar 14e. Zij voelde zich ook moe en slap en overspannen.
Heeft ze op mijn aanraden laten prikken op B12. Die was rond de 170 pmol/l. Ze is op aanraden van de ha vit B12 gaan slikken (er was tenslotte geen reden om aan te nemen dat ze het niet kan opnemen, maar meer reden dat dit zou komen doordat ze al 20 jaar geen vlees en vis meer had gegeten).

Zij heeft nu echt meer energie en voelt zich in zijn geheel krachtiger. En had echt zoiets van; 'Oh, dus zo kan je je dus ook voelen!"

Dus het maakt echt uit!
Groeten,
Linda

<a href="http://www.mijnticker.nl/"><img src="http://www.mijnticker.nl/tickers/vji4te5ie816uhnh.png" alt="borstvoeden.info Tickers" border="0"/></a>
gebruikersnaam
Veteraan
 
Berichten: 366
Geregistreerd: zaterdag 14 maart 2009 - 20:29

Berichtdoor GB » woensdag 17 juni 2009 - 7:49

Hoi Linda,

Ja het is en blijft een gevecht, zeker als je ook hypo bent.
Of men zegt dat het restklachten van je schildklier zijn (als je een arts hebt die een beetje op de hoogte is), of je moet niet alles geloven wat er maar op die forums wordt gezegd.

Heb nog even je draadje gelezen, en die had ik idd al eens voorbij
zien komen, veel herkenbare dingen.

Je wilt gewoon dingen uitsluiten, het idee dat je mss een tekort hebt dat niet serieus wordt genomen, kost ook ontzettend veel energie, en energie hebben wij hypo's "meer dan genoeg", niet waar. ;p)

Dus op het risico dat je HA je maar een lastige patiënt vindt, moed houden en blijven aandringen tot dat het voor jou duidelijk is.
Ik weet dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is, maar mss is dit
een insteek.

Ik heb tegen mijn HA gezegd dat ik zoveel klachten heb, die verschillende oorzaken zouden kunnen hebben, maar dat ik er zo
genoeg van heb dat ik gewoon dingen wil uitsluiten. En dat ik via de Sk stichting en HmnH bij b12 terecht ben gekomen. En ik heb gezegd dat ik niet per definitie denkt een B12 tekort te hebben, maar dat ik zoveel herken dat ik het gewoon wil uitsluiten.
Nu gaan we het een tijdje in de gaten houden door bloedonderzoek. Dus probeer het zo nuchter mogelijk te benaderen bij je HA  ;)

Ik heb ook veel aan de info van Jan.

Linda, ik hoop dat je wat aan deze tip hebt veel succes.

Groetjes,
GB
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Suffy » woensdag 17 juni 2009 - 21:28

Hallo GB,

Ook ik ben iemand die gevochten heeft om goed behandeld te worden voor mijn B12-tekort. Had jouw topic ook al voorbij zien komen. Gelukkig is de stroom reacties dan toch gekomen. Ik vond het moeilijk jou voor de eerste keer antwoord te geven en heb Jan attent gemaakt op dit topic. Hij zei me dat hij het ook al voorbij had zien komen. De reden dat hij niet heeft gereageerd heeft hij in zijn eerste bijdrage gegeven. Niet zo gek, want de bijdragen van hem zijn altijd heel zorvuldig en uitgebreid. Daar moet je gewoon de tijd voor hebben :d

Toen bij mij eind 2007 een vermoeden bestond van hypo was mijn B12 ook twifelachtig, althans naar de referentiewaarden van het lab. De waarde was 143 pmol/l, dus onder 147 pmol/l. De referentiewaarden 130-600 pmol/l.

Mijn ha had niets over die waarde gezegd. Kwam er zelf een half jaar later achter toen ik een kopie van de historie van de uitslagen had opgevraagd. In maart 2008 was dan toch hypothyreoïdie vastgesteld na overduidelijke verslechtering van de sk-waarden.

In augustus had ik verlof en voelde me de eerste week ontzettend slecht. Had ha gebeld om te mogen bloedprikken. De fT4-waarde was na 3 maanden gebruik van 100 µg Thyrax niet geweldig: TSH 0.69, fT4 15.3. Van 100 naar 150 µg Thyrax gegaan en kreeg het advies Dagravit Totaal 30 te gaan gebruiken om mijn 25OH D3 omhoog te krikken... Daar zit ntuurlijk niet veel D3 in, maar goed.

Voor het bloedprikken had ik een gesprek met hem en vroeg of de B12 ook meegenomen kon worden en dat werd gedaan. Ik was wanhopig en de ha zei dat hij me zo niet kende.

Wat bleek: tussen december 2007 en augustus 2008 was de B12 gezakt van 143 naar 109 pmol/l.

Dus GB, antwoord op je vraag: een daling kan best in een paar maanden al zichtbaar zijn. Waarschijnlijk niet in 6 weken, zoals Jan al terecht zegt.

Mijn behandeling ging helemaal fout. De eerste 3 weken wekelijkse injecties gehad en daarna met tussenpozen elke 3 en soms zelfs elke 5 weken. In die periode ondervond ik ook oriëntatieproblemen waar zelfs mijn ha van schrok toen hij me in mijn eigen huis als een zombi zag rondlopen toen hij mij een injectie kwam geven.

Hij stuurde me door naar een neuroloog die na onderzoeken, waaronder een EEG en spierfunctietest (zie de testen op de site van Henk de Jong) geen neurologische afwijkingen constateerde. Deze vond mijn sk-waarden goed (TSH 0.09, fT4 19) maar gaf wel aan dat mijn vitamine D3 erg laag was (19 nmol/l) en dat ik daarvan best de klachten kon hebben. De B12-waarde was toen 326 pmol/l en dit vond de neuroloog een goede waarde. Toen ik opmerkte dat dit mét injecties was, moest hij beamen dat de waarde niet echt OK was. Ik kreeg vanaf november inmiddels maandelijkse injecties.

In januari 2009 ben ik begonnen met 1 tablet Devaron per dag. De ha verwees me door naar een internist waar ik 16 maart een afspraak had. Die zei meteen dat ik de Devaron moest verhogen naar 2000 IE/5 tabletten. Had het idee dat hij me een douceurtje wilde geven door mij 6 injecties in 2 weken te geven en zei nog dat ik daar geen wonderen van moest verwachten. Inmiddels had ik van de Devaron meer energie gekregen en knapte ik ontzettend op van de injecties, waarna mijn bloedwaarde steeg naar 801 pmol/l in mei.

Ik gaf aan dat ik elke 2 weken injecties kreeg maar dat ik lichte terugval voelde. Volgens de internist kon dit niet komen van de B12. Ik had immers geen antistoffen Intrinsic Factor en Pariëtale Cellen. Jij zult je dan meteen afvragen hoe ik dan aan die lage waarde kwam. Dit vroeg ik ook aan de man maar het antwoord kwam niet.

Hij stelde voor om naar 1 x per 3 maanden te gaan voor de injecties. Dit legde ik voor aan de ha maar die zag er ook helemaal niets in. Zei zelfs tegen mij dat ik er veel beter uit zie, alhoewel hij ook niet echt dacht dat die hoge dosis wat zou uithalen. Dit is dus iets waar de ha van geleerd moet hebben.

Had erg veel moeite om de ha van alle info, die ik van de sites en van Jan had gekregen te overtuigen. Dit komt tevens door mijn psychische gesteldheid die nog niet helemaal OK is.

Dit bovenstaande verhaal vertel ik om te laten zien dat het echt moeilijk is medici te overtuigen van de werking en het effect van vitamine B12. Het is geen placebo. Er wordt veel te lichtzinnig over gedacht.

De internist heeft het wel redelijk goed voor elkaar als het gaat om de kennis van D3. Frappant toch eigenlijk.

Ik was zo boos en teleurgesteld dat ik helemaal van mijn stuk gebracht was. Gelukkig ging dit vrij snel over en kon ik er vrij makkelijk over relativeren. Mijn ha stelt voor om de internist te vragen of hij collega's kan raadplegen. Zou hij dat doen? Ik moet 1 oktober weer terug.

Ook mijn ha had het eerst bij het verkeerde eind. Nadat hij me zo goed heeft zien opknappen ziet hij in dat hij fout was. Hij heeft me ooit weleens gezegd dat "zo'n prik toch niets kan doen". On-Be-Grij-Pe-Lijk!

Als je het draadje van Linda hebt gelezen zul je mijn stukje herkennen. Vond het belangrijk het hier, weliswaar in iets andere bewoordingen, ook te plaatsen.

Heel goed dat je je zo goed hebt ingelezen, GB (hoe heet je eigenlijk?) En dat naast je bedrijf. Gewoon dingen willen uitsluiten omdat je je zo shit voelt momenteel. Het is echt vechten. Vechten voor jouw Hashimoto en nu weer energie moeten gebruiken voor dit.
Ik leef ook met je mee!

Sterkte en liefs,

Inge
Waardes 12-01-2011: TSH 0.04, fT4 19.6, 15-09-3020: D3 77, B12 997

162,5 µg Thyrax, B12-inj. elke 3 weken, 40 µg Devaron, 1dd B-complex, 1DD Multi Compleet, beide van TopPharm

Vandaag is een dag dat je weer je best doen mag. Maak er iets moois van!
Suffy
Forumverslaafde
 
Berichten: 872
Geregistreerd: zaterdag 07 juni 2008 - 19:49
Woonplaats: Den Haag

Berichtdoor GB » donderdag 18 juni 2009 - 6:40

Hoi Inge,

Bedankt voor je reactie. Idd wat een verhaal, ik merk dat het me
ontzettend veel steun geeft jullie reacties te lezen. Een stuk herkenning.Ik had de moed al een beetje opgegeven dat er nog iemand zou reageren.

[/quote]Had erg veel moeite om de ha van alle info, die ik van de sites en van Jan had gekregen te overtuigen. Dit komt tevens door mijn psychische gesteldheid die nog niet helemaal OK is.

Ik kan in principe heel goed met mijn huisarts overleggen. Maar het blijft altijd een kwestie van voorzichtig ter sprake brengen. Je wilt je huisarts niet tegen je in het harnas jagen, maar van de andere kant vind ik dit allemaal zo vermoeiend. Ik ben nu eenmaal een apart geval. Dat zou hij onderhand ook moeten weten. Maar soms denk ik dat hij wel denkt: daar heb je haar weer.
De afgelopen jaren dendert het achteruit. Maar goed ik moet eerlijk
zijn de afgelopen jaren is er ook wel het e.e.a. op mijn pad gekomen, dus daarom wordt er dan al snel gezegd, ja mevrouw
u moet het echt rustiger aan doen en u heeft een hoop te verwerken gekregen dus: stress/depressie/burn out/.

Het lijkt de laatste jaren wel of ik uit alle macht probeer mijn verstand niet te verliezen. Ik zie mezelf als een positief persoon maar de laatste jaren zit ik bij het minste of geringste te janken.
Het is vooral omdat je je zo onmachtig voelt, duidelijk te maken
hoe alles je hele leven beinvloed. Nou als je je zo voelt en je begint
te huilen bij de HA is het meteen een spychisch label.
Maar gek genoeg heb ik zelf altijd geweten, ook bij mijn depressieve hypoklachten, dat het iets in mijn lijf was. Maar als je
telkens tegen een muur loopt denk je op het laatst ook dat  je labiel bent.

Zonder arrogant te willen klinken, maar door de jaren van pijn waar
je niet aan toe wilt geven, verschuift je pijngrens. Ik merk dat veel artsen daar moeilijk mee om kunnen gaan. Ze kunnen eenvoudig niet begrijpen dat je ondanks alles doorgaat. Nee ik ben idd niet iemand die zielig wil gaan doen. Al deze klachten hebben al genoeg invloed op mijn omgeving. Maar het lijkt wel of er pas aktie wordt ondernomen als je gaat zitten huilen en zegt dat het je allemaal te veel wordt en je wanhopig bent. Terwijl ik denk, ik heb een probleem en dat moet uitgezocht worden en opgelost, zodat ik huppakee weer verder kan.

In een van de linken van Jan vond ik de zgn. Blombergtest: staan, voeten naast elkaar, ogen dicht en armen naar voren. Ik kan het
even niet zo snel terugvinden, maar dit was volgens mij een test
die kon duidelijk maken of alles op weefsel niveau goed functioneerde.
Die test deden we vroeger al op de middelbare school, gewoon als spelletje. Nooit een probleem voor mij. Als ik het nu doe, val ik gewoon om. Meteen ga je dan de boel weer relativeren, ach je wordt een dagje ouder, natuurlijk ben je uit balans door die hele toestand. Maar dat is nu juist het probleem. Je gaat toch weer twijfelen.

Het grappige is dat er wel eens een arts tegen mij heeft gezegd: ach al die forums, die patiënten maken elkaar daar helemaal gek, met allerlei mogelijkheden voor een of andere ziekte. En natuurlijk zullen deze er ook tussen zitten, maar als ik hier zo rondkijk zijn het gewoon mensen die tegen een hoop onbegrip aanlopen en duidelijkheid willen hebben. Soms is het gewoon al goed om je verhaal eens kwijt te kunnen.

Dus GB, antwoord op je vraag: een daling kan best in een paar maanden al zichtbaar zijn. Waarschijnlijk niet in 6 weken, zoals Jan al terecht zegt.

Ja, da's nou weer jammer, want meten en weten is toch de leiddraad voor veel artsen.
Mijn huisarts is echt de kwaadste niet, maar hij zegt heel eerlijk, als je nog tussen de referentiewaarden zit en ik stuur je door naar een internist, dan doet die toch niets. Dus het moet eerst heel erg
zijn voordat er wat gaat gebeuren.

Alhoewel dit weer zo'n woordenstroom is, sorry het komt er gewoon allemaal uit, besef ik steeds meer dat ik gewoon door moet blijven vechten. Het is alleen zo dat ik zo twijfel (heel ongewoon voor mij) stel dat ik helemaal geen B12 tekort heb en het idd gewoon een burnout is, je wordt er zo verschrikkelijk moe van en die energie kan ik heel goed voor andere dingen gebruiken.
Maar ook jouw verhaal geeft me weer moed om door te gaan, heel erg bedankt voor je steun en meeleven.

Zogauw ik meer weet laat ik het jullie weten.

Groetjes,
Corinne

p.s: GB = Geen Benul
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Jan » donderdag 18 juni 2009 - 14:28

Corinne schreef:In een van de linken van Jan vond ik de zgn. Blombergtest: staan, voeten naast elkaar, ogen dicht en armen naar voren. Ik kan het even niet zo snel terugvinden, maar dit was volgens mij een test die kon duidelijk maken of alles op weefsel niveau goed functioneerde.

Hai Corrine,

Leuk dat je via mijn informatie ook dergelijke testjes vond.
Dat was op de site van Michel Post, wellicht?
http://www.vitamineb12.nl
Hoofdstuk 15 - Diagnose
paragraaf 15.5 - Het vaststellen van neurologische aandoeningen
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD15.HTM#15.5
en dan
paragraaf 15.5.4 - Testjes
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD15.HTM#15.5.4
15.5.4.1 - Testjes voor de gnostische sensibiliteit (achterstreng)

De positiezin
Deze kan worden bepaald met de test van Romberg. Ga met je voeten naast elkaar staan en kijk of je je evenwicht met gesloten ogen kan handhaven. De 'Romberg' is pas positief wanneer je je evenwicht met gesloten ogen niet kan handhaven in de positie van de voeten, waarbij je nog wel kan blijven staan met je ogen open. Je moet dus ook wanneer de optische controle wegvalt je evenwicht kunnen handhaven. De test is gevoeliger te maken door je armen voorwaarts uit te strekken. Wanneer je gaat slingeren duidt dat op lichte stoornissen. Plotseling vallen of uit balans raken hoeft niet op aandoeningen te duiden, het komt bij nerveuze mensen nogal eens voor. De proef is moeilijker te maken door degene die 'm doet af te leiden, bijvoorbeeld door sommetjes op te geven of tegelijkertijd een gehoortest te doen. Bij een positieve Romberg komt ook het gevoel op klompen of vilt te lopen voor.

[...]




Inge schreef:Een daling kan best in een paar maanden al zichtbaar zijn.
Waarschijnlijk niet in 6 weken, zoals Jan al terecht zegt.


Heel goed, Inge, dat je dat aangaf aan de hand van je eigen verhaal.
Jouw situatie is er het bewijs voor dat wanneer de B12-waarde al in het verdachte gebied zit, dat die dan in een maand of drie, vier ineens werkelijk verlaagd kan raken.

Ikzelf had het in m'n stukje van dinsdag over maanden of zelfs jaren.
In een situatie waarin er nog geen B12-tekort bestaat kan het bij het onstaan van een opnamestoornis nog jaren duren voordat de B12-waarde zover gezakt is dat er werkelijk een tekort ontstaat.
Maar in een situatie met een al ver teruggelopen B12-voorraad, kan in een paar maanden tijd de toestand veranderen van een twijfelachtige situatie naar een situatie met een duidelijk tekort.
Theoretisch kan zo'n omslag misschien zelfs optreden in zes weken, maar dat zou dan wellicht min of meer een 'toevalstreffer' zijn.



Dag,
veel groeten van Jan
Avatar gebruiker
Jan
Forumverslaafde
 
Berichten: 1411
Geregistreerd: donderdag 16 juni 2005 - 15:33
Woonplaats: Nederland

Berichtdoor GB » donderdag 18 juni 2009 - 19:22

Hoi Jan,

Ja dat was hem idd.  Het is een simpel testje, maar het zette me (weer) aan het denken.
Mijn dochters en man hebben er geen problemen mee en ik tuimel
gewoon om. Ik kan niet zeggen dat ik een nerveus type ben en ik
heb het altijd zonder problemen kunnen uitvoeren.

Ik hang er niet te veel gewicht aan hoor, maar het is gewoon een van de vele frappante dingen. Ik merk dat ik ook zelf veel symptomen onder de noemer, druk/leeftijd etc gooi en dan denk, gewoon doorgaan. Dat is ook wat ik telkens van verschillende artsen hoorde, dus je denkt, niet aanstellen maar aanpakken en doorgaan. Maar op een gegeven moment is de koek gewoon op.

Mijn geheugen laat me regelmatig in de steek en dan heb ik wat gelezen en kan weer niet vinden waar het was. "Thank God for Jan", zullen we maar zeggen. ;)
Ik zag onder een ander draadje al heel veel grappige verhalen over
geheugenproblemen bij hypo's en idd soms is het ook lachen maar
ook vaak erg lastig.
Het lijkt wel of ik dat gewoon uitgeblokt heb, ik hoor al jaren je bent goed ingesteld dus het komt niet van de hypo. Nu blijkt dat dus ook bij veel anderen voor te komen. En helaas is het ook weer
een van de symptomen van B12 tekort. Het is me wat. Geen wonder dat sommige artsen door de bomen het bos ook niet meer zien met al die "vage" klachten.

Dus Jan, weer een keer bedankt.

Groetjes,
Corinne
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Suffy » vrijdag 19 juni 2009 - 11:02

Hoi Corinne,

Je slaat met je beschrijving in het antwoord op mijn bericht precies de spijker op z'n kop. Jij kunt het bondiger verwoorden dan ik (niet bondig zijn is moeilijk voor mij).

Ik kan ook best goed met mijn ha opschieten, maar toen hij ineens na 3 weken de frequentie van de injecties ging verlagen vond ik het moeilijk uit te leggen dat dit niet goed was. Inmiddels had ik me behoorlijk ingelezen, voor zover mijn geheugen dat toeliet tenminste. En de huisarts is toch degene die heeft gestudeerd, dus wil je hem inderdaad niet tegen je in het harnas jagen.

Hij was niet gedecideerd , ik merkte twijfel. Kennelijk dacht hij met mij op de goede weg te zijn maar zag wel dat er iets niet klopte, maar wat...

Dit kwam helemaal tot uiting toen hij mij zag lopen, net op het moment dat ik ontzettend moe was, een wattenhoofd had en uitgerekend op dat moment de problemen met mijn positiezin duidelijk zichtbaar waren. Toen wist hij het kennelijk helemaal niet meer. Heb hem een aantal keren gezegd dat de behandeling niet goed was, maar dit negeerde hij totaal. Ik was toen niet in staat hem de info te verstrekken waaruit blijkt dat dit toch door de B12 komt. Ik had de overredingskracht niet en was bang dat ik dit niet op een omzichtelijke manier kon brengen, dus weer een kans verkeken. Dit is zo frustrerend! Ik ben blij dat jou dit in die zin lukt dat je ha er open voor staat.

Nu is het in die zin vreemd dat mijn ha zo handelde, want hij heeft een patiënte, die ik zelf ook heel goed ken, die al jaren een combi van een B1- B6- en B12-tekort heeft. Bij haar waren zo'n 25 jaar geleden duidelijk neurologische problemen door myelineschade op verschillende plaatsen, waaronder het aangezicht. In het beginstadium kreeg ze 3 keer, later 2 keer per week Neurobion. Nu, 25 jaar later, krijgt ze elke 2 weken een injectie. Dus die behandeling deed hij goed. Dan vraag ik me nog steeds af waarom bij mij dan niet? Ik ga het hem toch eens vragen. Wellicht komt dan het een en ander naar boven.

Hij ziet nu gelukkig wel in dat de behandeling niet goed was. Zo'n twijfelachtige houding is voor niemand goed. Maarja, een arts wil zo lang mogelijk de behandeling in eigen hand hebben en houden, maar eens moet hij een patiënt uit handen geven als er echt geen oplossing is. Vaak doen artsen dit te laat. Bij mij wist hij het op een gegeven moment echt niet meer.

Nadat de internist mij die 'vergeten' oplaaddosering van 6 injecties in 2 weken had gegeven, zag mijn ha dat mij die goed hadden gedaan. Tot dan toe heeft hij niet ingezien dat B12-injecties bij iemand zonder ernstige (neurologische) klachten - of je problemen met de positiezin, vermoeidheid, spierklachten en een wattenhoofd niet als ernstige klachten kunt zien - helpen. Ook hier ligt weer het punt van de ontbrekende kennis bij veel artsen. Mijn ha geloofde gewoonweg niet dat 'die prik' mij goed doet.

Ja, dat wat ik bedoelde is inderdaad de Rombergtest. En de pagina die Jan aanhaalt heb ik ook gezien. Stond dus niet op de site van Henk de Jong. Maar je ziet zoveel informatie dat je op een gegeven moment niet meer weet waar wat staat.

Bij de neuroloog heb ik als test met mijn ogen dicht moeten lopen. Zou eigenlijk niet weten of dit bij mij effect heeft, omdat mijn ogen niets doen. Merk wel dat ik minder richtinggevoel heb als ik met mijn ogen dicht loop. Heb dus niet de echte Romberg gedaan, maar wel gewoon staan en dan de armen strekken  als spierfunctietest, niet om het evenwicht te testen.

Je zegt dat je al een aantal jaren je slecht voelt. En natuurlijk heeft dat ook impact op alle gebeurtenissen die op je pad zijn gekomen. Je bent wel degelijk labiel, omdat je geen macht meer over jezelf kunt hebben, omdat je lichamelijk niet in orde bent. Dat om het minste of geringste janken, dat ken ik ook niet van mezelf. Ben van nature ook een positieve, vrolijke vrouw (weegschalen zijn mensen die van het leven genieten en dat doe ik, ondanks alles, nog steeds). Ik heb het geluk - of de pech, het is maar net hoe je het bekijkt - dat bij mij in zeer korte tijd 3 aandoeningen de kop op staken. Jij zit al vele jaren te sukkelen en dat maakt het voor je ha ook zo lastig. Je bent goed ingesteld, althans dat zie ik aan je waarden, maar je voelt je slecht. B12 kan het zijn, maar net zo goed iets anders. Wat is er de afgelopen jaren onderzocht?

Zoals je hebt kunnen lezen op de verschillende sites kunnen mensen al bij een B12-waarde van 200 pmol/l klachten ondervinden. Het kan ook de hypothese van jou zijn, dat je waarde van 173 pmol/l jouw waarde is. Maar evengoed, je hebt klachten. Naast die emotionele instabiliteit, wat heb je nog meer?

Ik vind het razendknap dat je alles zo goed mogelijk kunt beschrijven en je bent daarin zeer duidelijk. Ik heb toch sterk het idee dat je ha het gewoon niet meer weet.

Ik hoop echt voor je dat begin juli er weer wat licht in de duisternis komt, want zoveel jaren ploeteren is en blijft frustrerend, niet alleen voor jou maar ook voor je naasten. Zij zouden ook heel graag zien dat je weer een vrolijke meid wordt die ondernemend is en van alles weer gaat doen voor zover je hypo en andere zaken dit toelaten natuurlijk.

Er zijn zeker mensen hier op het forum, maar ook op het B12-forum, die elkaar gek maken. Bij meer ervaring in het bekijken van onderwerpen kom je er ook wel achter welke serieus zijn en welke niet. Wij moeten leren onze intuïtie  weer te gaan volgen in plaats van adviezen klakkeloos op te volgen om er later achter te komen dat die niet hebben gewerkt. Dat is de eerste wijze les die ik heb meegekregen van mijn psychologe bij wie ik sinds afgelopen woensdag onder behandeling ben. Ik heb daar een ontzettend goed gevoel over. (jan, ik praat je hierover nog bij in onze welbekende correspondentie).

Oh, wat een woordenstroom van mij! Als ik schrijf, ga ik maar door, net als jij. Dat is goed, want dat lucht op. Toen ik zo kwaad was op de internist (ik zeg steeds expres de, want het is niet mijn) heb ik het verhaal eerst per e-mail naar mijn huisarts gestuurd en toen ook nog naar iemand anders tegen wie ik vertrouwelijk alles kan zeggen (leest dit topic mee, je hoeft niet te raden). De dag erop heb ik een goed gesprek met de ha gehad en toen was de ergste emotie al weg en daarna ging het helemaal over. Nu kan ik er normaal over praten, maar het is en blijft frustrerend.

Met dit soort emoties wil ik leren omgaan. Het kan natuurlijk nog door een aandoening komen dat ik zo ben (restklachten) maar het kan ook echt psychisch zijn. Dit is aan de psycholoog om uit te zoeken, daarvoor ben ik bij haar. Ik moet gewoon weer weerbaar worden en dat geldt ook voor jou. Dat is niet makkelijk, maar misschien is dit ook een insteek voor jou. Je moet er wel aan toe zijn, vind ik, en dat ben ik nu.

Houd moed en wees sterk.

Liefs,

Inge
Waardes 12-01-2011: TSH 0.04, fT4 19.6, 15-09-3020: D3 77, B12 997

162,5 µg Thyrax, B12-inj. elke 3 weken, 40 µg Devaron, 1dd B-complex, 1DD Multi Compleet, beide van TopPharm

Vandaag is een dag dat je weer je best doen mag. Maak er iets moois van!
Suffy
Forumverslaafde
 
Berichten: 872
Geregistreerd: zaterdag 07 juni 2008 - 19:49
Woonplaats: Den Haag

Berichtdoor GB » vrijdag 19 juni 2009 - 14:13

Hoi Inge,

Wat een hartverwarmend bericht. Daar ga ik alweer (janken) Op papier lijken de dingen zo makkelijk en kan ik het allemaal ook redelijk goed uitleggen, maar in de praktijk kom ik mezelf telkens weer tegen. Nou daar komt er weer een, zo'n lekker super lang bericht wat dat betreft hebben we elkaar wel gevonden:

Gelukkig heb ik ook een prima psycholoog, zij zette mij op dit spoor.
Ze zag duidelijk ook dingen die niet te wijten zijn aan burnout/depressie of hoe je het ook wilt noemen.
Het is alleen zo'n kip en ei verhaal.
Door mijn omstandigheden is het moeilijk om gewoon de ziektewet in te gaan. Je gaat maar door en bent zo verschrikkelijk moe, omdat je lichaam het eigenlijk helemaal niet meer aankan. Dit is heel fysiek en zit niet in je hoofd, maar het heeft er natuurlijk wel invloed op. Wordt je dan labiel omdat je gewoon oververmoeid bent of komt het door je hypo/b12 of weet ik niet wat. Feit is dat ik zaken die ik vroeger zo oppakte nu als een gigantische beklimming ervaar. Ik wordt gewoon niet goed van mezelf. En dat janken, dat gebeurt vaak als iemand gewoon eens een keertje begrip toont. Veel mensen in mijn omgeving weten niet eens dat ik hashimoto heb of redeneren dat ik toch goed ben ingesteld, dus dan is het toch goed.
Ik loop ook niet met mijn klachten te koop en als ik weer eens loop te zwabberen en klanten me vragen of ik last van mijn rug heb of zo, zeg ik maar lachend, nee hoor, ik word gewoon een dagje ouder.
En wat betreft die weerbaarheid die je noemt, daar had ik eigenlijk nooit problemen mee, maar ik merk dat ik mezelf steeds meer terugtrek omdat het allemaal zoveel energie kost, die ik nauwelijks over heb.

Het is zo frustrerend omdat ik net als jij een actieve,positieve, tuttebel ben. Ben eigenlijk heel nuchter en rationeel.
Ik weet nog dat mijn toenmalige internist zei dat ik goed moest begrijpen dat een normaal mens op 100% functioneert. Als die dan door een aandoening (Hypo) terugvalt naar 20% is dat een klap, maar als dan door medicatie het energie niveau terugkomt op 80% is daar goed mee te leven. Ik gaf altijd 200% en dan kom je per slot van rekening uit op een terugval van 120% en dat was idd een stuk moeilijker. Ik vond het nogal overdreven, die percentages, alsof ik veel meer gaf dan een gemiddeld mens, wat ik gewoon onzin vond. Ieder geeft wat hij kan. In feite zei hij dus gewoon leer er maar mee leven en accepteren dat je gewoon een giga stap terug moet doen.

Zoals jij je "gevecht" met de HA beschrijft is precies wat ik probeer te voorkomen. Eerst uitzoeken en dan het voorgeschreven  protocol volgen. Ik wil idd voorkomen dat ik voor elke injectie moet vechten. Maar mss loop ik op de zaken vooruit. Het probleem bij mij is dat ik heel vaak met veel dingen net binnen of net buiten de ref. waarden zit. Daarom is de diagnose Hashimoto ook zo laat gesteld. Pas toen ik alle klassieke symptomen ineens kreeg (na mijn 2e bevalling) heb ik zelf gevraagd of het mss de sk kon zijn.
Toen dat idd zo bleek te zijn schrok ook mijn HA.
De "geweldige"internist die ik kreeg meldde mij dat ik binnen 2 dagen moest beginnen met sk hormoon. Toen ik zei dat ik daar even over wilde nadenken, ik gaf per slot van rekening ook nog borstvoeding en wilde (naief als ik was) kijken of er misschien andere (alternatieve) mogelijkheden waren ivm borstvoeding. Maar dat werd meteen afgekapt, ik mocht het even een dag laten bezinken, maar uiterlijk na 2 dagen moest ik beginnen, want anders zat ik hier de volgende week niet meer. Dan was het kacheltje uit, hartslag was extreem vertraagt, spierreflexen nagenoeg niet aanwezig. Achteraf denk ik dat het zijn manier was om me van de ernst van de situatie te doordringen, maar het had wat subtieler gekund. Hij was stomverbaasd dat ik ueberhaupt zwanger was geraakt, dat was bijna onmogelijk met mijn sk waarden. (volgens hem waren ze niet eens meer meetbaar)
En dan te bedenken dat ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook al
zoveel toestanden had, en niemand ook maar iets serieus nam.
Ik heb toen ook nog gevraagd of dit misschien door mijn zwangerschap getriggerd was, maar volgens de internist was dit een proces dat idd al jaren aan de gang was.

Nou welke klachten heb ik dan allemaal wel:
Extreme vermoeidheid, Concentratiestoornissen, moeilijk uit mijn woorden kunnen komen, onderhuidse kriebelende jeuk, haaruitval,
emotionele onbalans, wisselend zicht ( moet binnenkort naar de oogarts), vallen en stoten, zak soms gewoon door mijn benen,
gewrichtsklachten, slapende tintelende benen en handen, donkere kringen onder mijn ogen, misselijkheid, opgeblazen gevoel in de maag, gevoelloosheid in de handen, PDS, fibromyalgie, hartkloppingen, slokdarmkrampen, geheugenstoornissen, vaak dingen 2 keer vertellen, vaak flauw-zin in iets hartigs, dikke voeten en handen (vocht), droge huid, hoge fluittonen in mijn oren, lichte incontinentie, algehele traagheid, het kost me moeite om iets vast te pakken en laat ook geregeld wat uit de pootjes vallen,gevoel dat ik mijn tong licht verbrand heb, extreme zware spierpijn vooral in mijn bovenbenen, gewichtstoename zonder dat ik snoep of snack, behoorlijke menstruatieklachten (maar dat heb ik al sinds ik thyrax slik) ik geloof dat het dat wel zo'n beetje was.
Jeetje als ik dit zo nalees lijken het allemaal van die vage dingen, maar alles bij elkaar is het zo vermoeiend.
En, ik moet ook eerlijk genoeg zijn: een hoop van deze klachten passen toch ook weer bij burnout/depressie.


Op het moment voel ik gewoon zoveel boosheid, ik wil niet dezelfde
gang maken als toen met mijn sk.
Maar goed zoals ik van jou en Jan al heb begrepen zal een eventueel tekort zich toch pas na een aantal maanden laten zien.
Dus we moeten geduldig zijn (weer).

Nog een dingetje: ik had het in mijn vorige bricht over die Blomberg test maar dat moest dus idd Romberg zijn. Ik snapte het al niet. Ik had in de link van Jan teruggezocht met de zoekfunctie en er kwam niets. Toen in Google maar BLomberg test ingevuld en toen kwam ik op...... Wasmachines van Blomberg-testen.
Ach zo zit er aan alles ook nog een grappige kant. :-D

Nou, dat was het weer,

dikke knuffel,
Corinne
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Suffy » vrijdag 19 juni 2009 - 21:36

Hoi Corinne,
Ach nee, moet je niet doen hoor, janken...

Nou, wat een verhaal toch weer! Jij loopt al 20 jaar of misschien wel langer zo, ik ging me pas slecht voelen toen ik verlof had in september 2007. Het was anders dan anders: ik kwam niet tot rust, ging vreselijk piekeren over waarom ik niet genoot van een maand lekker thuis. Ook ik ging me gaandeweg de tijd steeds meer terugtrekken, zeker toen ik in maart vorig jaar een 'keelontsteking' had waardoor ik niet kon praten.
Ik wist wel waar de sk zat, maar toen wist ik het helemaal: wat een k-gevoel! Ik heb nog 2 keer van die zgn. 'keelontstekingen' gehad en denk dat de sk er nadien helemaal mee is gekapt. Toen gebruikte ik al Thyrax.

Ik wist één ding zekeer: ik wilde niet ploeteren zoals mijn moeder. Zij had ook alle klassieke symptomen: "Dokter, ik heb zo'n last van dikke voeten." "Oh mevrouw, ik geef u wel Lasix."Zo ging het met meer symptomen. Mijn moeder had 's morgens altijd een heel rare stem, die later op de dag wel wat beter werd, maar de spraak bleef ui-terst    traag...

Zo klein als ik was, ik wist wat hypo was. Bij mijn moeder was het echt supererg. Het had echt binnen no-time met haar afgelopen kunnen zijn. De ha deed gewoon niets. Tot ze in de Story, ja dat blad bestond in 1974 al, een artikel over hypo stond. Alle puzzelstukjes vielen in elkaar en ze vroeg om een verwijzing die ze direct kreeg (och, dan zal het wel een trage sk zijn).

Ze moest foto's van 10-15 jaar geleden meenemen. Daaruit concludeerde men dat ze al zo lang hypo moest zijn geweest, dus nog voor mijn geboorte (ik was bijna 10). En toen kwam ook het mysterie van het minder vruchtbaar zijn ook uit. Zes jaar na mijn broer werd mijn moeder dan eindelijk zwanger van mij. Ik was voldragen, maar had een slecht ontwikkeld oog en een oog waar geen oog in zat. Het had net zo goed iets anders kunnen zijn.

Dit had dus bij jou ook kunnen gebeuren. Want na jouw 2e bevalling werd je kennelijk dus pas goed hypo. Achteraf is dat schrikken, denk ik.

Dus, ik wilde één ding niet: zo hypo worden als mijn moeder. Toen ik een aantal symptomen herkende als dingen die mijn moeder ook had, trok ik aan de bel. Ik had het vaak zo ontzettend koud dat ik tegen de ochtend nog niet warm was. Maar die o zo verzengende vermoeidheid en slaapneigingen overdag en 's nachts slecht slapen vond ik vreselijk. Ook de slechte concentratie hinderde me. Het enige dat bij mij niet gebeurde was aankomen. Mijn waarden waren dan ook randje subklinisch, maar ook dan kun je je goed ziek voelen.

Ik dacht eigenlijk: nou, als ik Thyrax ga gebruiken komt het allemaal weer goed, net als bij mijn moeder na 6 weken ziekenhuis (dat was toen nog zo, want ze was zo diep hypo dat vooral de hartfunctie in de gaten gehouden moest worden). Maar het verbeterde niet en toen kwamen pas echt de eerste frustraties. Overigens was ik emotioneel toen wel vlak, was teruggetrokken, genoot niet, vond het allemaal wel best, had een hekel aan mezelf, het kon me allemaal niet schelen. Toch had ik toen al wel het idee dat ik mijn werk helemaal niks vond, dat dus wel. Ik weet niet of jij dat van toen ook herkende. Die stemmingswisselingen kreeg ik later pas. Is normaal bij een depressie, zo heb i van iemand gehoord.

Veel klachtejs herken ik wel en sommige heb ik nog, maar zijn niet zo prominent aanwezig. De laatste dagen weer het idee dat ik zo in slaap kan vallen, al is het dan niet extreem. Maarja, dat kan ook van de B12 komen. Ik let er maar niet meer zo op, ik laat het maar komen. Ik klaag ook niet, maar soms kan ik het niet uitstaan en zeg ik het tegen mijn man. Die zegt dan: ja, je bent niet wakker te krijgen, maar ik weet ook niet wat het is. Daarbij heb je dan wel die fibromyalgie. Zijn er bij jou echt tenderpoints en heb je weleens 'koortsaanvallen'?

En jij met je eigen zaak kunt niet anders, want dan heb je inkomstenderving als je niks doet om uit te rusten. Ik ben overigens ook gewoon blijven doorweren, ondanks een lager werktempo. Mijn leidinggevende was duidelijk: ik heb je liever hier en dat je dan maar minder doet dan thuis en dat je diep in de put zit. Want dat was wel zo: als ik thuis was ging ik piekeren, op het werk niet. Ik denk zelf ook dat ik veel dieper zou zijn afgegleden als ik me ziek had gemeld. Soms denk ik weleens hoe ik het vol heb kunnen houden.

Maar goed, nu is het een stuk beter en ik moet geduld hebben. Ik ben bij voorbeeld al heel blij dat de fysiotherapie nu eindelijk begint te verbeteren sinds de laatste 2 behandelingen. Ik denk zelf dat dit te danken is aan de B12-behandeling en de Devaron. Mijn spieren worden veel soepeler en mijn rug en bekken worden veel mobieler, waardoor mijn heupen en bovenbenen minder pijn gaan doen.

Grappig, er zijn bij ons op de afdeling nu 4 mensen die een schildklierprobleem hebben: een meisje van 20 bij wie op 4-jarige leeftijd haar gehele schildklier is verwijderd vanwege het MEN-2A-syndroom, een msiej bij wie de schildklier eenzijdig is verwijderd vanwege een goedaardig carcinoom en 2 hypo's door Hashimoto (althans, bij mij nooit op antistoffen geprikt en mijn collega weet het pas). Bij ons dus een hoog percentage.

Alhoewel ik het in het begin moeilijk vond, heb ik redelijk snel mijn grenzen weer leren kennen. Als ik weet dat ik een druk weekend voor de boeg heb, dan vraag ik nu op voorhand een dag vrij omdat ik weet dat ik die dag nodig heb om bij te komen. Had ik vroeger nooit last van en dat vond ik eerst wel vervelend. Maar ik weet gewoon dat ik dat nodig heb dus leg ik me er bij neer en daar heb ik nu vrede mee. Omdat ik me nu langzaam weer wat beter ga voelen ga ik ook wat meer ondernemen, zoals harder fitnessen. En dan is het even een klap als ik te hard ben gegaan. Nou, jammer dan, volgende keer wat minder voortvarend.

Ik denk dat het zo ook werkt, alleen moet je het maar kunnen. Ben jij nog steeds onder behandeling bij de psycholoog? Heb zelf het idee dat er niet veel sessies nodig zijn. Maar dat kan ook anders zijn. Ik weet het gewoon niet. Wat ik wel voel is dat ik minder als een berg tegen dingen op zi. Dat vind ik ook al een hele vooruitgang.

Om positief af te sluiten: er zijn mensen die ondanks hun hypo en daarmee hun grenzen geen problemen kennen. In de laatste editie van SN Magazine een artikel getiteld "Mijn leven met Hashimoto". Het kan echt anders. Maar bedenk wel: geen enkele situatie is gelijk.
Zie:
http://www.schildklier.nl/asp/default.asp?t=show&id=1713

Ik vond dat artikel zeer leerzaam. Je kunt misschien wel zeggen: dat kan bij mij (nog) niet, maar houd in het achterhoofd dat de mogelijkheid er wel is.

Dat was het dan weer van mijn kant.

Dikke knuf,

Inge
Waardes 12-01-2011: TSH 0.04, fT4 19.6, 15-09-3020: D3 77, B12 997

162,5 µg Thyrax, B12-inj. elke 3 weken, 40 µg Devaron, 1dd B-complex, 1DD Multi Compleet, beide van TopPharm

Vandaag is een dag dat je weer je best doen mag. Maak er iets moois van!
Suffy
Forumverslaafde
 
Berichten: 872
Geregistreerd: zaterdag 07 juni 2008 - 19:49
Woonplaats: Den Haag

Berichtdoor GB » zaterdag 20 juni 2009 - 6:53

Hoi Inge,

Wees "blij" dat je eigenlijk de klachten (door je moeder) zo snel herkende.

Mijn zus, die mij een tijdje niet gezien had, attendeerde mij op het feit dat ik er hetzelfde uit ging zien als mijn tante (ook sk). In mijn directe omgeving viel het niet eens op dat ik er zo opgedroest uitzag. Het gaat zo geleidelijk dat het niet opvalt.
Door die enorme traagheid, werd ik ook zwaar depressief.

En ja hoor, ik heb ook gedacht na mijn eerste bezoek aan de internist, zo dus ff een pilletje, en oke dat instellen duurt even maar dan ben ik zo weer de oude.

Bij mijn eerste zwangerschap ging het al niet zo goed, ik mocht na 3 maanden al niet meer werken. Maar gelukkig kregen we een heel gezond kind. Als ik lees wat jouw moeder en jou is overkomen door sk lopen de rillingen me over de rug. Omdat ik natuurlijk al kids had voor mijn hypo werd geconstateerd, heb ik er nooit bij stil
gestaan dat dat ook mogelijk was geweest. Gelukkig staat de
medische wetenschap niet stil. Als ik kijk wat er nu al allemaal bekend is in vergelijking met 20 jaar geleden en helemaal 40 jaar geleden..

Wat herkenbaar zoals jij je voelde. Na mijn eerste, voelde ik me zo slecht dat mijn vriendinnen zich afvroegen of ik geen postnatale depressie had. Dat kwam in die tijd heel erg in het nieuws. Maar ik
ontkende dat, want ik wist gewoon dat dat het niet was.
Weet je wat het grappige was: een kennis van mij toen en ook de psycholoog nu, vinden het allebei logisch dat ik een sk ziekte hebt.
Redenatie: je sk is je ingang tot alles, je hebt veel moeten slikken,
dus het is iets dat wel bij jou past. Vooral in het alternatieve cirquit
worden dit soort linken gelegd, en ik moet zeggen, zonder zweverig te willen doen, dat er wel een kern van waarheid in zit.
Dat afgevlakte en teruggetrokken gevoel is volgens mij gewoon een overlevings instinct. Je hebt zo'n verstoorde energiehuishouding dat je al je energie nodig hebt om op de been te blijven en je gewoon afsluit voor andere zaken die energie kosten. De teering naar de neering zetten zogezegd. :-_-:
En wat dat klagen betreft, idd je wilt geen zeur zijn, maar als ik tegen mijn man zeg dat ik zo moe ben, dan is zijn reaktie, ja ga
dan naar bed. Hij is kerngezond en vind dat ik het gewoon moet accepteren. Nou voor mij is het een kwestie van me erbij neerleggen i.p.v. accepteren. Ik ben bang dat als ik het allemaal
accepteer, mijn vechtslust helemaal verdwijnt. Het is voor anderen misschien een klein of helemaal geen verschil maar voor mij wel.
Dat is natuurlijk ook de tweeslachtige boodschap die ik uitzend,
zo min mogelijk laten merken dat je energieniveau het niet aankan,
waardoor het ook voor je omgeving moeilijk te bevatten is. Maar je
wilt gewoon niet dat anderen ook te lijden hebben onder jouw aandoening. Maar goed ook daar wordt aan gewerkt, ook zij moeten me maar nemen zoals ik ben.

Ik prijs me wel gelukkig met een huisarts, die altijd als een van de kids een bloedonderzoek krijgt, altijd de sk waarden meeprikt.
Ik heb vanaf mijn 10e en vooral in de puberteit, veel last gehad van onverklaarbare koortsaanvallen, dat kon soms zo 3 tot 4 weken duren, met tegen de 40 gr. of hoger. Na ellenlange onderzoeken zei de toenmalige internist dat mijn sk niet optimaal werkte, maar dat het nog binnen de norm was. Die man had het dus wel in de gaten, maar door een verhuizing is daar nooit een vervolg aan gegeven.
Mijn oudste heeft sinds haar 8e ook last van PDS het is een tijd rustiger geweest, maar nu speelt het weer heel erg op. Ik heb haar
op het hart gedrukt vooral tegen haar nieuwe HA (ze is net verhuist) te benadrukken dat SK in haar familie voorkomt. Ik wil natuurlijk niet dat zij het krijgt, maar better safe than sorry.

Bij mijn fibromyalgie hebben ze dat door middel van tenderpoints
geconstateerd. Ik had ze op 2 na allemaal. Ik heb intussen de bloeduitslagen uit die tijd opgevraagd, omdat ik op de site van Henk de Jong las dat die diagnose niet gesteld mag worden zonder
B12 te meten. (of dat zijn wens/idee/ervaring is of dat dat tegenwoordig tot het protocol behoort zou ik niet weten)
Dus ik ben benieuwd wanneer ik ze binnen krijg, misschien geeft dat, als het al onderzocht is, ook duidelijkheid over mijn hypothese of dit mijn waarde is of dat het toch gedaald is.

En wat het werk betreft. Iedereen zegt zo makkelijk, je hebt altijd keuzes, maar ja de keuze of de tent dicht of open, is voor mij geen keuze, mijn man is veel onderweg voor klantenbezoeken en inkopen dus dan moet iemand de zaken waarnemen. Dus voor mijn gevoel is het wel of geen brood op de plank.
En net wat jij zegt, als je in bed gaat liggen zak je alleen maar verder weg, het is zaak op tijd je rust te nemen. Alhoewel ik doodmoe ben, slaap ik heel slecht.  Sinds een tijd mediteer ik voor ik ga slapen en dan haal ik toch vaak 4 uur aan een stuk. Maar helaas wordt ik meestal van de pijn vaak tussendoor wakker.
En dan wordt het al gauw zo'n vicieus cirkeltje. En net als jij denk ik vaak achteraf hoe houd ik dat toch vol.

Wat jij zegt over je collega's die ook sk problemen hebben zie ik hier ook. Als het al een keer ter sprake komt, hoor ik vaak, oh mijn zus of oom hebben dat ook. Of als iemand tegen me zegt, ja ik heb
een schildklierziekte, en ik zeg dan, zeg maar niets meer ik weet er alles van, zie je de wederzijdse herkenning. En ik moet zeggen ik hoor het ook steeds meer in mijn omgeving. Als ze horen dat ik het al 20 jaar heb, dan komen de vragen. Alsof ik een expert ben.

En ja grenzen leren kennen, dat weet ik ook wel, maar ik merk dat
mijn directe omgeving daar toch moeite mee heeft. Natuurlijk houden ze rekening met me en natuurlijk begrijpen ze het allemaal,
maar graag wel alleen op de momenten dat het hen uitkomt.
Dat klinkt heel erg cynisch, maar het is gewoon een constatering,
als je heel gezond bent, is het gewoon heel moeilijk te bevatten allemaal. Iedereen is wel eens moe. Het is nog steeds moeilijk uit te leggen dat het geen gewone moeheid is maar meer een gevoel van uitputting alsof je al een marathon gelopen hebt als je 's morgens je benen uit bed zwaait.
Ik wil ook altijd profiteren van de dagen dat het iets beter gaat en
doe dan wat meer en dan krijg ik ook weer gewoon een terugslag.
Maar soms denk ik idd ook gewoon, het is wel goed, ik wil nu gewoon even wat leuks doen en ook al weet ik dat ik dat moet bezuren, dan heb ik toch ff een lekker gevoel gehad, so be it, het is
nu eenmaal de prijs die je dan betaalt.

Ben nog steeds onder behandeling van de psycholoog en heb geen
idee hoe lang nog. Het is al een voordeel dat ik gewoon alles eens even kan spuien en mijn boosheid en frustratie kwijt kan, zonder er op te worden afgerekend. Ook zij komt in haar praktijk gevallen tegen van mensen die het label psychisch krijgen en er gewoon iets medisch aan de hand is. Ze is er heel nuchter onder, maar onderkent wel dat alhoewel de oorzaak mss medisch is dat wel kan
zorgen voor aantasting van je psyche. Ik zal het toch zelf moeten doen en zij geeft me gewoon wat praktische tips hoe ik dingen kan aanpakken. En daar kan ik veel meer mee dan wanneer een arts zegt je moet er maar mee leren leven.

Dat artikel had ik idd al gelezen, en je hebt helemaal gelijk natuurlijk kun je met je beperkingen leren leven, maar de ene keer lukt het gewoon beter dan de andere keer. En het is ook niet zo dat het allemaal maar kommer en kwel is hoor. Ik heb geleerd heel erg te genieten van kleinere dingen, maar moet daarbij ook wel bekennen dat ik steeds meer moeite heb met de materialistische kijk van veel mensen dat  het altijd maar meer moet zijn, dan denk ik, kijk toch eens hoe mooi de zon vandaag opkomt of hoe prachtig die stilte kan zijn met alleen maar het gefluit van vogels. Ik heb toch maar mooi het voordeel dat ik door mijn traagheid en regelmatig rust nemen kan genieten van die kleine dingen, die anderen niet eens meer opmerken. Dus elke nadeel heb zijn voordeel om maar met Cruyff te spreken. We houden de moed er echt wel in hoor, maar het is gewoon zo fijn dat je dingen kunt vertellen die voor anderen zo herkenbaar zijn, je voelt je dan toch gesteund, zonder dat je je meteen een zeur voelt.

Goed weekend, geniet ervan,

dikke knuffel
Corinne
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Suffy » zaterdag 20 juni 2009 - 22:38

Hoi Corinne,

Je was er vroeg bij vandaag...

Ja, ik ben er zeker erg "blij" mee dat ik bepaalde symptomen snel herkende. Daarom wilde ik er ook niet te lang mee doorlopen. Doordat ik er relatief snel bij was, waren de waarden nog niet alarmerend (TSH 7.8, fT4 11.7). Het was denk ik om de TSH dat ik uiteindelijk begon met Thyrax.

Dat is nu juist het verradelijke, ook met een B12-tekort, dat alles zo sluipend gaat. Ik ben van het slanke type, dus bij mij zou het uiterlijk niet eens opgevallen zijn.

Grappig in dit opzicht dat er onlangs een artikel in een blad stond van de NBOG (alternatieve hoek, dat wel). De hypo's worden bij natuurartsen in hokjes gestopt: de tragen, de slanken, de dikkerds, enz. Elke soort mensen heeft weer haar eigen kenmerken om hypo te herkennen. Ook in dat artikel zit een kern van waarheid, ook al sta ik er niet volledig, zeg maar helemaal niet, achter als het om het alternatieve circuit gaat.

Men gaat er altijd voetstoots vanuit dat de bijnieren niet goed functioneren bij een hypo. Bij mij is dat niet gebleken, alhoewel dat geen volledige test was, maar alleen een ochtendtest.

Zie: http://www.mbog.nl/Nieuws/.../MBOG-Magazine-maart-2009.pdf
(Ik weet niet of de URL helemaal pakt, omdat er puntjes staan, gekopieerd van Google).

Maar jij wilt ook niet zweverig zijn. Ik vind het ook wel eng, dus daarom doe ik het ook niet. En je leest hier verhalen waarvan ik bibber en voor zo'n behandeling pas ik.

Van het begin af aan werd tegen mijn ouders gezegd dat de oorzaak van mijn handicap een speling van de natuur was. Sinds ik zelf hypo ben weet ik wel beter: ik ben er steevast van overtuigd dat de oorzaak een niet onderkende hypo is. Toen was de medische kennis inderdaad lang niet zo groot als nu. Als mijn ouders nu nog zouden leven zou ik het ze nog steeds niet kwalijk nemen. Dat kan gewoonweg niet.

Mijn moeder heeft lang goed gefunctioneerd, voor zover ik dat kan beoordelen, maar in 1990 kwam de ommekeer. Ze werd weer heel erg moe en ik merkte ook angst. Na onderzoek bleek dat ze levercirrose had, volgens haar internist veroorzaakt door een onopgemerkt doorgemaakte hepatitis A. Ik heb zelf vaaak gedacht aan een auto-immuunziekte van de lever. Ik ga er echter van uit dat dit door onderzoek is vastgesteld. Door deze aandoening werden de eiwitten niet goed afgebroken en stapelden ze zich op in de hersenen. Ook kreeg ze Diabetes II door de vergroting van de lever. De Diabetes verdween weer nadat ze 15 liter vocht was verloren.

In de laatste maanden ging haar immuunsysteem op de helling wat op het laatst zich uitte in wondroos op haar onderbeen die zo erg werd dat ze naar het ziekenhuis moest. Uiteindelijk overleed ze door een bacterie na een aderlijke bloeding in de slokdarm.
Mijn vadr kon het verlies niet verwerken en overleed 6 weken daarna. Dit alles is al weer bijna 16 jaar geleden.

Heel goed trouwens dat bij de kids steeds de sk wordt meegenomen. Hoop dat dit bij je oudste dochter ook gebeurt door haar nieuwe huisarts nu ze is verhuisd. Dat zij al van haar achtste PDS heeft is al heel vervelend.

Ben idd wel benieuwd wat de bloedwaardes van toen waren. Dat was toch in 1999 dat er Fibromyalgie bij je werd vastgesteld? Er schijnt nog steeds discussie te zijn of je wel alle 11 tenderpoints moet hebben om Fibromyalgie vast te kunnen stellen. Er is een groep artsen die 9 tenderpoints ook al voldoende acht om de ziekte vast te stellen. Feit is dat je met pijn rondloopt en of er andere dingen een rol spelen moet dus uit de bloeduitslagen blijken.

Je hebt mooie fT4-waarden. Wordt wel eens (f)T3 bij jou bepaald? Bij mij was de fT3 in oktober 5.1, toen de fT4 20.5 was. Ik moet zeggen dat ik me toen best redelijk voelde. Maar toen was de B12-behandeling niet goed en daar ondervond ik o.a. die oriëntatieproblemen van. 's Morgens was en ben ik nog steeds het beste. Hoe zit dat bij jou?

Het zou best kunnen dat de conversie (omzetting) van T4 naar T3 niet optimaal is en dat dat de oorzaak van jouw traagheid kan zijn. Alles moet ten slotte worden uitgesloten. Ook het B12-probleem heeft vele inzichten en er is nog geen goed protocol voor. Zo zijn er verschillende inzichten in de onderste waarden. Niet alleen onder 147 pmol/l, maar ik lees nou net weer dat onder 180 pmol/l behandeld moet worden.

Dat Henk de Jong een link legt tussen B12 en Fibromyalgie heb ik ook gelezen. Weet ook niet waarom die link wordt gelegd. Het zou best kunnen dat er in eerste instantie bij zijn vrouw Fibromyalgie was vastgesteld terwijl dat achteraf helemaal niet zo was. Dit is maar een aanname, ik weet het ook niet.

Wat betreft begrip: die heb ik wel, zeker van mijn man, alhoewel hij soms vindt dat ik me er veel te veel mee bezig houd. Hij vindt het al helemaal niks dat ik op fora zit, maar als ik me daar goed bij voel moet ik het doen.

Hij heeft zelf, naast zijn visuele handicap, ook wel het een en ander meegemaakt. Een nierziekte die veel te laat werd ontdekt met als gevolg dat de situatie zo slecht werd dat hij weer thuis moest gaan wonen en uiteindelijk aan de dialyse moest. Vrij snel daarna was er in Leiden een voorlichtingsavond over familiedonatie waar het gezin naartoe is gegaan. Zijn vader, moeder en oudste zus hebben zich daarna opgegeven als donor. Onderzoek wees uit dat zijn vader afviel omdat er geen overeenkomende weefseltypering was, zijn moeder aanleg had voor Diabetes II en zijn zus dus de enige was. Een half jaar later, 20 februari 1986, is mijn man getransplanteerd en de nier zit er nog steeds en functioneert perfect.

Hij heeft nooit iemand verteld dat hij een nierkwaal had. Op school dacht men altijd dat hij elke avond zich ladderzat zoop, zodat hij de volgende ochtend stomdronken naar school ging. Dat was niet zo. Hij voelde zich dan zo slecht dat hij als een zombie rondliep. Zo kunnen wij ook zijn als we (nog) niet goed zijn ingesteld.

Dus mijn man weet wel wat ziek zijn is. Ik uit het meer, hij deed dat niet. Ik zeg het ook lang niet tegen iedereen, maar als het zichabar is dan zeg ik wel dat ik een wattenhoofd heb of dat ik niet wakker te krijgen ben of iets in die richting.

Weet je, in de Westerse wereld worden lichaam en geest losgekoppeld. Er moet een lichamelijke oorzaak te vinden zijn, anders ben je psychisch niet in orde als je depressieve klachten hebt. Maar dat depressie een samenhang heeft met lichamelijke aandoeningen, en dan met name hypo en B12-tekort, wordt tegenwoordig steeds meer aan elkaar gekoppeld. Ik weet niet of het een kwestie is van het bij iemand passen.

Buiten het kunnen omgaan met mijn handicap heb ik eigenlijk een zorgeloze jeugd gehad en kende ik weinig problemen. Dat ik jong mijn ouders heb verloren zie ik niet als een oorzaak voor mijn hypo en dus mijn depressie. De gebeurtenissen komen dan wel weer naar boven. Ik heb wel het idee dat ik de rouw goed heb verwerkt. Maar goed, dat moeten de sessies de komende tijd bij de psycholoog uitwijzen.

Ik zeg altijd dat ik met mijn handicap moet leren omgaan, niet dat ik mijn handicap moet accepteren. Dit geldt ook voor mijn hypo en B12- en D-tekort. Daar moet ik ook mee leren omgaan, niet accepteren. Mijn man is een tijdje instructeur geweest bij Visio, een instelling voor blinden en slechtzienden. Daar leerde hij mensen met de computer omgaan. Er waren mensen bij die net slechtziend waren geworden en die nog volop bezig waren met het proces. Dan hadden ze hun dag niet en huilden ze al bij binnenkomst. In plaats van les te geven praatte hij een uur, als een maatschappelijk werker, maar in ieder geval een luisterend oor. De mensen gingen weer opgelucht naar buiten. Hij heeft een antenne voor dit soort dingen, razendknap. En hij zei ook altijd dat ze hun handicap niet moeten accepteren maar proberen ermee om te gaan. Dit zeg jij dus eigenlijk ook. Je erbij neerleggen zou ook je strijd opgeven betekenen.

En je hebt gelijk als het om het materialistische in de mens gaat. Ik ben dat ook niet, maar wil wel over goede hulpmiddelen kunnen beschikken om met andere mensen te kunnen communiceren. Ik zorg dus wel dat mijn computerapparatuur en aanpassingen up-to-date zijn, maar werk als het kan zo lang mogelijk met randapparatuur als die het nog doet. Zo werk ik nu met een leesregel die meer dan 10 jaar oud is. Hij functioneert nog, dus waarom zou ik hem weg doen? Het is wat anders als zo'n ding het niet meer doet.

Maar verder vind ik de mens en iedereen om me heen veel belangrijker. Dit krijg ik steeds meer. Wat dat betreft ben ik wel veranderd.

Vanochtend was ik ook zo lekker wazig. Maar ik heb me er echt toe moeten zetten mee boodschappen te gaan doen en dat heeft me goed gedaan. Zaterdags is altijd voor mij moeilijk, zo lijkt het. Nu ook heb ik een irritante piep in mijn hoofd, wat jij hoort in je oren, zeg maar. Vorige week had ik dat minder. Ik denk toch dat dit een terugval is van de B2, maar zeker weet ik het nog niet. Voelde gisteren ook mijn rechterbeen weer zwaarder en pijnlijker worden, maar na de fysio is dat weer minder geworden tot vanmiddag na het lopen. Ben blij dat ik nu elke 2 weken een injectie krijg. Dat probeer ik zo lang mogelijk vol te houden. Mijn ha wilde de laatste keer alweer naar beneden en heb er echt op moeten staan dat ik zo wilde blijven doorgaan, dus dat gebeurt gelukkig. Anders zal ik toch aan de smelttabletten moeten om aan te vullen mocht de frequentie naar beneden gaan. Dat ga ik mijn ha dan lekker niet vertellen, denk ik.

Nog een paar weken en dan komt er hopelijk duidelijkheid. En profiteer van de sessies bij de psycholoog.

Ook jij nog een fijne voortzetting van het weekend.

Knuf,

Inge
Waardes 12-01-2011: TSH 0.04, fT4 19.6, 15-09-3020: D3 77, B12 997

162,5 µg Thyrax, B12-inj. elke 3 weken, 40 µg Devaron, 1dd B-complex, 1DD Multi Compleet, beide van TopPharm

Vandaag is een dag dat je weer je best doen mag. Maak er iets moois van!
Suffy
Forumverslaafde
 
Berichten: 872
Geregistreerd: zaterdag 07 juni 2008 - 19:49
Woonplaats: Den Haag

Berichtdoor GB » zondag 21 juni 2009 - 9:58

Hadie Inge,

ja, dat klopt ik ben altijd vroeg op. Meestal rond een uur of 6 weet ik niet meer hoe ik moet gaan liggen, eerst een warme douche en een klein rondje tuin en dan doe ik meestal wat administratie om rustig op
gang te komen (toch toch mijn tijd nuttig te besteden)

Achteraf (en vooral tegenwoordig) denk ik wel eens wat stom dat ik al die veranderingen in mijn lichaam niet eerder heb opgemerkt.
Maar ja, na jaren van dokteren, waarbij elke arts weer zei, ja het is gewoon een gevoelig kind met weinig weerstand. Als er een virus rondgaat heeft zij het een keer aan het begin en aan het eind.
Mijn HA in mijn geboorteplaats zei op een gegeven moment dat ik gewoon een ontzettend gevoelig vegetatief zenuwstelsel had.
Achteraf denk ik wel eens dat hij er nog een dichst bijzat, per slot van
rekening regelt die SK wel van alles met betrekking tot je organen.

En wat betreft dat alternatieve cirquit, ook ik ben bij verschillende
natuurartsen geweest. Gelukkig heb ik het altijd wel getroffen met
hun expertise. (moet daarbij wel aantekenen dat het altijd om artsen ging die ook een medische opleiding hadden gehad en zich daarnaast in hollistische of natuurarts hadden gespecialiseerd.
Mijn internist was toentertijd heel stellig. Er zijn geen alternatieve middelen om de schildklierproductie op peil te houden. Dat werd ook idd bevestigd door mijn consulent van borstvoeding natuurlijk, die mij verzekerde dat thyrax geen invloed op mijn bv zou hebben.
Zij bleek achteraf zelf op hypo (frappant nietwaar)

Ondanks dat ik niet zweverig wil worden denk ik wel dat vooral een hollistische aanpak ook in het gewone medische cirquit niet zou misstaan. Een mens is nu eenmaal een geheel. En heel veel zaken kunnen meespelen in de symptomen van een ziektebeeld.

En idd ik lees hier op het forum ook wel eens verhalen, waarvan ik
denk dat het wat is doorgeschoten. Dat is ook het grote probleem.
Veel mensen voelen zich niet serieus genomen en wenden zich ten einde raad tot het alternatieve cirquit. Ook daar is het zaak het kaf van het koren te scheiden.

Maar soms kom je ook frappante dingen tegen. Een vriendin van mij kwam na een diagnose ME en het advies cognitieve gedragstherapie terecht bij een hollistisch arts, die ontdekte dat ze
parasieten had. Ik weet dat heel veel mensen zeggen dat als je
naar zo'n arts gaat het altijd parasieten zijn of candida of andere soorten schimmels, maar een andere vriendin van ons liep voor soortgelijke klachten in een AZ en kreeg dezelfde diagnose en ...
exact dezelfde antibiotica kuur. Beiden zijn heel erg opgeknapt, zo zie je maar weer dat ook onder de beide stromingen je artsen vindt met gelijksoortige inzichten, het blijft zoeken.

Wat je schrijft over je moeder, komt zo intens over, je zegt dat je
moeder in jouw ogen lang goed heeft gefunctioneerd. Moeders, die zullen zo min mogelijk aan hun kids laten merken dat het niet goed gaat, dat merk ik zelf ook vaak, mijn kids zijn ook vaak mijn houvast waardoor ik blijf doorgaan en vechten.
Het lijkt me verschrikkelijk je moeder zo te moeten zien lijden en
dan zowel je vader als moeder kort na elkaar te verliezen. En wat betreft je gevoel over de oorzaak van je handicap, ik denk idd dat je daar helemaal intuitief helemaal goed zit.

Mijn vader is heel plotseling overleden, ongeveer toen ik even oud was als jij. En ook al accepteer en verwerk je het, het gemis blijft toch. Soms op de meest simpele momenten.
Als ik ergens mee worstel dan vraag ik mijn vader gewoon nog steeds: goh pap, help eens ff, hoe zou jij het doen. En geloof het of niet maar meestal krijg ik wel een ingeving. Of dat nu gewoon toeval is of hulp van boven is dan niet eens van belang.
Jeetje, nou klink ik toch zweverig, maar ja, ik geloof wel heel erg in intuitie.

En ja, pds is heel vervelend, ik heb het zelf al vanaf mijn 6e.
Toen het bij haar geconstateerd werd door de kinderarts, kreeg ik bevestigd wat ik al vermoedde. In eerste instantie wilde hij er niet
aan en heeft allerlei onderzoeken gedaan, om uiteindelijk tot dezelfde conclusie te komen als ik.
Op de basisschool heeft ze heel veel last gehad, maar uiteindelijk heeft een klassiek homeopaat haar jarenlang praktisch klachtenvrij
gekregen (bij mij werd het ook iets minder). Op de middelbare school heeft ze werkelijk in 6 jaar tijd niet een dag verzuimd.
Tijdens haar studententijd met weinig slaap en veel feestjes speelde het weer behoorlijk op. Maar toen ze eenmaal aan haar stage en later baan begon en regelmatiger leefde ging het stukken beter. Maar nu is het dus weer goed mis. Omdat ze totaal geen problemen heeft met haar stoelgang ga ik me afvragen of
er niet wat anders aan de hand is. Ze is een hyperactieve meid, maar zogauw ze gaat zitten valt ze gewoon in slaap. Dus ik heb haar ook maar eens op B12 en parasieten gewezen. Ze zou het aankaarten, ik hoop maar dat ze haar eens weer een keer goed doorscannen.

Ja ik zit ook met smart te wachten op de bloedonderzoeken uit 99.
Ik weet van de discussie over de 9 of 11 tenderpoints, maar zelfs in 99 spraken ze in het az al over 17 tenderpoints. Ik had er meer dan genoeg (joepie :boos: ).

Bij mijn weten wordt nooit mijn T3 bepaald, volgens mijn HA omdat dat weinig zin heeft omdat die zo schommelt. Ik moet elke keer weer opzoeken hoe dat nou ook weer precies zit, met waarden en opname. Op de een of andere manier krijg ik dat niet helder in mijn kop. Vroeger wist ik dat precies, maar op de een of andere manier gaat het me bij elke uitleg weer duizelen. Dan wordt ik weer kwaad op mezelf omdat ik het niet goed snap.
En alhoewel ik altijd vroeg wakker ben, ik heb zeker tot een uur of half tien nodig om op gang te komen. Rond een uur of 3 krijg ik dan weer een giga dip om rond een uur of 8 's avonds weer een beetje een opleving en om 11 uur is de koek op. Maar het meest helder in mijn hoofd ben ik 's morgens vroeg. Vroeger nam ik mijn thyrax altijd rond 7 uur maar nu ik telkens zo vroeg wakker ben is dat verschoven naar 6 uur, ik merk geen verschil daarin.

Wat die conversie betreft, ik heb weleens bij de HA aangekaart of een combinatie therapie misschien iets voor mij zou zijn. Maar daar was hij nogal vaag over, als ik dat wilde kon ik dat wel proberen.
Maar hoe precies daar kreeg ik geen antwoord op. Ik kreeg de indruk dat hij daar niet veel vertrouwen in had, mss omdat hij daarmee niet goed genoeg op de hoogte was. Ik vind het knap dat
anderen daarmee durven te experimenteren om de juiste dosering / verhouding te vinden. Ik merk dat het mij aan moed ontbreekt, ik wil niet zelf experimenteren, dan wil ik een arts die dat goed begeleid, maar ja, omdat het effect te meten moet je, zoals ik begrijp, het zelf voelen en wijst het bloed weinig uit bij een gecombineerde therapie. Vooral het feit dat bijvoorbeeld cytomel verspreid over de dag ingenomen moet worden is met dat wattenhoofd van mij en mijn werk bijna vragen om moeilijkheden.
Ik kan helaas niet zeggen, ik neem eens even een paar weken vrij en ga rustig experimenteren. En eerlijk gezegd ben ik ook bang dat de klachten nog erger worden. Zou toch fijn zijn als gewoon door onderzoek kon worden aangetoond dat je een conversieprobleem hebt, maar zoals ik het begrijp is dat meer een gevoelsmatige kwestie. (of ik moet iets gemist hebben, wat zo maar zou kunnen ':-D'  )

Ja die waarden b12 het is me wat, het lab hier hanteert ref. waarden van  150 - 700 pmol/l, maar ik zie ook idd onderwaarden van 147 of zelfs 130, zou toch fijn zijn als dat in ieder geval landelijk overal gelijk zou zijn. Dat zou een diagnose ook misschien makkelijker maken. Waar heb je dat trouwens gelezen dat onder de 180 pmol/l al behandeld moet worden? De laagste ädvieswaarde" waaronder behandelt moet worden is voor zover ik kon vinden 200 pmol/l. Dus laat me ff weten waar ik moet zoeken iedere info is welkom.

Ja ik herken wat je zegt over je man. Mijn man snapt ook niet dat ik me er zo mee bezig houdt, daar heb je toch dokters voor.
Ik heb in het verleden zo vaak geprobeerd om hem info folders over hypo en fibromyalgie te laten lezen, maar het interesseert hem weinig, info komt van dokters punt uit.  Ik heb wat dat betreft bewondering voor Henk de Jong, hij is zelf geen patiënt, maar zorgt wel voor een groot stuk info en bewustwording omdat hij er zo mee geconfronteerd wordt.
Ik moet zeggen dat dit ook voor mij de eerste keer is dat ik op een forum zit hoor. Ik heb ook al de nodige stuiters gemaakt, omdat ik eerst niet wist hoe ik bijv. citaten moest doen. Maar ik merk wel dat het me, nu ik eenmaal de stap heb gemaakt, een stuk zekerder maakt. Gewoon het begrip en de erkenning dat je soms vastloopt doet goed.
Aangezien mijn man al helemaal niets van computers moet weten, snapt hij ook helemaal niet dat ik al die dingen op internet opzoek.
(behalve als het dan weer zakelijk is, dan is het wel handig) een beetje dubbel. Voor mijn gevoel weet hij gewoon niet hoe hij ermee om moet gaan. Dat is vaak moeilijk, maar ik heb het leren accepteren. Het is alleen lastig dat je met je eigen partner niet over dit soort dingen kan praten en wat feedback krijgt.

Jouw man kan waarschijnlijk meer begrijpen omdat hij zelf ook geconfronteerd is met het falen van zijn lijf. Knap hoor dat hij ook inziet dat mensen soms meer een luisterend oor nodig hebben dan instructie over hulpmiddelen.

Ik ben het met je eens dat ze in de westerse wereld ziektes teveel als symptoom benaderen ipv de mens in zijn geheel. En idd er is een verandering gaande, maar persoonlijk vind ik dat weer op een rare manier. Somatiseren noemen ze het nu, als de psychische klachten zich uiten in lichamelijke. Kijk zo heb je toch weer de link gelegd denk ik dan. Natuurlijk krijg iemand die heel gespannen is een brok in zijn keel of pijn in de buik, dat zal geen arts ontkennen,
maar tegelijkertijd lijkt het dat niet wordt gezien dat stress etc
bepaalde processen in je lichaam te weeg brengt die puur op biologisch/chemisch niveau effect hebben op je organen.
Ik krijg altijd het idee dat ze dat wel weten, maar toch zeggen als je psychisch ok bent, gaat dat ook over. En zich vervolgens alleen nog maar richten op de psyche.

Ook ik heb ondanks de kwaaltjes een geweldige jeugd gehad, met een warm nest en ouders die er altijd voor me waren en waarmee ik over alles kon praten. Maar ik bedoelde ook niet dat het bij je hoort omdat er bepaalde dingen op je pad komen. Ik was mss niet helemaal duidelijk. Het zit in je karakter. Als iemand tegen me zegt
je hebt ook een hoop te slikken gehad, heeft dat ook met jezelf te maken. Jij slikt en gaat door, je kan ook kwaad worden en het eruit gooien. Dus ik bedoelde het heeft ook met jezelf te maken, hoe je in elkaar zit. Ik weet bijv. dat ik van harmonie houd, er is al zoveel ellende, dus bewust of onbewust werk je aan een situatie
dat die harmonie er is. Je zoekt compromissen in conflicten, oplossingen voor problemen en vergeet daarbij regelmatig wat het met je zelf doet. Ik hoop dat mss een wat betere beschrijving is.
Ik ben heus geen doetje, kom voor mijn mening op etc. Maar ik merk wel dat ik vaak een bemiddelende rol speel. Trouwens grappig dat je een weegschaal bent, dat was mijn vader ook dus dat wikken en wegen herken ik heel erg.

Je begrijpt het helemaal, het verschil tussen accepteren en je erbij neerleggen. Het is dat ik ergens las dat je visueel gehandicapt was, maar dat had ik gewoon geregistreerd in de bovenkamer als een losstaand feitje waar ik verder niets mee hoef of kan, niet lullig bedoeld hoor, maar ik vind het zo onbelangrijk. Oh dat zeg ik mss wat raar, ik besef heus goed dat het een handicap is, maar wat ik bedoel is dat het mij, net als bij jou, om de persoon gaat de rest is bijzaak. Ik zie er bijvoorbeeld niet uit, met dat zware lijf en die opgeblazen toet. Maar ik probeer dan maar te denken, daar binnen in zit de echter Corinne, die er toe doet.
En natuurlijk gebruik je hulpmiddelen, oud of nieuw maakt niet uit als het maar functioneert. Ik heb ook van alles nodig om dingen die ik niet meer kan toch te kunnen volbrengen, al is het maar een speciale blikopener. Het is miss een wat kromme vergelijking, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Het blijft nog steeds gaan om de mens. Ik hoorde laatst van iemand dat ik zo veel verschillende types in mijn vriendenkring had, ja idd. van rijk tot arm, van zakelijk tot alternatief. Maar allemaal stuk voor stuk prachtmensen en daar gaat het om.

Boodschappen doen blijft idd een crime. Ik ben ook altijd blij als de zooi weer thuis op de plek staat. Ik hoop echt dat je de energie blijft houden om te vechten voor je injecties, zeker als je je er zoveel beter door voelt. Je huisarts is toch niet visueel gehandicapt
hij kan toch zien dat het je beter gaat na injecties. Kun je misschien zelf injecteren, dan kun je het zelf ook regelen? Ik weet niet of dat op praktische problemen stuit, maar dat zou mss een oplossing kunnen zijn, dan hoef je niet iedere keer de huisarts te overtuigen van het belang van die injecties. Ik hoop echt voor je dat het lukt, zoals ik uit alle info heb begrepen zijn smelttabletten idd het beste alternatief, maar hebben ze niet hetzelfde effect als injecties. Dus meid, ga ervoor en laat je niet uit het veld slaan.
Zeg maar tegen je HA dat Corinne dat heeft gezegd :-D

Nou meid, fijne zondag,

dikke kus,
Corinne
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Berichtdoor Suffy » zondag 21 juni 2009 - 15:58

Hoi Corinne,

Elke ochtend sta ik om 5:30 op en slik ik meteen mijn Thyrax. Om 7 uur weg, werken van 8 tot half 5. Heerlijk!
Maar als het niet hoeft slaap ik lekker uit, zoals gisteren en vandaag. Ik was vanochtend wel om 5 uur wakker, omdat mijn man vroege dienst had en om 6 uur weg ging. Hij komt zo thuis. Zo'n dienst is wel lekker, heb je ook wat aan je avond.

Je oudste dochter heeft dus nu toch weer last van haar PDS, maar niet van haar stoelgang. Maar kennelijk is ze dus wel moe, anders valt ze zodra ze zit niet in slaap. Dan moet er idd iets aan de hand zijn. Ik hoop dat ze zich goed laat onderzoeken, ook op de sk.
Hoewel PDS ook een trigger voor andere tekorten, dus niet alleen B12, kan zijn.

Ik ben nooit het alternatieve circuit in geweest. De meeste artsen die je hoort hebben een reguliere opleiding gehad en hebben zich in de holistische benadering gespecialiseerd. Maarja, probeer het kaf maar eens van het koren te scheiden. De mensen die je op fora ziet die ten einde raad zijn treffen, helaas, vaak het kaf en dan zijn ze nog verder van huis. Dat is zo jammer.

Ja, ik vraag ook wel mijn vader of moeder om raad. Ook bij zoiets als bij voorbeeld de badkamer die we vorig jaar hebben opgeknapt. Dan zeg ik weleens: konden jullie nou maar onze nieuwe badkamer zien. Maar als ik dan iets vraag krijg ik suggesties, net als jij krijgt. Is gewoon intuïtie en die moeten we dus weer terug krijgen willen we ons geestelijk goed voelen. En daar geloof ik wel in. Maar ook handvatten om problemen te boven e komen en je zelfvertrouwen weer terug krijgen en niet meer bang zijn fouten te maken.

Volgens een test schijn ik faalangst te hebben. Dit voel ik niet als zodanig, ben wel bang dat ik commentaar krijg als ik iets fout doe. Dat kreeg ik vroeger vaak, misschien komt het daarvan.

Ja, die partners ook, het zijn net mannen... Grappig bij jou dat jij de 'nerd' bent als het om de pc gaat en niet je man. Ik ben een gebruiker, mijn man vindt het stoeien met programma's leuk. Als hij iets nieuws heeft vindt hij het leuk om dat programma uit te proberen hoe het werkt. Zodra hij weet hoe het werkt, vindt hij het niet meer leuk.

Hij weet als geen ander wat ziek zijn is. Vindt het helemaal niks als hij weer voor controle moet. Kennelijk komen er dan weer dingen naar boven van vroeger. Kan ik me voorstellen, hoor. Dat probeert hij weg te drukken en is hij heel gesloten en stil op zo'n dag. Als het dan weer achter de rug is, geeft hij zichzelf vaak een beloning door iets te gaan eten, zoals een broodje bal ofzo. Ik denk ook dat dat wel werkt: heb je die ellende ook weer gehad.

Voor mij is de innerlijke mens ook het belangrijkste. Het is wel heel dubbel: ik wil er zelf wel goed uitzien, maar het kan me niet bommen hoe een ander eruit ziet. Zie ik toch niet, ik hoor de stem en die zegt hoe de persoon werkelijk is.
Maar het ging mij ook om mensen die maar van alles willen om maar te hebben, dat materialistische bedoel ik. Daar houd ik ook niet van. Maar voor mij zijn bepaalde spullen wel heel belangrijk. Je hebt gelijk dat je min handicap los moet zien van mij als persoon. Maar ik wilde uitleggen dat materialisme voor mij een bepaalde betekenis heeft. Maar volgens mij is wat jij zegt ook wat ik bedoel.

Ik ben een gevoelsmens, dacht eigenlijk dat ik dat niet was, of misschien vroeger minder dan nu. Ik ben in sommige dingen nuchter, vroeger was ik wel onverschilliger. Als iemand een probleem had, nouja, los dat lekker zelf op. Maar nu ben ik meer betrokken bij iemand. Dit komt denk ik ook door wat ik nu meemaak. In die zin ben ik socialer geworden en minder conventioneel/rationeel.

Ik las dat van die B12-waarde in een stuk dat kennelijk van de site van HmnH af is gehaald (jammer). Ik zie het nu staan op een site waar blogs op staan waar ik verder niet veel wijs uit word. Het is een verslag van een thema-avond van HmnH over hypo en psyche. Een erg interessante avond. Kijk maar eens hier:
http://www.smooz.nl/index.php?L=blogs.blog&article=757

Ik laat me niet meer gek maken als het om de B12-injecties gaat. Het probleem is daarbij ook dat B12-injecties niet hetzelfde zijn als bij voorbeeld insulinepennen. Als dat zo zou zijn zou ik het kunnen leren, maar voor B12-injecties moet je echt kunnen zien.

Ik kan het je niet uitleggen, omdat ik het natuurlijk zelf nooit gedaan heb. Maar de techniek staat natuurlijk voor niets, want er is een mooi filmpje op YouTube waarin precies wordt uitelegd hoe je het jezelf kunt toedienen en wat je moet doen.
Bekijk hier het filmpje:
http://www.youtube.com/watch?v=kmAib0ld8r8

Jammer hoor dat ik het zelf niet kan, want anders wist ik het wel... Maar ggoed, ik heb me erbij neergelegd. En ik maak er geen drama van. En mocht het onverhoopt toch zo zijn dat ik minder injecties krijg, dan vul ik wel aan met 3x2 hooggedoseerde smettabletten per dag. Dit advies heb ik van... Jan natuurlijk. Dus dat houd ik in mijn achterhoofd, mocht het toch spaak lopen.

Die combi T4 en T3 ben ik ook niet uit en het is een ingewikkelde materie. En het is alleen maar ingewikkelder als je niet goed kunt nadenken, natuurlijk.

Het schijnt zo te zijn dat de verhouding a:10 tot 1:12 moet zijn wil je geen overdosering T3 krijgen. Jan, maar ook andere forumleden, zijn experts hierin. En er zijn topics hier waarover je van alles kunt lezen. Toch denk ik bij jou aan een conversieprobleem en dat zou best kunnen komen door de PDS. Ook op de site van HmnH staat iets over conversieproblemen.
Hoeveel Thyrax slik je momenteel? Ik gebruik nu 150 µg, erg veel voor iemand die niet veel weegt (57 kg, 1.69 m). Dit kan te maken hebben met het feit dat ik de pil nog slik (Microgynon 30). De pil heeft een wisselwerking met schildklierhormoon.

We blijven moed houden.

Geniet nog van de zondag.

Liefs,

Inge
Waardes 12-01-2011: TSH 0.04, fT4 19.6, 15-09-3020: D3 77, B12 997

162,5 µg Thyrax, B12-inj. elke 3 weken, 40 µg Devaron, 1dd B-complex, 1DD Multi Compleet, beide van TopPharm

Vandaag is een dag dat je weer je best doen mag. Maak er iets moois van!
Suffy
Forumverslaafde
 
Berichten: 872
Geregistreerd: zaterdag 07 juni 2008 - 19:49
Woonplaats: Den Haag

Berichtdoor Jan » zondag 21 juni 2009 - 23:31

Hahaha, Corinne en Inge,
Ben ik even een paar daagjes weg, schrijven jullie gelijk maar even zes meter tekst. Netjes. :-D


Twee dingen wil ik in ieder geval even op reageren.

Allereerst jouw opsomming van klachten, Corinne.
Sommige van die klachten kunnen allerlei verschillende oorzaken hebben.
Maar bij diverse van die genoemde klachten moet ik vooral aan B12-tekort denken.

Corinne schreef:Nou welke klachten heb ik dan allemaal wel:
Extreme vermoeidheid, Concentratiestoornissen, moeilijk uit mijn woorden kunnen komen, onderhuidse kriebelende jeuk, haaruitval,
emotionele onbalans, wisselend zicht ( moet binnenkort naar de oogarts), vallen en stoten, zak soms gewoon door mijn benen,
gewrichtsklachten, slapende tintelende benen en handen, donkere kringen onder mijn ogen, misselijkheid, opgeblazen gevoel in de maag, gevoelloosheid in de handen, PDS, fibromyalgie, hartkloppingen, slokdarmkrampen, geheugenstoornissen, vaak dingen 2 keer vertellen, vaak flauw-zin in iets hartigs, dikke voeten en handen (vocht), droge huid, hoge fluittonen in mijn oren, lichte incontinentie, algehele traagheid, het kost me moeite om iets vast te pakken en laat ook geregeld wat uit de pootjes vallen,gevoel dat ik mijn tong licht verbrand heb, extreme zware spierpijn vooral in mijn bovenbenen, gewichtstoename zonder dat ik snoep of snack, behoorlijke menstruatieklachten (maar dat heb ik al sinds ik thyrax slik) ik geloof dat het dat wel zo'n beetje was.


De onderhuidse kriebelende jeuk, het vallen en stoten, de slapende tintelende benen en handen, de dikke voeten en handen (oedeem), dat zijn een paar dingen die me sterk in de richting van een B12-tekort doen denken.


Heb je op Michel Posts site hoofdstuk 13 misschien ook al gezien, "De symptomen van B12-gebrek"?
Zie:
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD13.HTM
Erg uitgebreid, maar juist daarom erg waardevol.


Specifiek over die kriebelende jeuk en dat tintelen:
13.7.2.2 - Perifere neuropathie en paresthesie:
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD13.HTM#13.7.2.2
13.7.2.2 Perifere neuropathie en paresthesie
Aandoeningen aan de zenuwen in de ledenmaten zijn perifere neuropathieën. Ook perifere neuropathieën worden veroorzaakt door demyelinisatie, alhoewel er steeds meer aanwijzingen zijn dat het bij perifere neuropathieën om aantasting van de axonen gaat (de zenuwceluitlopers). Vaak is namelijk bij perifere neuropathie als gevolg van B12-tekort de prikkelgeleidingssnelheid van de zenuwbanen normaal; demyelinisatie treedt waarschijnlijk pas in een veel later stadium op. Wanneer een perifere zenuw voor een deel is aangetast ontstaat vaak paresthesie. Paresthesie is een prikkelend en tintelend, soms verdoofd en soms pijnlijk gevoel, vaak aan de uiteinden van benen en armen. Het wordt ook wel ervaren als een gevoel van stekende naalden; of als het gevoel van afwisselend koud en heet water; of als elektriciteit; of als een gevoel van jeuk en kriebelingen alsof er mieren rondlopen. Paresthesie als gevolg van B12-gebrek is altijd symmetrisch, deze paresthesie treedt dus nooit aan slechts één kant op. Bij B12-gebrek komen paresthesieën vooral in de benen voor. Perifere neuropathieën kunnen leiden tot een verminderde vibratiezin en verzwakte peesreflexen. In een vergevorderd stadium kunnen perifere neuropathieën ook tot spierzwakte leiden. Paresthesieën kunnen ook optreden als het gevolg van aandoeningen aan het ruggenmerg (veroorzaakt door B12-gebrek). Het is voor leken moeilijk om vast te stellen of de oorzaak van een paresthesie in het centrale- of het perifere zenuwstelsel is gelegen.

Zie ook:
15.5.2 - Herkennen van paresthesie:
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD15.HTM#15.5.2
15.5.2 Herkennen van paresthesie
Paresthesie wordt vaak verward met de verschijnselen die optreden wanneer er geen goede doorbloeding is. Deze fout kan er vooral insluipen wanneer de paresthesie wordt ervaren als gevoelloosheid, of als heet/koud-sensatie. Bij paresthesie is het niet altijd gelijk duidelijk of het gaat om een aantasting van de perifere zenuwen, of om een aantasting van de achterstrengen in het ruggenmerg. Is de positiezin verstoord dan duidt dit altijd op aantasting van de achterstrengen. Het is in dat geval echter nog niet uitgesloten dat de perifere zenuwen ook zijn aangetast. Ook moet er rekening mee worden gehouden dat de eerste symptomen van paresthesie het gevolg kunnen zijn van aandoeningen aan de piramidebanen.


Over oedeem:
13.6.2 - Oedeem:
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD13.HTM#13.6.2
13.6.2 Oedeem
Oedeem (waterzucht) is een onderhuidse vloeistofophoping, die aantoonbaar is doordat na druk met een vinger een putje blijft staan, en die veroorzaakt wordt door een vergrote doorlaatbaarheid van de haarvaten. Deze vochtgezwellen zijn bij mensen met B12-gebrek gesignaleerd onder de voetzolen; aan de enkels; aan de benen; aan knieën en polsen; aan handen en voeten en in het gezicht.


Naast die voorbeelden vind je in dat hoofdstuk 13, "De symptomen van B12-gebrek" mogelijk nog veel meer dat je herkent.
http://home.hccnet.nl/michel.post/B12/HOOFD13.HTM


Vanwege het bovenstaande lijkt het me verstandig dat er ondanks de niet extreem lage B12-waarde toch alvast een methylmalonzuur-bepaling uitgevoerd wordt.
En als het aan mij zou liggen ook nog een holotranscobalamine-bepaling (holo-TC, = 'actief-B12') en een homocysteïne-bepaling.
http://www.stichtingb12tekort.nl/diagnose.htm




En dan was er dus nog een tweede iets dat ik wilde aanstippen:
Prikkelbare Darm Syndroom bij je dochter, Corinne.

PDS is beslist naar genoeg, maar wat ik me wel afvraag, dat is of een andere darmaandoening goed is uitgesloten.
Soms wordt de diagnose PDS pas gesteld wannneer andere aandoeningen zijn uitgesloten, zoals dat hoort, maar het komt nog altijd voor dat die diagnose te gemakkelijk gesteld wordt en een andere oorzaak, zoals bijvoorbeeld coeliakie, niet goed is onderzocht en uitgesloten.

Van dat specifieke voorbeeld coeliakie weet ik dat in minder 'klassieke' gevallen de aandoening vaak niet herkend wordt en daardoor ongediagnostiseerd blijft of dat een onjuiste diagnose gesteld wordt.
Is bij je dochter een genetische screening op coeliakie en een coeliakie-antistoffenbepaling uitgevoerd? (Of zelfs een endoscopisch onderzoek op coeliakie?)



Ach jee, al ruim over twaalven is het,
ik zal maar eens afronden voor nu.



Dag,
veel groeten van Jan
Avatar gebruiker
Jan
Forumverslaafde
 
Berichten: 1411
Geregistreerd: donderdag 16 juni 2005 - 15:33
Woonplaats: Nederland

Berichtdoor GB » maandag 22 juni 2009 - 12:14

Hoi Inge,

Goed weekend gehad?  Zag dat Jan onze "6 meter" lange communicatie ook gelezen had.  Dus zijn bericht zal ik ook nog hierna
beantwoorden.

Wat frappant wat je schrijft over faalangst. Al die testen tegenwoordig. Van mij zeiden de artsen altijd: het is een zenuwachtig kind, maakt zich druk om niks, tegenwoordig zouden ze dat idd faalangst noemen.
Ik denk dat veel perfectionisten dat stempel opgedrukt krijgen. Je wilt alles zo goed mogelijk doen, ik merk dat vooral aan mezelf dat ik zaken altijd  probeer uit te diepen, is dat dan omdat je je onzeker voelt dat je niet goed op de hoogte bent of is dat omdat je gewoon meer van een bepaalde zaak/materie wilt weten zodat je tot een goed en overwogen oordeel/conclusie kunt komen.
(moet je bekend in de oren klinken als weegschaal)
Ik voel het ook niet als zodanig, maar deskundigen zullen daar ongetwijfeld anders over denken. Want laten we eerlijk wezen, niemand vindt het fijn om fouten te maken en daar dan ook nog eens op gewezen worden. Meestal weet je het zelf maar al te goed. De een legt een commentaar makkelijker naast zich neer dan de ander. Maar tegenwoordig lijkt het wel of dat verschil meteen aangeduid wordt als faalangst.

Ik ben trouwens beslist geen "nerd"op computer gebied. Ik probeer van alles zelf uit te zoeken en kan redelijk uit de voeten, maar loopt nog vaak te stoeien met simpele dingen. Gelukkig heb ik wel een "nerd" bij de hand in de vriendenkring die me helpt met installatie etc. van programma's. Ik ben altijd bang dat ik rotzooi download en daar dan weer computerproblemen mee krijg.
Ik bewonder de mensen, zoals jouw man, die gewoon lekker gaan zitten puzzelen met nieuwe programma's. Maar als het eenmaal loopt is de gein er voor hen ook vaak van af merk ik.

Ja en mannen gaan toch vaak op een andere manier met ziekte om, de uitzonderingen daargelaten. Het zal wel door Mars en Venus komen. ':??:'
Maar laten we eerlijk wezen, soms is die aanpak ook zo gek nog niet, idd gewoon redeneren we hebben het weer gehad en nu kunnen we weer door. Het is gewoon voor ieder mens weer anders.

Ik ben ook een gevoelsmens, heel gevoelig voor sfeer, heb meteen door als er ook maar iets aan de hand is, maar ook gek genoeg weer nuchter genoeg omdat te relativeren. Ik ben eigenlijk altijd wel redelijk sociaal geweest, en merk nu dat ik nog wel begaan ben met anderen, maar dat ik me er nu meer voor afsluit. Dat was meer noodzaak omdat op een gegeven moment iedereen zo'n beetje op mijn stoep leek te staan omdat ik zgn. "zo goed kunt luisteren". Terwijl ik niet het idee had dat ik Lieve Mona
was. Door veel oefening kan ik het tegenwoordig wel registreren maar komt het niet meer zo hard binnen en kan ik het ook makkelijker loslaten. En af en toe heb ik zelfs al het gevoel: zoek het ff lekker zelf uit omdat je merkt dat er een beetje misbruik wordt gemaakt. In mijn geval is dat dus een vooruitgang.
Dus hoe je er ook tegenaan kijkt, ik denk dat beide zaken gewoon in evenwicht moeten blijven.

Heb je link over b12 nog ff bekeken. Toch wel frappant, ook wat er gezegd wordt over de doorbloeding van de hersenen. Het is dan alleen wel weer jammer dat zoals de opmerking onderaan het artikel al zegt, alleen natuurartsen zijn uitgenodigd. Het zou zo goed zijn daar eens endo's bij te hebben i.v.m. combi hypo en b12.
Maar goed wat niet is kan komen.

Het lijkt erop dat ik er steeds meer achter kom, dat een hoop van mijn klachten toch met mijn sk te maken hebben, ondanks dat ik goed ben ingesteld. En zoals je zegt mss conversieproblemen, toch vreemd dat nooit een arts op dat idee is gekomen.


Heb idd nog eens hier op de site daarna gekeken, maar kom weinig verder dan wat ik al wist. Dus ik vraag de volgende keer of ook mijn t3 meegenomen kan worden in het bloedonderzoek.
Als ik naar de symptomen kijk, moe, traag (ik heb het trouwens nog zelden koud) en daartegenover, hartkloppingen en nervositeit
en onregelmatig polsslag herken ik dat wel. Maar ja, mijn bloeddruk is ook veel te hoog, ondanks de medicatie, dus daar kan
dat ook weer van komen. Lekker complex weer.

Jammer dat je b12 injecties niet zelf kunt geven. Dat zijn dan weer van de stomme praktische problemen waar je tegenaan loopt. Ik kende het filmpje op youtube en ja, ik las dat er meerdere plaatsen zijn om te injecteren, als het maar diep in de spier gebeurde en de beste plaats zou de bilspier zijn. Da's lastig bij jezelf, of je moet een slangemens zijn. Dan zijn die korte insulinespuitjes een stuk eenvoudiger. Wie weet wordt er wel een of andere oplossing gevonden. Jammer dat die mooie hoge druk injecties uit de science fiction films niet voorhanden zijn.

Ik slik momenteel, 187,5 mcgram ( ik weet niet zeker of dat dezelfde eenheid is die jij in je bericht noemt) Vroeger stond op mijn bijsluiter van de thyrax een richtlijn per kilo lichaamsgewicht 1,6 mcgram thyrax, maar tegenwoordig wordt dat niet meer vermeldt, waarschijnlijk omdat men er achter is gekomen dat dat zo persoonlijk is. Volgens die richtlijn, zou ik 158,4 mcgr. moeten slikken, dus net als jij zit ik daar ook boven. Het gekke is dat ik een paar jaar geleden zo'n 25 kg ben afgevallen naar 70 kg. en mijn sk niet aangepast heb, omdat ik me daarbij (lager gewicht zelfde dosering) niet anders voelde.
Ook ik slik nog steeds de pil (tryginon)misschien dat het daardoor komt, maar weer nog nooit een arts die daar iets over gezegd heeft. Je moet er allemaal maar zelf achterkomen.
Intussen zitten de kilo's er weer bij en ondanks dat ik goed uitkijk wat ik eet is het de laatste maanden weer omhoog gegaan.
Ben ook al bij een dietiste geweest, maar nadat ik eerst afviel, bleef het toen staan en kwam ik weer aan ondanks dat ik me precies aan het dieet hield. Je wordt er dan zo moe van, het maakt niet uit of je veel, weinig, gevarieerd of wat dan ook eet, het lijkt gewoon of die stofwisseling een heel eigen leven lijdt.

Maar goed, net als jij zegt, we blijven moed houden.

Nou ga ik nog even het bericht van Jan beantwoorden en dan zullen de vingertjes toch echt ff rust moeten hebben.

knuf
Corinne
Zonder de dalen geniet je niet van de pieken
GB
Gebruiker
 
Berichten: 79
Geregistreerd: zaterdag 23 mei 2009 - 13:30

Volgende

Keer terug naar Andere aandoeningen/klachten

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron