Dit mag volgens mij ook wel in de succeshoek, misschien een hart onder de riem voor alle mensen die zich nu nog slap, futloos en ellendig voelen.
Vijf maanden geleden kon ik met pijn en moeite een half uurtje lopen zonder spierpijn te krijgen. Gisteren heb ik een rondwandeling van 25 kilometer gemaakt over de veluwe (dus ook nog een paar zandheuveltjes beklommen :-_-: ).
Natuurlijk wel een koffiestop ingelast voor een heerlijk stuk appelgebak.
Vandaag ben ik moe en stijf, natuurlijk. Maar dat zou ik voordat ik hypo werd ook geweest zijn, als ik vrijwel ongetraind 25 km ging lopen..... Verder heb ik 2 enorme blaren onder allebei mijn kleine teentjes, meer blaar dan teen.
Maar ik stapte vanmorgen fit mijn bedje uit, stond om 10 uur al bij de Appie voor de paasboodschappen (da's voor mijn doen heel vroeg op zaterdag :-D ) en heb ook alleen mijn zware tuinstoelen uit de schuur naar buiten gesleept.
En dat alles dankzij mijn 150 mcg thyrax. Lang leve mijn roze vriendjes!!!!!!!!!!
Jolijt


) Het vraagt wel extra concentratie dat wel 