het goede nieuws is dat het steeds beter gaat, hoewel ik nog helemaal niet goed met drukte en stress om kan gaan. Ik moet gewoon op tijd me terugtrekken en denken: ik doe even niet meer mee. Soms wel moeilijk met 2 puberende jongens die nu ook nog proefwerkweek hebben.
En natuurlijk de zenuwen voor de wedstrijd voor vanavond!
Maar ik wilde het volgende vragen:
Zitten jullie ook nog vaak vol met een boosheid, omdat "ze" je zolang hebben laten doorlopen, dat niemand eens op het idee kwam om de schildklierfunctie te onderzoeken?
Soms moet ik bijna huilen als ik bedenk hoeveel jaren ik verloren heb van mijn leven.
Bij familie en vrienden heb ik het hier niet meer over, want hoewel ze heel lief en begrijpend zijn, zeggen die meestal: Ja, maar nu gaat het toch goed?
Deze vakantie, we gaan naar Sicilie, ga ik voor het eerst in 6 jaar weer echt genieten, dus toch wel weer een optimistisch einde aan dit bericht.
Liefs
Carola


) Toen ik hem daarop zei, dat al mijn tantes er last van hebben en een oom op 33jarige leeftijd overleden is aan schildklierperikelen, wilde hij onmiddellijk prikken en het was fout. Geen excuus, natuurlijk ;-) Maar hier ben ik nooit boos over geweest.
Ik had dit nooit met de schildklier gecombineerd!