Je wilt er tegen blijven vechten tot het niet meer lukt.
Geloof me als de accepatie er is, geeft dat heel veel rust..tenminste bij mij wel.
Het gekke is als mensen aan me vroegen alles goed? dat ik zei van ja prima en met jou?
Terwijl ik me lichamelijk ellendig voel.
Nu ik eerlijk ben en zeg dat het niet goed gaat heb ik ook meer rust.
Het gaat niet goed, dus zeg ik dat nu......al blijft het moeilijk om te zeggen.
Wat zeggen jullie als mensen vragen hoe het gaat?

Dat doe ik idd ook als mensen aan mijn vragen hoe gaat het? Ja prima en met jou? :-D Soms ben ik al in tranen als mensen het aan me vragen dus dan kan ik moeilijk ontkennen dat het slecht gaat, het ligt er een beetje aan wie het vraagt.
Ik ben idd nog aan het vechten en dat weet ik ook wel en het kost me eigenlijk nog meer energie, maar ik kan het nog niet loslaten. Ik vraag me af wanneer het punt komt dat ik het wel kan/moet. Ik heb ook helemaal niet het idee dat ik ziek ben, terwijl ik me toch echt wel zo voel. Nog in de ontkenningsfase denk ik, al zit ik daar wel al 6 jaar in hoor. Maar zodra het periodes goed gaat dan vergeet ik het hele schildklier probleem.