
VI.2. Belastbaarheid bij schildklierfunctiestoornissen.
Wetenschappelijke onderbouwing
Indien er bij een patiënt een schildklierfunctiestoornis wordt vastgesteld, is de symptomatologie zoals
die is beschreven in de leerboeken, op zichzelf reden om aan te nemen dat er in de meeste gevallen
sprake zal zijn van beperkingen in het functioneren. Door algemene symptomen als snelle
vermoeibaarheid, concentratiezwakte, emotionele labiliteit, gestoorde thermoregulatie en tremoren,
zullen de meeste werknemers beperkingen ondervinden bij hun werk. Zware lichamelijke arbeid,
stressvolle taken of werk waarbij een snel tempo vereist is zal in het algemeen niet mogelijk zijn. Door
dubbelzien of fotofobie bij ophthalmopathie zal een werknemer in het algemeen ook minder goed
kunnen functioneren op het werk.
Schildklierfunctiestoornissen kunnen invloed hebben op het
cardiovasculaire systeem, waardoor een verminderde belastbaarheid bij inspanning kan optreden.
Bij hyperthyreoïdie, maar ook bij hypothyreoïdie, kunnen psychische klachten optreden, soms zelfs
leidend tot psychiatrische ziektebeelden als depressie of angststoornissen.
Er is geen literatuur bekend waarin de beperkingen door een schildklierfunctiestoornis zijn
onderzocht in relatie tot een bepaald beroep. Bij het vaststellen van de beperkingen moet de
anamnese, met de theorie van de leerboeken als “evidence” op de achtergrond dus de meeste
houvast bieden. Dit geldt ook voor de beperkingen die ontstaan door bijwerkingen van alle vormen
van behandeling.
Het ligt voor de hand dat bovenstaande symptomatologie een verminderde “quality of life”
teweegbrengt. Er is ook wel onderzoek gedaan naar de relatie tussen “quality of life” en enkele
schildklierfunctiestoornissen, zoals bij de ziekte van Graves en bij ophthalmopathie (9). Daarin is een
relatie aangetoond tussen de verminderde “quality of life” en de schildklierfunctiestoornis. Bovendien
laten enkele onderzoeken zien dat de “quality of life”, bij normale biochemische waarden, ook soms
lange tijd na de behandeling nog duidelijk verminderd kan zijn (10,11).
Een onderzoek van Wekking (12) laat zien dat er bij een behandelde hypothyreoïdie naast een verminderde “quality of life” tevens
een mogelijke associatie is met een verminderd neurocognitief functioneren.
Het onderzoek van Fahrenfort laat zien dat psychosociale mechanismen een rol spelen bij de verminderde “quality of life”
en dat dit zelfs kan bijdragen aan een langdurige arbeidsongeschiktheid. Ondersteuning bij de
psychosociale problematiek wordt hier geadviseerd (13).
Bovenstaande maakt duidelijk dat een schildklierfunctiestoornis beperkingen in het
functioneren kan veroorzaken, welke weer kunnen leiden tot een verminderde belastbaarheid van de
patiënt als werknemer.
Met de combinatie van informatie van de behandelend arts, de patiënt zelf en de literatuur kan uiteindelijk door de bedrijfsarts de belastbaarheid en de eventuele arbeidsongeschiktheid worden
bepaald.
Conclusies
Niveau 3 Patiënten met de ziekte van Graves, met of zonder ophthalmopathie, ervaren
een verminderde “quality of life”.
C Elberling(9), Kahaly(11)
Niveau 3 Patiënten behandeld voor hyperthyreoïdie kunnen nog lange tijd na behandeling
een verminderde “quality of life” ervaren. Een belangrijk gedeelte van deze patiënten keert niet terug in zijn/haar eigen werk. Psychosociale problematiek behoeft soms aparte behandeling.
B Fahrenfort(13), Terwee(10)
Niveau 3 Patiënten met een adequaat behandelde hypothyreoïdie ervaren ondanks een biochemisch goede instelling soms restklachten, bv. aandachts- en geheugenproblemen.
C Wekking(12)
Aanbeveling
Een schildklierfunctiestoornis kan op grond van de symptomatologie aanleiding geven tot
beperkingen in het functioneren. De bedrijfsarts moet met de verzamelde informatie van
behandelend arts, patiënt en de literatuur omtrent de beperkingen de belastbaarheid in het werk
van de patiënt bepalen. Er moet rekening worden gehouden met het feit dat ook lange tijd na de
behandeling er nog beperkingen kunnen zijn, waarbij psychosociale problematiek een rol kan
spelen. Psychosociale begeleiding van de patiënt bij deze problematiek kan hierbij van belang zijn.


SASkia schreef:http://www.internisten.nl/uploads/1Z/77/1Z77D70ldEMIE5niFqdEug/Schildklierfunctiestoornissen-DEFINITIEF-mei-2007.pdf
Lees op pagina 92/93. Begin bij belastbaarheid te lezen.VI.2. Belastbaarheid bij schildklierfunctiestoornissen.
Conclusies
Niveau 3 Patiënten met de ziekte van Graves, met of zonder ophthalmopathie, ervaren
een verminderde “quality of life”.
C Elberling(9), Kahaly(11)
Niveau 3 Patiënten behandeld voor hyperthyreoïdie kunnen nog lange tijd na behandeling
een verminderde “quality of life” ervaren. Een belangrijk gedeelte van deze patiënten keert niet terug in zijn/haar eigen werk. Psychosociale problematiek behoeft soms aparte behandeling.
B Fahrenfort(13), Terwee(10)
Niveau 3 Patiënten met een adequaat behandelde hypothyreoïdie ervaren ondanks een biochemisch goede instelling soms restklachten, bv. aandachts- en geheugenproblemen.
C Wekking(12)
Groet,
Saskia
:boos2: Zijn ze helemaal geschoffeld...Keer terug naar Werk en inkomen
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast