Juli 2005
3 jaar geleden werd bij toeval ontdekt dat ik de ziekte van Hashimoto heb. Ik was op dat moment behoorlijk ziek. Ik had 5 ochtenden in de week douchehulp van de thuiszorg. Lopen kon ik nauwelijks. Met moeite kon ik bij het toilet komen. Buitenshuis verplaatste ik me in een scootmobiel of werd gereden in een rolstoel. Ik lag meer ín bed dan dat ik op was. Mijn huid was extreem droog, de kilo’s vlogen er aan. Ik ging van 58 kg naar 93 kg. Depressief was ik ook. Mijn stemmingen wisselden erg. Tijdens een hittegolf had ik het nog zo koud dat ik 2 paar wollen sokken en een trui droeg. Mijn haar was erg dun en bros geworden. Mijn gezicht en voeten opgezwollen van het vocht. Ik sprak traag met een krakende stem, enzenz. Ik voelde me, kortom, erg beroerd.
Via de huisarts kwam ik bij een goede internist terecht. Hij deed allerlei onderzoeken, waaronder een TRH-test. Onomstotelijk kwam vast te staan dat ik hypo was en het instellen op Thyrax begon.
In november van 2002 ging Hans, mijn partner, naar een lezing van HmnH. Mij lukte dat nog niet. Omdat ik zo depressief was, ondanks het gebruik van Seroxat, waren wij erg geïnteresseerd in Thyreoïdum, vanwege de T3 die daar ook in zit. We hadden daar al veel goeds over gelezen. Na de lezing besloten we een afspraak te maken bij de natuurarts die de lezing verzorgde. Ik kon daar al heel snel terecht en begon met het afbouwen van Thyrax en opbouwen van Thyreoïdum. Ik bleef ook bij mijn reguliere internist, die zelf nooit meer Thyreoïdum zou voorschrijven, maar er wel mee akkoord ging dat ik het gebruikte.
Alleen Thyreoïdum ging niet goed. Er zat voor mij te weinig T4 in. Vanaf februari 2003 ging ik er daarom Thyrax bij gebruiken.
Omdat mijn B12 langzaam in waarde terug gaat, ga ik in mei 2003 beginnen met B12 injecties. Aanvankelijk 2 x per week. Vanaf de 1e injectie is het zware gevoel in mijn benen verdwenen! Lange tijd lukt het niet om minder dan 2 x per week te spuiten. Op dit moment heb ik 1 injectie per maand.
Zomer 2003 heb ik een enorme terugval. Uit een 24-uurs urinetest zou gebleken zijn dat mijn Ft4 veel te hoog was. Ik heb zelf helemaal niet het gevoel dat ik hyper. Met tegenzin geef ik gehoor aan het advies van de natuurarts om te stoppen met Thyrax. Het gevolg: enorm hypo.
Op eigen initiatief begin ik toch weer Thyrax te gebruiken naast de Thyreoïdum en knap zienderogen op.
De douchehulp van de thuiszorg is niet meer nodig!
Eind 2003 blijkt ook de overgang een rol te spelen bij mijn klachten. De hypo- en overgangsklachten zijn moeilijk te onderscheiden. Vanwege de heftige opvliegers ga ik Livial gebruiken.
In 2004 kan de scootmobiel plaats maken voor een elektro bike en een old timer ( een Nissan Micra van 18 jaar oud). Ook begin ik mijn wandelingen met onze honden weer uit te breiden en lukt het me om tot de vloedlijn te lopen. Wat een heerlijk gevoel om na jaren weer met mijn voeten in het zeewater te staan!
Voorjaar 2005 besluit ik n.a.v. berichten over de wisselende samenstelling van Thyreoïdum over te gaan op alleen synthetisch schildklierhormoon, Thyrax en Cytomel. Dit bevalt me goed. O.a. mijn opstartprobleem vermindert.
Juni 2005 start ik met vrijwilligerswerk: voorlezen aan ouderen. Ik ben apetrots dat dit goed is gegaan.
Al met al ben ik blij dat 3 jaar geleden ontdekt werd dat mijn klachten veroorzaakt werden door de ziekte van Hashimoto. Ik heb daardoor de afgelopen jaren veel winst geboekt:
- Ik ben veel minder moe. Mijn bed zie ik overdag nog zelden.
- Na een grote inspanning herstel normaal.
- Ik ben 23 kg afgevallen.
- Ik wandel met gemak een uur met de honden in de duinen.
- Ik slaap meestal goed. Als ik langere tijd niet goed slaap is dit een hypoteken. Wel ga ik op een vaste tijd naar bed en sta ook op een vaste tijd weer op.
- Mijn stemming is wisselt minder.
- Mijn geheugen is stukken beter, wat mijn stemming ook bevordert.
- Ik kan me weer behoorlijk concentreren. Lees weer boeken, maak weer cryptogrammen.
- Ik kan weer afspraken op langere termijn maken én ze ook nakomen.
- Ik heb het niet meer altijd koud en loop als het warm is lekker in korte broek met mijn blote voeten in sandalen.
- Ik heb geen nare ‘puisten’ meer in mijn liezen en andere plaatsen op mijn lijf.
- Ik heb geen opgeblazen gezicht meer en hou ook in mijn polsen en voeten geen vocht meer vast.
- Mijn stem is minder schor en ik praat minder traag.
- De dag starten gaat stukken beter, maar nog niet optimaal.
- Hans ervaart mij ook weer als partner en niet als patiënte. Ik kan er nu ook weer voor hem zijn.
Ik voel me het beste als ik een regelmatig leven leidt.
Ik probeer niet te vaak van dosis te wisselen. Iets wat ik de eerste jaren van het instellen wel heb gedaan. Alhoewel ik moet zeggen dat dit me nog wel moeite kost.
Ik gebruik op dit moment 106.25 mcg Thyrax en 25 mcg Cytomel, 1 x per maand een B12 injectie, Livial, Crestor 10 mg, 1000 mg Magnesium, 200 mcg Selenium, 50 mcg Zink en 50 mcg Chroom.
Het was een lange weg, waarop ik me vaak wanhopig afgevraagd heb of het ooit nog goed zou komen met me, maar ik ga nog steeds vooruit i.p.v. achteruit en dat geeft een goed gevoel.
Ik heb steeds het geluk gehad dat ik artsen trof voor wie de bloedwaarden niet zaligmakend waren, maar die het ook belangrijk vonden hoe ik mij voelde. Omdat mijn internist dit jaar met pensioen gaat heeft hij mij terugverwezen naar mijn huisarts. Gelukkig kijkt ook zij niet alleen naar de waarden.
Daarnaast heb ik enorm veel steun gehad (en heb dat nog) van een aantal lotgenoten, de info van HmnH en het forum. Het klinkt misschien dramatisch, maar zonder deze mensen zou ik er misschien niet meer geweest zijn, zo slecht heb ik me gevoeld.
Ik denk dat er voor mij nog meer in zit en hoop dat te bereiken d.m.v. ‘fijn instellen’. Helaas herken ik niet op ik hypo ben of hyper, maar gelukkig zijn daar nog de bloeduitslagen. Ik heb ontdekt dat ik een hoge Ft4 nodig heb, ondanks T3 gebruik. Ik probeer de ziekte een minder prominente plaats in mijn leven te geven. Dat doe ik door me meer op andere zaken te richten. Ik ben een enthousiaste stempelaar. Ik kan weer medestempelaars thuis ontvangen, maar er ook op uit om naar anderen te gaan. Mijn wereld wordt weer groter en ik maak weer deel uit van de wereld. Ik weet niet of mijn wereld ooit weer zo groot wordt als hij was. Eerlijk gezegd vind ik dat op dit moment ook niet zo belangrijk. Ik ben (meestal) blij met wat er al weer is en wat ik al weer kan! Ik ontdek dat er ook met Hashimoto heeeel veel mogelijk is.
Het is een heel verhaal geworden, maar ik wilde het graag eens opschrijven om mensen die het nu moeilijk hebben een hart onder de riem te steken. Verlies de moed niet!
Groeten,
Jennie

