nieuw en sporten

Voor iedereen die nieuw is op dit forum en/of net de diagnose heeft gekregen.

Je kunt je hier voorstellen en je vragen stellen.

nieuw en sporten

Berichtdoor iertje » zaterdag 11 november 2006 - 19:30

Hallo allemaal.
Ook ik ben nieuw hier. Had me al eerder aangemeld, maar geen tijd gehad om verder te kijken.

Ik ben 20 jaar oud. Vanaf dat ik ongeveer 13 jaar was liep ik al met allerlei vage klachten. Heel snel moe, koud, veel hoofdpijn. Iedereen maar zeggen dat het kwam doordat ik in de groei was.
Aangezien ik niet iemand ben die snel naar een dokter gaat, heb ik tot mijn 16e met die klachten rondgelopen. Toen werd het zo erg dat ik maar maximaal 1 dag per week naar school kon.

Heb toen bloed laten prikken daar kwam uit dat mijn schildklier te traag werkt. Vanwege mijn leeftijd ben ik toen tot mijn 18e onder controle bij een kinderarts geweest. Heb toen 2 jaar lang heel erg lopen kwakkelen met medicijnen. Ik slik thyrax en kreeg het maar niet goed ingesteld.

Nu gaat het al 2 jaar goed. Ik heb weinig tot geen klachten. Ik sta onder controle van de huisarts.
Nu vraag ik mij wel 1 ding af. Ik zwem ontzettend veel. Ik werk in een zwembad en zit bij reddingsbrigade en snelzwemmen.

Zijn er mensen die ervaring hebben met intensief veel sporten. Bij mij gebeurt het namelijk regelmatig dat ik over mijn grenzen ga. Ik voel die namelijk niet goed meer aan. Gevolg is dat ik na een training vaak andere klachten heb dan de andere zwemmers.
Ik heb ook wel spierpijn maar het duurt langer eer het weg is. Ik ben vaak heel erg moe en rillerig de rest van de dag.
Hebben mensen soms tips voor me?

Ik weet niet veel over de waarde van mijn bloed of B12. Lees nu pas voor het eerst wat dat een beetje inhoud. Toch maar eens een keertje naar vragen :-)
iertje
Gebruiker
 
Berichten: 34
Geregistreerd: donderdag 02 november 2006 - 21:19

Berichtdoor SASkia » zaterdag 11 november 2006 - 20:24

Iertje,
In het Schildkliermagazine van de Schildklierstichting, nr. 4, dec. 2005 staat een artikel over:
Schildklierproblemen en sport; een mogelijke combinatie?
Een verslag van de lezing van Dr. Koppeschaar (endocrinoloog) en Drs. IJzerman (sportarts) voor de Vereniging voor Sportgeneeskunde.


Daarin o.a. het volgende (ik neem het belangrijkste eruit):


Recreatiesporters
Mensen die Thyrax gebruiken ondervinden nauwelijks hinder van de schildklierproblematiek bij sport op recreatieniveau. Thyrax heeft als gunstige werking op het lichaam, dat het lichaam zelf de benodigde hoeveelheid T3 aanmaakt. Bij sporten stijgt namelijk de waarde van T3 in het bloed. Als men wil sporten op een hoger niveau, wordt geadviseerd om vaker voor controle naar een sportarts te gaan. Deze houdt de bloedwaarden (T4,T3 en TSH) in de gaten. Voor diegenen die te maken hebben met andere schildklierproblematiek en die graag willen sporten, geldt de volgende regel: luister goed naar het lichaam en overbelast niets. Een tip die werd meegegeven is om geen sport in team of groepsverband te doen, omdat men vaak de grens overschrijdt wat wel of niet aanvaardbaar is. Indien men bijvoorbeeld fitness beoefent, kan dit in geheel eigen tempo gedaan worden, zonder dat daar de druk aanwezig is van een medesporter of instructeur.

Mensen die een hypothyreoïdie
(hier wordt bedoeld onbehandeld) hebben wordt afgeraden om te sporten. Dit komt doordat het lichaam zich niet voldoende kan herstellen en er beduidend sneller vermoeidheid van de spieren optreedt. Vaak na toediening van levothyroxine (thyrax dus) of in een enkel geval cytomel kan het sporten weer hervat worden. Wederom gaat de regel op: luister goed naar je eigen lichaam en forceer niets.

Topsporters
vooral mensen die schildklierproblemen hebben en een topsport beoefenen dienen heel nauwkeurig begeleid te worden. Begeleiden houdt in: veelvuldige controle van een sportarts die de bloedwaarden (T4,T3 en TSH) nauwkeurig in de gaten houdt, eventueel aanpassing van de hoeveelheid medicijnen. Vaak berust dit o een hele intensieve taak. Door deze herhaaldelijke controles verliest men vaak het plezier in sporten. Topsporters die normaliter goede sportprestaties neerzetten, behalen vaak na het vaststellen van de diagnose niet meer het oude niveau. Een oorzaak kan toegkend worden aan het feit dat het lichaam anders functioneert, wellicht spelen mentale aspecten ook een rol.

Symptomen bij (top)sporters die gerelateerd zijn aan schildklierproblemen
Minder goed presteren, wisselende kracht, minder snelheid, gewichtstoename/afname ondanks dezelfde intensieve training, meer moeheid, snel verzuren van spieren (kramp), gewrichtsklachten.

Advies voor sporters met schildklierproblemen
- Sporten op recreatieniveau levert nauwelijks problemen op. Het is ook voor mensen met schildklierproblemen goed om aan sport te doen (lichamelijk en psychisch).
- Bij hypothyreoïdie wordt afgeraden om te sporten.
- Luister altijd goed naar je eigen lichaam en forceer niets. Beoefen een sport die in geheel eigen tempo uitgevoerd kan worden.
- Sporters op topsportniveau kunnen het beste regelmatig controles ondergaan bij een sportarts.


Misschien kan je hier iets mee? Zit je een beetje tussen recreatie en topsport in??


Groet,
Saskia
** we struikelen over molshopen, niet over bergen **
Avatar gebruiker
SASkia
Forumverslaafde
 
Berichten: 2697
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 10:27

Berichtdoor iertje » zaterdag 11 november 2006 - 20:49

Hier kan ik inderdaad wel wat mee. Heel erg bedankt. Ik doe geen topsport omdat ik wat betreft techniek dat niveau niet haal.
Ik doe veel verschillende dingen. Lesgeven (regelmatig meezwemmen), toezich houden in zwembad, Strandwacht lopen, varen (klinkt makkelijk, maar op snelle boot ook erg inspannend), snelzwemmen en reddend zwemmen.

Ik heb dit niveau pas sinds 1,5 jaar. Dus nadat bij mij schildklierproblemen zijn geconstateerd. Ik weet inderdaad dat ik moet proberen om niet over mijn grenzen te gaan. Wij krijgen ook 1 op 1 training dus aangepast aan de persoon. Snelzwemmen is geen teamsport, maar toch probeer ik eruit te halen wat erin zit zeg maar. Aleen voel ik niet meer wanneer ik gewoon moe ben, of tever ben gegaan.
Reddingsbrigade is een ander verhaal. Als je strandwacht loopt moet je gewoon heel de dag paraat staan zeg maar. Als er wat gebeurd (vermissing of ongeval), ga je ook gewoon door.

Ik zal dit eens aan mijn huisarts voorleggen, misschien is het mogelijk om wat bij te slikken of iets dergelijks in die gevallen.
iertje
Gebruiker
 
Berichten: 34
Geregistreerd: donderdag 02 november 2006 - 21:19

Berichtdoor Oli4 » zaterdag 11 november 2006 - 21:57

He, lekker, weer eens over sporten... Hoi trouwens.

Beetje herkenbaar verhaal. Op dezelfde leeftijd klachten, alleen kon er wel mee door 'scholen'. Viel pas na mijn twintigste stil. Ik heb in de jaren voor mijn diagnose (27) redelijk intensief aan wielrennen gedaan. Zonder behandeling sporten kan inderdaad niet. Je grens is op een gegeven moment zo gedaald dat je halverwege ineens merkt dat je eigenlijk al thuis had moeten zijn. Sinds de behandeling gaat het steeds beter. Het eerste jaar na de start van de behandeling voelde ik de kracht weer in mijn lichaam, mijn benen. En die wilde ik eruit halen. Ik wilde mezelf bewijzen dat ik het toch kon. Ik kon die eerste tijd ongelooflijk diep gaan, alsof de pijn op het moment zelf helemaal onderdrukt wordt. Maar erna, de dagen erna, voel je je helemaal uitgeput en down. Ik ben steeds meer op mijn grenzen gaan letten. Mijn lichaam heeft vooral moeite met een maximale inspanning. Alle hens aan dek, dat moet ik voorkomen. Nu heb ik bij wielrennen het geluk dat ik makkelijk met een hartslagmeter kan sporten. Ik weet precies hoe hoog mijn hartslag mag wezen en hoe lang ik een bepaalde hartslag aan kan. En dat helpt gigantisch goed. Ik ben met al deze kennis de Mont Ventoux opgefietst met een gemiddelde hartslag van 153 (gedurende 100 minuten). Ben ik erg trots op als hyposporter die maar 22 uur per week kan werken.

Als je niet met een hartslagmeter sport, dan zijn je grenzen minder goed te herkennen. In dat geval zou je gewoon ruim eronder moeten zitten voor het gevoel. En dan kijk je hoe je er van hersteld. Goed jezelf inhouden. Het mooie is dat je voor een goede training ook helemaal niet alles eruit hoeft te halen. Topwielrenners rijden vaak urenlang in een voor hun gezapig tempo. En verder: Goed eten van te voren en erna, genoeg water in je lichaam hebben en gezond eten.

Denk niet dat je arts enige kaas heeft gegeten met dit onderwerp. Ik heb het bij iedereen geprobeerd: Huisarts, endocrinoloog, andere huisarts, professionale sportarts (op een wielerbeurs). Niemand kon er iets zinnigs over zeggen. Effe over het extra thyrax slikken: Er zijn gevallen bekend van hyposporters die dat doen, maar het zijn er niet veel. Er was hier ooit een marathonloper die voor een flinke afstand extra slikte om zijn herstel te versnellen. Of het bij jou helpt weet ik niet, maar bij hem werkte het. Succes met alles. En als je antwoorden krijgt, zet ze dan hier maar neer. Ben benieuwd.

Groetjes, Oli4
Oli4
 

Berichtdoor Gaby » zaterdag 11 november 2006 - 22:26

Hoi,

ik denk dat extra thyrax slikken geen optie is!! T3 extra, dus cytomel kan wel helpen als men ineens hevige inspanning moet verrichten.
<p>GABY
         
<center><img src=http://www.hypomaarniethappy.nl/phpbb/album_thumbnail.php?pic_id=811"></center>
Avatar gebruiker
Gaby
Beheerster
 
Berichten: 723
Geregistreerd: donderdag 27 januari 2005 - 19:45
Woonplaats: Oberkrüchten (D)

Berichtdoor iertje » zaterdag 11 november 2006 - 23:29

Ik had ook pas na een jaar weer een beetje conditie en was toen ook weer voltijd aan het leren. Ik zit nu even met een gat van een half jaar. Heb net examens gehad en begin over een half jaar met HBO. Ik kan wel gewoon 40 uur werken per week.

De dingen die oli4 opnoemt, zorgen dat je niet door je (pijn)grens heen gaat en voldoende eten voor het sporten zijn bij zwemmen wat lastig. Mijn zwaarste trainingen zijn 's ochtends vroeg. Als je dan eet voor het zwemmen, krijg je kramp of je eten komt omhoog. Eten doen wij ook altijd pas na de training.

In water is je pijngrens zeer laag. Je hebt namelijk nooit meer weerstand dan die van je eigen lichaam. Dus aanvoelen wanneer het teveel is vind ik zeer moeilijk. Ik heb weleens gehoord van letten op je ademhaling enzo, ik heb jarenlang in klarinet gepeelt in orkesten en heb daar redelijke longinhoud aan over gehouden. Ik zwem met gemak 40 meter onderwater. Helaas werkt letten op mijn ademhaling niet voldoende.

Ik heb het al een keer erover gehad met de arts van wie wij EHBO krijgen. Hij is aardig bekend hiermee, maar kon mij inderdaad ook niet verder helpen. Hij is wel een paar keer bij trainingen geweest (hij zwemt diezelfde tijd ook, dus zodoende) en heeft mij dus de dingen verteld die ik hierboven beschreven heb.

Zelf ben ik ook niet voor bijslikken, zeker omdat ik nu al 2 jaar bijna geen klachten heb. Tot nu toe heb ik het 1 keer gedaan. Toen hadden we te maken met een zoektocht van 28 uur (vermissing). Dan ben je dus ook echt 28 uur in touw, dag en nacht. Op aanraden van mensen van de ambulance en een internist heb ik toen wel bijgeslikt.

Ook over de symptonen die sporters kunnen ondervinden. Dat van die gewrichtsklachten heb ik nooit geweten. Ik heb nu al een half jaar schouderklachten, zonder dat daar een aanwijsbare reden voor was.  Ik heb deze klachten alleen met zwemmen, nooit anders, tis geen overbelasting en ook de spieren niet.  Dit verklaart in ieder geval al iets :)

Als ik meer dingen hoor zal ik ze hier ook posten. Wel fijn om te merken dat ik niet de enige ben met dit probleem.  ;-) Ik kan ook echt wat met de reacties
iertje
Gebruiker
 
Berichten: 34
Geregistreerd: donderdag 02 november 2006 - 21:19

Berichtdoor -Esther- » woensdag 15 november 2006 - 15:33

Hallo hypo sportvrienden.
Sinds 2 jaar ben ik hypo. en ik begin er aardig last van te krijgen dat ik steeds minder kan doen. Zo'n 10 jaar geleden wilde ik afvallen. En dat is gelukt, maar liefst 20 kg. Gedurende en sinds die tijd ben ik erg aan sport verslaafd geraakt. Ik deed fitnesstraining en raakte in de ban van kickboxen. Een heerlijke tijd was dat. Ik beoefende dat eerst 1 keer per week, maar het werd steeds leuker zodat ik het 3 keer in de week beoefende. 3 jaar geleden  ben ik verhuisd van engeland naar nederland. In nederland ben ik gelijk op zoek gegaan waar ik kon gaan kickboxen maar helaas in die buurt was er niks te vinden. Een half jaar kreeg mijn man een baan in Singapore en ik ging mee. En ja hoor een maand later beoefende ik de echte Muy Thai boxing. Heerlijk mijn geliefde sport kon ik weer doen. 2 Jaar erg fanatiek geweest en het ging ontzettend goed. Totdat ik mijn eerste klachten kreeg; moeheid, koud, pijnlijke gewrichten,aankomen in gewicht. In Singapore kun je heel makkelijk naar dokters en specialisten gaan, zonder verwijsbriefjes end. Dus ik ging voor een healthchech-up. En daar kwam uit dat ik een te laag werkende schildklier had. Terug in nederland(voor een paar weekjes) ben ik naar huisarts gegaan en gelijk door naar de specialist. Thyrax gekregen enz. enz. Weer terug naar Singapore, maar ik kon het boxen niet meer doen. Het kostte te veel inspanning. Ik droeg ook een hartslagmeter(inderdaad aan te raden)Mijn hartslag ging vaak boven de 100% en dat werd te veel. Ik heb afscheid genomen van mijn geliefde sport. Ik fitness nu bijna elke dag, ook leuk en ik doe aan aerobic wat ook erg leuk is, maar hierbij geldt ook dat het zeer inspannend werk is. Het gaat allemaal steeds moeilijker. Verder ben ik wel dankbaar dat ik zovele goede sportjaren heb gehad. Ik ben nu 52 jaar en ik geniet van wat ik nog steeds kan doen. Ik wens alle sporters veel sterkte toe en als het niet meer gaat, zoek een andere liefhebberij en geniet daarvan.
Groetjes van Esther
-Esther-
Forumbekende
 
Berichten: 117
Geregistreerd: dinsdag 14 november 2006 - 14:55
Woonplaats: Noord Brabant

Berichtdoor iertje » donderdag 16 november 2006 - 11:59

Sporten is inderdaad aan te raden. Als het niet meer lukt, probeer dan iets anders. Er zijn zoveel leuke sporten.
Zelf heb ik het ook 2 jaar wat rustiger gedaan. Ik ben mij meer gaan concentreren op lesgeven. Later toen het beter ging heb ik voorzichtig de trainingen opgepakt.

Toen ik begon met thyrax werd door de kinderarts en huisarts gezegd dat ik moet proberen te blijven zwemmen. Liever zwemmen dan naar school zelfs. Alleen maar om wat conditie te krijgen. Ik volgde toen alleen les en was met de laatste brevetten bezig. In overleg met mijn instructeurs zwom ik mee, maar liet ik de zware dingen even voor wat ze waren.
Op dit moment draai ik volledig mee, ik zwem wedstrijden, ik geef lessen, ben strandwacht en werk naast reddingsbrigade als toezichthouder in het zwembad.

Ik kan het iedereen aanraden die net begint met de behandeling. probeer te blijven sporten, het is zwaar, maar mijn ervaring is dat je conditie er redelijk goed door blijft. Sport gewoon op een wat lager niveau dan je gewend bent, als je eenmaal goed afgesteld bent gaat je niveau vanzelf weer omhoog. Ook had ik minder klachten, vermoeidheid en lusteloosheid werden minder. :-D
iertje
Gebruiker
 
Berichten: 34
Geregistreerd: donderdag 02 november 2006 - 21:19

Berichtdoor Tess » donderdag 16 november 2006 - 18:09

Hoi iertje,

Toevallig heb ik ook jaren net als jij aan hardzwemmen gedaan. Later deed ik een combi Reddingsbrigade en hardzwemmen. Daarnaast nog: werk, studie, steps en paardrijden.
En toen, van jaren was de energie op. Langzaam aan moest ik dingen laten vallen: eerst het hardzwemmen, toen minder paardrijden en vervolgens steps opzeggen, nadat ik mij er bewust van werd dat een schildklierziekte toch veel meer met je lichaam doet dan je zou denken.

Nu zwem ik nog 1x in de week om het conditie op peil te houden. Paardrijden doe ik ook nog steeds.
Meer lukt mij op dit moment niet.
Mijn droom was altijd: als ik "beter" ben wil ik weer eens een wedstrijd zwemmen.

Maar, dat doel, is voor mij te groot ben ik bang.
Voor mij zal zwemmen alleen voor ontspanning en conditie goed zijn.

Het is inderdaad waar dat je af en toe door moet zetten. Ik ben soms zooo moe en heb dan geen zin om te gaan zwemmen, maar na afloop voel ik me heerlijk en kan ik goed slapen  ;-)

Een ervaring van mijn kant,

Gr Tessa
<a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lbff.lilypie.com/dngzp1.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie Breastfeeding tickers" /></a>
Tess
Forumverslaafde
 
Berichten: 1888
Geregistreerd: maandag 07 maart 2005 - 12:02
Woonplaats: Friesland

Berichtdoor Tess » donderdag 16 november 2006 - 18:10

SASkia schreef:Iertje,
In het Schildkliermagazine van de Schildklierstichting, nr. 4, dec. 2005 staat een artikel over:
Schildklierproblemen en sport; een mogelijke combinatie?
Een verslag van de lezing van Dr. Koppeschaar (endocrinoloog) en Drs. IJzerman (sportarts) voor de Vereniging voor Sportgeneeskunde.


Daarin o.a. het volgende (ik neem het belangrijkste eruit):


Recreatiesporters
Mensen die Thyrax gebruiken ondervinden nauwelijks hinder van de schildklierproblematiek bij sport op recreatieniveau. Thyrax heeft als gunstige werking op het lichaam, dat het lichaam zelf de benodigde hoeveelheid T3 aanmaakt. Bij sporten stijgt namelijk de waarde van T3 in het bloed. Als men wil sporten op een hoger niveau, wordt geadviseerd om vaker voor controle naar een sportarts te gaan. Deze houdt de bloedwaarden (T4,T3 en TSH) in de gaten. Voor diegenen die te maken hebben met andere schildklierproblematiek en die graag willen sporten, geldt de volgende regel: luister goed naar het lichaam en overbelast niets. Een tip die werd meegegeven is om geen sport in team of groepsverband te doen, omdat men vaak de grens overschrijdt wat wel of niet aanvaardbaar is. Indien men bijvoorbeeld fitness beoefent, kan dit in geheel eigen tempo gedaan worden, zonder dat daar de druk aanwezig is van een medesporter of instructeur.

Mensen die een hypothyreoïdie
(hier wordt bedoeld onbehandeld) hebben wordt afgeraden om te sporten. Dit komt doordat het lichaam zich niet voldoende kan herstellen en er beduidend sneller vermoeidheid van de spieren optreedt. Vaak na toediening van levothyroxine (thyrax dus) of in een enkel geval cytomel kan het sporten weer hervat worden. Wederom gaat de regel op: luister goed naar je eigen lichaam en forceer niets.

Topsporters
vooral mensen die schildklierproblemen hebben en een topsport beoefenen dienen heel nauwkeurig begeleid te worden. Begeleiden houdt in: veelvuldige controle van een sportarts die de bloedwaarden (T4,T3 en TSH) nauwkeurig in de gaten houdt, eventueel aanpassing van de hoeveelheid medicijnen. Vaak berust dit o een hele intensieve taak. Door deze herhaaldelijke controles verliest men vaak het plezier in sporten. Topsporters die normaliter goede sportprestaties neerzetten, behalen vaak na het vaststellen van de diagnose niet meer het oude niveau. Een oorzaak kan toegkend worden aan het feit dat het lichaam anders functioneert, wellicht spelen mentale aspecten ook een rol.

Symptomen bij (top)sporters die gerelateerd zijn aan schildklierproblemen
Minder goed presteren, wisselende kracht, minder snelheid, gewichtstoename/afname ondanks dezelfde intensieve training, meer moeheid, snel verzuren van spieren (kramp), gewrichtsklachten.

Advies voor sporters met schildklierproblemen
- Sporten op recreatieniveau levert nauwelijks problemen op. Het is ook voor mensen met schildklierproblemen goed om aan sport te doen (lichamelijk en psychisch).
- Bij hypothyreoïdie wordt afgeraden om te sporten.
- Luister altijd goed naar je eigen lichaam en forceer niets. Beoefen een sport die in geheel eigen tempo uitgevoerd kan worden.
- Sporters op topsportniveau kunnen het beste regelmatig controles ondergaan bij een sportarts.


Misschien kan je hier iets mee? Zit je een beetje tussen recreatie en topsport in??


Groet,
Saskia


Bedankt Saskia, interessante info!

Tess
<a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lbff.lilypie.com/dngzp1.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie Breastfeeding tickers" /></a>
Tess
Forumverslaafde
 
Berichten: 1888
Geregistreerd: maandag 07 maart 2005 - 12:02
Woonplaats: Friesland

Berichtdoor iertje » donderdag 16 november 2006 - 18:31

Tess schreef:Hoi iertje,

Toevallig heb ik ook jaren net als jij aan hardzwemmen gedaan. Later deed ik een combi Reddingsbrigade en hardzwemmen. Daarnaast nog: werk, studie, steps en paardrijden.
En toen, van jaren was de energie op. Langzaam aan moest ik dingen laten vallen: eerst het hardzwemmen, toen minder paardrijden en vervolgens steps opzeggen, nadat ik mij er bewust van werd dat een schildklierziekte toch veel meer met je lichaam doet dan je zou denken.

Nu zwem ik nog 1x in de week om het conditie op peil te houden. Paardrijden doe ik ook nog steeds.
Meer lukt mij op dit moment niet.
Mijn droom was altijd: als ik "beter" ben wil ik weer eens een wedstrijd zwemmen.

Maar, dat doel, is voor mij te groot ben ik bang.
Voor mij zal zwemmen alleen voor ontspanning en conditie goed zijn.

Het is inderdaad waar dat je af en toe door moet zetten. Ik ben soms zooo moe en heb dan geen zin om te gaan zwemmen, maar na afloop voel ik me heerlijk en kan ik goed slapen  ;-)

Een ervaring van mijn kant,

Gr Tessa


Ik wil ook niet zeggen dat het altijd even makkelijk is. Ik merk alleen dat mijn conditie er goed door blijft.
Ik heb ook mijn ups en downs. Op dit moment gaat het heel goed, maar ik weet ook dat dat naar verloop van tijd kan veranderen.

Als ik zo op deze site rondkijk zie ik dat ik in vergelijking tot de meeste vrij weinig medicijnen slik. Ik zit nu al 3 jaar op 0.075 mg Thyrax. Misschien dat ik daardoor nog zo makkelijk de trainingen volg.
Ik weet dat het bij mij ook mis kan gaan, maar ik probeer gewoon zoveel ik kan ;)

Ik heb het precies andersom gedaan, na alle brevetten bij reddingsbrigade zocht ik een nieuwe uitdaging en ben ik gaan snelzwemmen. :-_-:
iertje
Gebruiker
 
Berichten: 34
Geregistreerd: donderdag 02 november 2006 - 21:19

Berichtdoor Tess » donderdag 16 november 2006 - 20:10

Hoi Iertje,

Het is inderdaad waar het conditie blijft wel.
Zelfs als ik zes weken niet zwem ben daarna zomaar weer op | "conditie". Maar mijn lichaam werkt niet altijd mee, conditioneel kan ik het best aan maar lichamelijk niet, snap je? Het klinkt wel wat vreemd zo  :???:

Jij slikt nu net zoveel Thyrax als ik  :-)
Ik zit nog maar een paar maand op deze dosis, duurde nogal even voor ik de goed gevonden had.

Fijn dat jij al zo lang stabiel bent!

Heb je Hashimoto trouwens? En wat zijn je waarden, gewoon, nieuwsgierig  ;-)

Groetjes Tess
<a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lbff.lilypie.com/dngzp1.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie Breastfeeding tickers" /></a>
Tess
Forumverslaafde
 
Berichten: 1888
Geregistreerd: maandag 07 maart 2005 - 12:02
Woonplaats: Friesland

Berichtdoor iertje » donderdag 16 november 2006 - 22:30

Ik snap precies wat je bedoelt :P vaak wil ik wel en wat betreft uithoudingsvermogen gaat het best. Maar achteraf heb ik dan bijvoorbeeld heel erg last van spierpijn, rillen enz.

Ik zou mijn waardes niet weten. Ik wordt nu 1 keer per jaar gecontroleerd, laatste keer is 3 weken geleden. Ik krijg eigenlijk nooit mijn waardes te horen, ga er een keer naar vragen, ben wel benieuwd ;)

Nee, ik heb voor zover bekend geen Hashimoto. Ik ben waarschijnlijk wel erfelijk belast, mijn oma heeft het namelijk ook sinds haar 60e.
Dat het bij mij zo vroeg doorgezet heeft is waarschijnlijk het gevolg van bloedarmoede en te lang met griep rondgelopen te hebben. Dat is toen met antibiotica opgelost, maar die vaga klachten bleven. Daarvoor had ik nooit ergens last van.
iertje
Gebruiker
 
Berichten: 34
Geregistreerd: donderdag 02 november 2006 - 21:19

Berichtdoor -Esther- » zondag 19 november 2006 - 14:02

Hallo weer vanuit Singapore.

In het vervolg op mijn bezoek aan de endocrinoloog (zie rubriek gezondheid makkelijk te testen in Singapore) laat ik even weten ;  naar welke specialist ik ook ga, ze zijn het allemaal eens over een ding: ga asjeblieft door met lichamelijke oefeningen, ook al voel je je niet 100% doe asjeblieft iets, ga op zijn minst 20 minuten wandelen per dag.Dus dit wilde ik nog even doorgeven.
Groetjes,
Esther
-Esther-
Forumbekende
 
Berichten: 117
Geregistreerd: dinsdag 14 november 2006 - 14:55
Woonplaats: Noord Brabant


Keer terug naar Nieuw hier?

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron