Meer, C. van der
H.18 ENDOCRINOLOGIE
AANDOENINGEN VAN DE HYPOFYSE
Hypofyse bestaat uit voorkwab (adenohypofyse) en achterkwab (neurohypofyse). In adenohypofyse wordt o.a. gemaakt:
a. groeihormoon (GH)
b. prolactine
c. follikelstimulerend hormoon (FSH)
d. luteïniserend hormoon (LH)
e. adrenocorticotroop hormoon (ACTH)
f. thyreoïdstimulerend hormoon (TSH)
In neurohypofyse wordt gemaakt: antidiuretisch hormoon (ADH).
Ziekten ontstaan door hypofyse-hypothalamusafwijkingen:
1. Hypofyse-achterkwab
a. Te geringe ADH-produktie: diabetes insipidus.
b. Te grote ADH-produktie: inappropriate ADH-secretie.
2. Hypofysevoorkwab
a. Te geringe produktie
- alle hormonen: hypopituïtarisme.
- 1 of meer hormonen: partieel hypopituïtarisme of geïsoleerde uitval van GH, FSH, TSH of ACTH.
b. Te grote produktie van
- groeihormoon: acromegalie/gigantisme.
- prolactine: galactorroe en amenorroe resp. impotentie.
- ACTH: ziekte van Cushing.
- TSH: hyperthyreoïdie.
Diabetes insipidus
Onvoldoende afgifte van ADH veroorzaakt diabetes insipidus. ADH verhoogt permeabiliteit voor water in verzamelbuisjes van nier => vergrote terugresorptie van water. Afgifte van ADH afhankelijk van osmotische druk, gemeten door osmoreceptoren in hypothalamus.
Centrale diabetes insipidus:
- polyurie en nycturie
- polydipsie
- laag soortelijk gewicht en lage osmolaliteit urine
- natriumgehalte en osmolaliteit bloed verhoogd
Oorzaken:
- tumoren in hypothalamus-hypofyse-gebied
- chronische infecties aan schedelbasis (sarcoïdose, tbc, syfilis)
- trauma
- idiopathisch
Diagnose:
1. Dorstproef: meting osmolaliteit plasma en urineporties.
2. Carter-test: toedienen hypertone zoutoplossing en meten concentratievermogen nieren.
Onderscheid centrale van renale vorm: reactie op ADH-toediening.
Verder CT-scan of MRI om mogelijke oorzaak op te sporen.
Therapie:
Substitutie m.b.v. vasopressine-analoog DDAVP/Minrin, intranasaal. Indien nog enige ADH-reserve aanwezig is: carbamazepine => centrale stimulatie van ADH-produktie.
N.B. psychogene polydipsie: meestal licht verlaagd plasma-natriumgehalte.
Renale diabetes insipidus:
Perifere ADH-resistentie.
Oorzaken: kaliumdepletie, hypercalciëmie, chronische pyelonefritis, tubulusnecrose, amyloïdose en sikkelcelanemie.
Therapie:
Thiazidediuretica => verhoogde waterresorptie door lichte zoutdepletie.
Syndroom van inappropriate ADH-secretie (SIADH)
Continue ADH-afgifte, niet geregeld door plasma-osmotische druk => waterretentie => hyponatriëmie.
Kan optreden bij:
- longcarcinoom
- longinfecties
- laesies van CZS
- ernstige hypothyreoïdie
- acute porfyrie
- bijwerking medicamenten (carbamazepine, chloorthiazide, cyclofosfamide, overdosering vasopressine)
Symptomen:
- gewichtstoename
- algemene malaise, maagklachten
- sufheid, verwardheid, coma
Diagnose:
Tekenen van hemodilutie: hyponatriëmie, verlaagd Ht, hypalbuminemie, laag ureum-, urinezuur-, en creatininegehalte.
Therapie:
- beperking vochtopname (750-1000 ml/dag).
- demethylchloortetracycline of lithiumcarbonaat (interfereren met ADH op tubulusniveau).
- infusie van geconcentreerd NaCl-oplossing, gecombineerd met furosemide.
Hypofysevoorkwabinsufficiëntie
Hypopituïtarisme: functie adenohypofyse onvoldoende.
Panhypopituïtarisme: uitval adeno- en neurohypofyse
DE INFO HIEROVER IS TE VEEL OM HIER NEER TE ZETTEN.
Wil je meer lezen/weten kijk dan op deze link:
http://studenten.samenvattingen.com/doc ... w/2409818/
Groeten, Ineke
