Sinds december 2004 heb ik ook het etiketje 'Schildklierpatient'. Een maand of 8 na de geboorte van min dochter bleek dat mijn schildklier niet meer werkte. Op het moment van de diagnose waren mijn waardes T4 0,9 en Tsh 148. Ben toen thuis gebleven tot het nieuwe schooljaar begon, ik sta namelijk voor de klas.
In het nieuwe schooljaar voorzichtig begonnen, gedeeltelijk op therapeutische basis (erg voordelig voor de werkgever indien je terugvalt...). Na een paar maanden weer 'gewoon' aan het werk, twee dagen per week voor een vertrouwde groep. Helaas bleken mijn duo-partner naar de directrice toe iets anders te zeggen dan tegen mij. Volgens haar viel er met mij niet te werken, terwijl ze tegen mij andere dingen zei: Ik hoef jou niets uit te leggen, je pakt zoveel zelf op.. heerlijk! Fijn dat je er weer bent, etc.
Na een zeer moeilijk gesprek heb ik mijn vertrouwen in dat team opgezegd en aan het bestuur een overplaatsing aangevraagd. Eerlijk gezegd zat ik in tranen bij de voorzitter en zei hem dat ik een andere baan ging zoeken. Hij weigerde mijn ontslag, zei dat ik te emotioneel was door de zeer foute actie op mijn school en beloofde mij tijdens de zomervakantie een andere plek voor mij te zoeken. Ik moet zeggen dat ik een vervelende vakantie heb gehad: twijfelde aan mezelf als leerkracht en was zeer emotioneel (volgens mij nooit een probleem met Hashimoto).
Na de vakantie aan het werk als RT-juf: één op één of in een klein groepje kinderen met problemen helpen. Leuk werk, wat me ook goed afging. Helaas moest ik na een paar maanden verkassen en kreeg ik 3 scholen in mijn bestand. Op de ene nog 1 dag RT, op de andere 2 één dag in de week een groep 7/8 en 6. Sowieso niet de makkelijkste klus, laat staan voor iemand die 'net' terug was na een half jaar thuis ivm schildklier. Uiteindelijk het jaar afgemaakt op een school waar ik 6 maanden een (pittige) groep 6 had. In de laatste week van de zomervakantie ging mijn zwangerschapsverlof in, want ja: nummer 2 kwam eraan!
Inmiddels trotse moeder van zoon Mick. Geen noemenswaardige problemen tijdens zwangerschap gehad, alleen mijn T4 was voor mijn doen wat laag aan het einde. Dat heeft zich nu weer gestabiliseerd en ik had deze week aan het werk gemoeten. Heb echter een gesprek aangevraagd met diezelfde voorzitter en hem verteld dat ik het niet meer zie zitten voor de klas: Als ik terug denk aan het afgelopen jaar stond ik kwaad, gefrustreerd of gespannen voor de klas. Tegen de tijd dat ik thuis kwam was ik op en kon ik niets hebben van mijn dochter van 3. In dat gesprek gaf hij aan dat hij dacht dat ik een time-out nodig heb. Om te kijken of mijn geduld/concentratie/emoties verbeteren en zodat ik evt tijd had om rustig iets anders te zoeken. Hij zou me wel ziek melden (ik kan immers niet het werk waarvoor zij me hebben aangenomen) zodat ik begeleiding zou krijgen van de Commit en evt loopbaan-verandering kan doen.
Ik zit hier met dubbele gevoelens: voel me niet 'ziek' in de zin dat ik niets kan doen, kan alleen (mijns inziens) niet meer voor de klas. Echt heel jammer, want ik heb altijd veel plezier gehad in de interactie met de kinderen in de klas. Als het goed is komt deze week mijn aangevraagde thuisstudie binnen. Al jaren heb ik veel plezier in het fotograferen van kinderen/mensen/etc. Nu werd er een studie aangeboden om beroepsfotograaf te worden, compleet met begeleiding na afronden van de studie. Ik zie het wel zitten, geloof ik. In de tussentijd moet ik dus weer met de Commit/UWV in gesprek, iets waar ik niet naar uitkijk. Nu heb ik weinig mensen om me heen die iets met hun schildklier hebben, en vraag ik me af hoeveel anderen moeite hebben gekregen met hun werk. Ik zie wel mensen op het forum die helemaal gestopt zijn, in die zin dat ze bezig zijn met een (gedeeltelijk) afkeuring. Vraag me af of er anderen zijn die zich (met succes) hebben omgeschoold en wel weer heppie aan het werk zijn? :?: [/b]
