Hallo,
Ik ben de Mama van Ryan en al jaren kwakkel ik met mijn gezondheid (lichamelijk en geestelijk).
Eigenlijk sinds de puberteit.
Nooit heeft een arts me serieus genomen en in 2001 kreeg ik maar de stempel FM. Leer er maar mee leven dus.
Tijdens mijn vorige relatie bleek ik ook nog eens niet in verwachting te kunnen raken en in mijn omgeving hoorde ik van een aantal mensen dat ik eens mijn schildklier na moest laten kijken.
Maar de HA vond dat niet nodig en de gyneacoloog verwees me weer naar de HA.
Begin 2009 werd ik weer erg depressief en ik was het beu dat er steeds maar gezocht werd naar externe factoren ipv interne. Gelukkig nam de huisarts die ik toen had me serieus en liet me door een specialist onderzoeken en het bleek er voldoende aanwijzing was dat mijn depressies een erfelijke of hormonale oorzaak hadden. Ik zou medicatie krijgen maar toen bleek ik na 7 jaar ongewenste kinderloosheid zwanger van mijn huidige vriend. In die periode voelde ik me lichamelijk en psychisch zo anders. Geen depressieklachten, geen toenemend gewicht (ik viel juist af en was met 9 maanden zwanger slanker dan daarvoor en hoe ik nu ben), geen pijnlijke en opgezwollen gewrichten.
Toen alle klachten na 4 maanden na de geboorte weer terug kwamen was ik zo teleurgesteld. Ik ben naar de HA geweest en vroeg om een compleet bloedonderzoek.
Na het eerste onderzoek vond men dan ook een kleine afwijking in schilklierwaardes en de huisarts vroeg om een nog uitgebreider onderzoek. Na het tweede onderzoek bleek mijn TSH 12.
Ik werd verwezen naar de internist en die heeft alles onderzocht en was van mening dat er een fout was gemaakt bij het lab en ik nooit een TSH van 12 kon hebben. Dat moest 1.2 zijn gezien het eerste onderzoek. Maar voor de zekerheid ging ze nog eens bloed laten onderzoeken.
Nou toen bleek de TSH dus weer 12.
Ik moest daarna eerst het bekende jodiumpilletje slikken de scan en metingen laten doen. Daar kwam echter niks uit.
Dus heb ik nu Euthyrox voorgeschreven gekregen, 5 mcg
Tot mijn verbazing zweet ik nu bij lichamelijk inspanning.
Iets wat ik voorheen nooit deed en welke ik altijd heb gemeld bij de HA maar daar gingen nooit alarm bellen rinkelen. Nee, in het verleden werd er zelfs gezegd "Fijn toch dat je niet zweet" :???:
Ook heb ik nu al iets minder opgezwollen en pijnlijke gewrichten al kan ik nog niet met mijn voeten in mijn hakschoenen en loop ik altijd nog op birkies.
Nu bekend is dat mijn TSH niet goed is kreeg ik ook te horen dat alle pogingen die ik in het verleden heb gedaan waarschijnlijk nooit een kans van slagen hebben gehad. Dat heeft wel even pijn gedaan, maar ik ben inmiddels de trotse moeder van een kleine jongen dus dat maakt een hoop goed.
