hoi,
ik vind dat het goed met mij gaat. Ik voel me (bijna) een normaal mens. Al lijk ik nog steeds niet echt stabiel ingesteld te blijven.
Het blijft op en neer gaan.
Maar was het in de beginperiode één grote puinhoop en kon ik echt niets meer, nu gaat mijn conditie nog steeds vooruit. Beetje bij beetje.
Zo'n 8 jaar terug was ik voortdurend uitgeput en deed mijn hele lijf erg pijn. Na de start met thyrax, 5 jaar terug, kreeg ik eerst af en toe een goed uurtje, daarna een goede dag. En na een tijd verbaasde ik me er over dat ik bijv. me al 3 dagen aan een stuk goed voelde.
Nu zijn dat veel langere periodes. Helaas om de zoveel tijd nog steeds afgewisseld met veel mindere periodes.
Maar in de tussentijd heb ik mijn conditie weer zo weten op te bouwen, dat ik me in die mindere periodes toch beter staande kan houden dan daarvoor.
Sinds 2 jaar werk ik weer, voor halve dagen als secretaresse. Een maand of 2 daarvoor begon ik me veel beter te voelen dan voor die tijd. Minder pijn en meer energie. De winter daarvoor had ik juist een echt slechte periode gehad, waarin mijn hele immuunsysteem op de kop leek te staan. Toen dat beterde, kon ik de thyrax en toen nog cytomel ophogen en knapte ik zienderogen op.
Zin in werken begon meteen te kriebelen, al raadde iedereen in mijn omgeving, incluis huisarts, me dat af. Ik heb dat toch doorgezet en had het geluk vrijwel meteen een baan te krijgen. Nog een heel leuke ook, met fijne collega's en werktijden naar mijn zin.
En ik denk dat dat stapje om weer te gaan werken, het beste is wat ik mezelf heb kunnen geven. Het is heel zwaar geweest in het begin. Ik heb in het begin voor mijn collega's verborgen hoe beroerd ik me bijv. 2 uurtjes werken al voelde.
Maar daardoor was ik tegelijk ook veel minder bezig met het ziek en patiënt zijn. Ik denk dat die 2de psychologische stap echt cruciaal voor mij is geweest in het herstel.
Dat hypo zijn raakte op het 2de plan en ik voelde me daardoor echt een normaler mens. De hypo is niet meer de baas over mijn leven...
Inmiddels ben ik veel opener tegen mijn collega's over hoe het met me gaat. Je kunt het aan mij ook te goed zien als het niet goed is. Maar over de hele linie ben ik echt veel minder met de hypo bezig. Dat is ook erg fijn voor mijn directe omgeving. Thuis durfden ze me dat naderhand pas te zeggen: dat ze het wel als belastend hadden ervaren dat het er almaar over ging hoe ik me voelde, moe, pijn, ziek, soms goed.
Ik heb best periodes dat ik een beetje twijfel hoor. Momenteel ben ik ook weer wat te hypo en daardoor vooral moe. In zo'n periode lig ik na het werk vooral op de bank of op bed bij te komen. En dan denk ik ook wel eens: is dit het nou allemaal?
Maar door ervaring weet ik nu dat dat overgaat. Extra rusten en een beetje bijstellen met schildklierhormoon en er volgt weer een fijne periode.
En ik vergeet nog helemaal de B12 te vermelden. Sinds ik die erbij heb, is mijn welbevinden echt met een heel grote sprong gestegen.
Ik vind dus dat het mij goed gaat. Al kan ik niet doen wat ik wil. Een echt grote fysieke inspanning kan ik moeilijk aan. Na een uurtje overwerken lig ik een dag gevloerd.
Maar de winst die ik geboekt heb ik geweldig. Zo merk ik iedere vakantie bijv. dat ik weer wat beter en verder kan wandelen.
Wie weet hoe ver ik nog kom.
Het is wel chronisch met die hypo, maar de meeste tijd voel ik me toch echt géén patiënt meer.
ik denk dat ieder zo zijn eigen verhaal heeft. Je moet roeien met de riemen die je hebt. En soms ook een beetje het geluk aan je kant hebben....
liefs voor allemaal van
ellen
