door Tine » maandag 21 juli 2008 - 21:49
Ik heb vaak gelezen dat je ochtendtempertauur normaal tussen de 36.5 en 36.8 zou liggen. En onder de 36 zou een aanwijzing kunnen zijn voor een schildklierziekte.
Ik had vaak 35.8 en lange tijd na het starten van schildklierhormoon is die gestegen naar minimum 36.4 's morgens. Bij mij is het verschil wel duidelijk, ik heb nooit meer zo laag gezeten en mijn spierpijn was ineens over.
Een lage ochtendtemperatuur is niet zo overtuigend voor artsen, het komt nog voor bij mensen en het kan ook veroorzaakt worden door iets anders dan een schildklierziekte. En als het dan echt laag is misschien wel, maar zolang het boven de 36 zit niet.
Ik zou het met de internist niet hebben over je ochtendtemperatuur, want dan gaat die waarschijnlijk zeggen dat die goed is en dat dat geen probleem is. Beter kan je het hebben over je klachten en over veranderingen die je de afgelopen jaren gemerkt hebt. Want een discussie over een lage ochtendtemperatuur doet er niet toe, het gaat om de klachten die je hebt.
Ook zo met hartritme en bloeddruk, die zijn goed, maar ze kunnen wel veranderd zijn, wat meer zegt dan het getal zelf. Bij al die dingen geldt dat alleen extreme waarden overtuigend zijn voor een arts en dan moet je al een temperatuur rond de 35.5 of een hartslag onder de 50, of een hoge bloeddruk of hoge onderdruk hebben voordat die daardoor overtuigd geraakt.
In mijn hypoperiode heb ik trouwens gemerkt dat ik met goede maatregelen mijn ochtendtemperatuur een beetje kon doen laten stijgen (van 35.8 tot soms 36.2). In de winter was dat sowieso dik deken, wollen onderdeken, flanellen onderlaken en dekbedovertrek en dan daarbij een fleece pyama en dikke sokken en dan werd ik 's morgens minder kouwelijk wakker, was mijn ochtendtemperatuur hoger en had ik ook minder spierpijn en meer energie. En vooral die dikke sokken deden goed hun werk. Ook een bedmuts zou naar het schijnt goed helpen. In de zomer kwam ik met iets minder toe, alhoewel de sokken toch heel belangrijk bleven.