Ja zo af en toe kom ik nog wel eens hier om te lezen,soms reageren.
En neen, het gaat niet bepaald denderend
De rest komt wel op een andere manier.
Een aantal maanden geleden van Lydia gehoord hoe of het met
jouw was.
Volgende maand (14-04) hebben wij samen weer een afspraak
bij haar.
Tenslotte nog dit: gisteren Wim opgehaald uit Rijnland Leiderdorp,
hij is ca. 13 weken opgenomen geweest.
Op ma.13 dec. is hij per ambulance opgehaald, doodziek en maar
48 kg.
Er bleken een drie-tal venijnige Streptokokken in lichaam rond te
bivakkeren, waarvan de gevolgen desastreus waren voor de hartklep.
Al die weken antibiotica per infuus gekregen.
Er stond "helaas" een operatie gepland in het LUMC maar hiermee
hebben ze nog even gewacht tot het écht niet meer ging.
Op do.27-01 is wim tócht geopereerd (woog op dat moment 51 kg.)
en heeft een volledige kunsthartklep ontvangen.
Een operatie die tussen de vijf à zes uur duurt.
Even over 12 uur middag zijn ze begonnen en rond de klok van half 7 had de chirurg nog niet gebeld.
Toen kreeg ik het moeilijk en ben een warme douche gaan nemen.
Prompt heeft men mij in die periode gebeld, en daarna een
contact persoon gebeld om te vertellen dat de operatie goed is
verlopen en Wim voorlopig de komende uren in slaap werd gehouden...
Omdat alles goed ging heeft iemand mij tegen 11 uur in de avond
opgebeld en kort daarvoor had men wim wakker gemaakt.
De tube had men ook uit z'n keel verwijderd.
De volgende dag mocht ik hem spreken aan de telefoon,en was
een hele geruststelling.
Hij had gelukkig geen pijnen en eigenlijk tot op heden niets ervaren.
Daarna voorzichtig begonnen met revalideren om te kijken wat hij
zoal kon.
Wel moest hij toch alles opnieuw weer leren, ook trappen lopen
wat natuurlijk drommels niet mee viel.
Door een vergissing

Cardiologe mocht hij niet rond de 10e februari naar huis maar rond 10 maart, als de zes weken antibiotica voorbij was.
Lekker slim!!
Maar... tot overmaat van ramp kreeg hij nog eens een blaasontsteking dus ging het naar huis gaan niet door.
Afgelopen maandag is er wederom bloed geprikt en alles was goed.
Dus mocht hij gisterochtend "eindelijk" naar huis...
Onwennig voor hem omdat hij toch wel het nodige heeft meegemaakt.
Zelf ook een drie-tal weken in dat ziekenhuis gelegen maar ben
"zelf" op eigen verzoek vertrokken!
Stelletje

Zo overduidelijk en nóg wordt de diagnose gemist!
Iets wat Lydia al een jaar of vier testte, een trage schildklier...
daarbij is er bloedarmoede bijgekomen.
Ach meid, kan ondertussen wel een boek schrijven!
Doen we niet,zonde van de kostbare tijd.
Hopende dat we nu eindelijk eens een fijn voorjaar tegemoet gaan, en zelf iets minder pijnen...