Voor diagnose op celniveau zouden er weefselsamples genomen moeten worden van de organen. Moeilijker, ook vanwege de zeer lage concentraties, maar ik neem het ook mee want ik vind het in ieder geval een interessant idee.
Ook weefselsamples, of een mooie nieuwe (micro)techniek om deze te ontwikkelen? zouden interessant kunnen zijn. Mogelijk zijn spiersamples al voldoende?? Volgens de laatstse inzichten zouden spieren wel eens het grootste orgaan kunnen zijn voor omzetting van het prohormoon T4 naar T3.....
Ik doelde eigenlijk meer op fysiologische markers. Bij diabetes worden deze al wel gebruikt om mogelijk eerder tot een diagnose te komen en ik meen toch ook om te kijken of de behandeling goed verloopt, ofwel dat iemand goed is ingesteld. Dat zijn bloedtesten zover ik begreep.
In theorie zouden er mogelijk ook betere fysiologische markers kunnen zijn om een persoonlijk goede instelling en misschien nog veel interessanter
de DIAGNOSE 'te controleren', anders dan alleen op de TSH af te gaan.
Bekend is dat veel, met name primair hypopatiënten heel laat gediagnosticeerd worden. Jarenlang met klachten rondlopen, ondanks een redelijk hoognormale TSH. Wat een winst als er een aanvullende diagnostische methode zou zijn.
Dit dieronderzoek is daarom mogelijk heel interessant:
http://www.uu.nl/NL/faculteiten/diergeneeskunde/Actueel/agenda/Pages/Hondmettekortaanschildklierhormonenvertoontveranderingeninhypofyse.aspx
Wat betreft T3 en mogelijk released T3:
Een Nederlands onderzoek. Evenzeer waard om in zijn geheel te lezen, zeker gezien vergelijking invloed monotherpaie T4 versus T4/T3 versus T4/released T3 op bloedwaarden, gemeten over de hele dag.
http://www.liebertonline.com/doi/abs/10.1089/105072504323030924
Er zijn veel studies naar T4/T3 combigebruik, zoals ook een aantal patiënten prefereren. Bijna al die studies laten geen verbetering in welbevinden zien in behandeling T4/T3 versus T4 alleen.
Enige problemen die patiënten in deze studies zien:
1. Er werd vaak veel T4 voor T3 ingewisseld.
2. Er werden grote hoeveelheden T3 geslikt, terwijl de ervaring toch meer is dat een fysiologische hoeveelheid (de hypofyse maakt zelf ongeveer 10 microgram T3) van 6,25 of 12,5 microgram meestal voldoende is en dan liever gespreid over de dag. Gecombineerd met T4 natuurlijk.
3. Sommige studies duurden te kort om mogelijk het effect te kunnen voelen.
4. In veel studies verandert/stijgt de TSH (door bijvoorbeeld teveel inwisselen van T4 voor T3). De vraag rijst dan of je het welbevinden zo wel goed kunt meten. Probleem onderzoeksopzet versus individuele instelling.
De meeste patiënten die T4/T3 slikken hebben een individuele instelling op T4 en T3. Trial and error wat het beste voor hen werkt.
Puur theoretisch, zie ook het bovengenoemde artikel zou een released versie van T3 (het ging hier nog om een verre van optimaal produkt) en mogelijk ook T4 een betere fysiologische verhouding in meer weefsels geven...
Groet,
SASkia