Ik vraag me af of jullie hier ook wel eens last van hebben....
Soms gaat het geestelijk weken goed (en lichamelijk lijk ik dan ook wel minder klachten te hebben) maar op een gegeven moment dan zie ik het allemaal niet meer zitten.
Dan voel ik aan mijn struma en denk ik bijvoorbeeld: wie zegt me dat dit een struma is, en geen tumor??
Ik ben dan vooral obsessief aan mijn nek en hals aan het voelen, of ik geen opgezwollen lymfeklieren heb.... en als ik denk dat ik wat voel, dan kan ik wel janken....of schrik ik me wezenloos.
En zo kan ik dan uren, dagen rond blijven lopen. Bij elk pijntje denk ik meteen het ergste, en dat het vast wel de grote K.... zal zijn.
Dan ben ik aan het doemdenken, en ben ik in mijn hoofd zowat de begrafenis al aan het regelen. Maar soms dan lach ik mezelf een half uur later alweer uit dat ik me zo aan het aanstellen ben...
En soms blijf ik er dagen in hangen....
Herkennen jullie dit??
Liefs en groetjes,
Debbie
