Erika, bedankt voor je lieve woorden.
Het is niet leuk om te horen dat je (bijna) hetzelfde hebt meegemaakt en op bijna dezelfde leeftijd allebij je ouders kwijt bent geraakt.
Het leven is soms zo vreselijk oneerlijk, maar het doet me deugd een gelijke in deze situatie te treffen. Ik hoef je dus niks te vertellen want je weet het allemaal helaas al.
Wat ik niet snap is dat zowel m'n broer als ik het gevoel hebben dat het een eeuwigheid geleden lijkt, terwijl we afgelopen maandag de begrafenis hadden. Daarentegen lijkt het van m'n vader, nu 13 jaar geleden, alsof het gisteren was. De wereld staat effe op z'n kop.
Huil niet voor mij want samen met m'n broer sla ik me er wel doorheen. Het was veel beter voor moeders om niet als zwaar gehandicapte of permanent coma patient door het leven te gaan.
Ze heeft rust nu en een welverdiende mooie en goed bezochte begrafenis gehad. Ze heeft geknokt als een leeuw omdat ze ons niet wilde verlaten, maar haar lichaam was gewoon te ziek geworden.
Het is nu tijd om naar onze toekomt te kijken.

:kus2: :kus2: