Ik kom net vers van de internist en dat was spannend, zoals velen van jullie inmiddels weten. Kort gezegd ging het hierom:
De vorige keer, half oktober, was ik er zeer slecht aan toe. Maar omdat de internist nog nooit een schildklierpatiënt had gezien met zulke erge klachten verwees hij me door...naar de psychiater. Ophogen mocht ik niet want de waardes waren goed.
Vandaag had ik 3 punten:
1. Geen psychiater voor mij. Want de oorzaak is naar mijn stellige overtuiging niet psychisch en ik wil verder met instellen.
2. Ik ging eind oktober en in november met sprongen vooruit. Daarvoor was wel nodig dat ik ophoogde met thyrax en dat heb ik op eigen initiatief en dus zonder overleg gedaan, wat erg hielp. Ik kan het dus goed inschatten, blijkt hieruit. Omdat mijn waardes vrijwel altijd ideaal waren, ziek of niet, wilde ik ervoor pleiten om op klachten behandeld te worden, niet op waardes.
3. Mijn cortisol was eerder verlaagd, bij de synacthentest in september viel ik nèt buiten de norm. Ik slik er niets voor. Aangezien ik nu toch weer een slechte maand achter de rug heb wilde ik om laaggedoseerde steun voor de bijnieren vragen.
Ik was best gespannen en dat werd nog effies wat erger doordat ik bijna een uur moest wachten voordat ik aan de beurt was. Wèl heb ik een printje gekregen van mijn bloedonderzoek van vorige week (was nog nooit eerder gelukt...). Mijn ogen sprongen zowat uit mijn kassen: een TSH van 3, een ft4 van 13.4 en een T3 van 1.4. VERSLECHTERDE WAARDES!
Ik moet zeggen dat dit punt 2. al aanzienlijk gemakkelijker maakte in mijn ogen, en zo was het.
De dokter vroeg hoe het ging. Ik herinnerde hem eraan dat hij mij de vorige keer had doorverwezen naar de psychiater en vroeg hem of hij dat nooit meer wilde doen. Want dat ik daar niks in zag, de oorzaak NIET psychisch was en wat dat betreft de deur voor mij dicht zat. Ik vroeg hem of dit duidelijk was en jongens: dat was het. Ook heb ik hem gevraagd of hij NOOIT meer een dossier wilde doorsturen (had hij namelijk meteen al gedaan) zonder dat ik daarvan af wist. Oprecht verbaasd zei hij dat hij dat nooit meer zou doen en dit alleen als service had bedoeld. Toen zei ik weer dat ik dat snapte en hij verontschuldigde zich zelfs!
Maar....hij had dus ingeschat dat ik eerder psychische dan fysieke hulp nodig had en vroeg: hoe moet het dan verder met u? Ik: dat is niet zo moeilijk! Hij lachen! Dus toen heb ik verteld van het ophogen etc. Hij gaf er geen commentaar op dat ik dit had gedaan en vond dat ik er nog wel een tabletje bij kon doen (vond ik ook). Gezien mijn huidige waardes. Maar toen vertelde ik van de verslechtering en toen had hij een ander voorstel: beginnen met T3. Nou, dat vond ik echt prima. We hebben wat gepraat over de dosering, ik wou veel lager beginnen dan hij en wat bleek: geen probleem. Recept mee voor zijn dosering en ik ga de pillen in kwarten snijden. Tof toch! Hij geeft me gewoon de ruimte. (Of hij merkt dat ik die toch wel neem....)
De bijnieren zijn ook nog aan bod gekomen. Maar een recept voor hydrocortison heb ik niet gekregen, en wel om een hele goede reden: de dokter vond dat we beter niet twee dingen tegelijk konden doen. Trouwens, hij heeft me ook de cijfers van de bijniertest nog eens gegeven en tja.....die afwijking was inderdaad wel hééél erg klein, een paar getalletjes achter de komma.
Maar omdat dit toch wel belangrijke dingen zijn allemaal had hij het voorstel om over 4 weken elkaar weer te zien. Daar was ik ook errug blij mee.
Duzzzzzzzzzzz: ik heb alles wat ik wil. Zelfs slechtere waardes!!
Nou, ik hoor bijzonder graag wat jullie ervan vinden, meides!!!

en :liefde:

:klap: :klap: :klap: :klap: