Vrienden, partners en familie

Vertel hier waar je zoal tegenaan loopt

Vrienden, partners en familie

Berichtdoor Pepijn » maandag 27 augustus 2007 - 22:26

Hallo mensen, ben i kweer eens, het is al 23:00, maar ik wilde het toch even kwijt :)

ik merk onlangs dat mensen meer op me af komen lopen, met name 'oude vrienden en kennisen'

Toen ik erg last had van de hypo symptomen en erg 'negatief'was (zoals ik vandaag te horen kreeg van een oude vriend)

Ging iedereen mij uit de weg op een gegeven moment. Vooral toen het uit ging met mijn vriendin.

nou geloof ik meteen dat hun het van een andere kant hebben gezien, maar voor mij was het afschuwelijk om dit mee te maken.

Ik was toch ziek? toch ? Dat dacht ik toen erg vaak, ik kon er toch niks aan doen?

het is een vraag die mij vele parten heeft gespeeld.

Ik denk dat de depressie vooral heeft meegespeeld. Zoals ik onlags ook hoorde van de vriend van mijn moeder, toen mijn ex-vriendin dus bij hem in de auto zat en zei; 'dat ze mijn depressieve gedoe beu was'

nou klinkt dit harder dan dat ze misschien bedoelde, maar op dat moment voel je je erg gekwetst. Vooral omdat je door de depressie al heel erg emotineel bent.

Ik merkte vandaag op de kermis in mijn dorp dat er zelfs mensen op me afkwamen die ik helemaal niet zogoed kende, maar toch zeiden(en dit vind ik het fijnste) 'met jou gaat ook alles weer goed is het niet?'

en inderdaad, dat is ook zo, ware het niet dat ik deze keer bewust voor heb gekozen om hún allemaal in de steek te laten. nou klinkt dit misshcien een beetje onsubtiel.

maar ik bedoel dit in de meest lieve zin van het woord.

Nu het weer beter gaat komen mensen weer op me af, praten met me en durven zels te vragen of ik al een nieuwe vriendin heb.

Deze mensen staan nog wel regelmatig in contact met mijn ex, dus ik heb het gevoel dat ik erg voorzichtig moet zijn met mijn uitspraken. Niet dat ik een vriendin heb, maar ik heb het stomme gevoel dat mijn antwoord werd zal worden doorgespeeld naar mijn ex.

Ik heb zo ontzettend veel verdriet gehad van het verliezen van mijn vrienden(niet allemaal, ik heb nog een zeer goeie over)

maar ik vin dhet een beetje hypocriet...

waar waren jullie toen ik zo verdrietig was? Ik snap dat ik mensen heb weg gejaagd mijn mijn gedrag toendertijd, maar er was ook iemand die bleef bellen, en waren ook familieleden die kaartjes bleven sturen voor mijn verjaardag en kerst.

met kerst heb ik kaarten gestuurd, naar alle mensen die ik liefhad, en misschien vroeg ik wel om eem soort van vergeving, een laatste pogong om te laten zien wie iki werkelijk ben onder die depressie en hypo symptomen, maar ik kreeg 0 op het request,

nou moet ik eerlijk zeggen dat al deze dingen mij gedwongen hebben om te veranderen in een persoon die 'hun' vriendschap en omgang gewoon simpelweg niet meer op prijs stelt.

Terwijl ze nu ineens wel weer op me af komen.

Ik vind het maar moeilijk. Ik was nog steeds heel erg bang om mijn ex vriendin tegen te komen daar op de kermis.

Waarom weet ik niet precies, maar i kvoel nog een hoop angst en onverwerkte woede en verdriet als ik aan hun denk en zeker als ik ze zie.

ik kan geen normaal woord uit brengen, ondanks dat ze met mij een gesprke aan willen knopen.

Helaas was het overgrote deel ook onder de invloed van alcohol.

Dit baart me eigenlijk nog meer zorgen, want dat maakt het zo dat ze eigenlijk écht waardeloos zijn in mijn ogen.

maar toch zijn ze zo aardig op dat moment, heel erg betrokken en vriendelijk.

ik begrijp het allemaal niet zo goed.

Ik ga eind deze maand verhuizen, op mijn verjaardag, 1 september.

Ik ga hier weg omdat ik niemand meer wil zien hier, nou ja er zijn enkele mensen die ik nog wel graag zie en die er voor me waren toen ik het moeilijk had.

Ik ga hier gewoon verhuizen omdat ik hun allemaal niet meer wil zien, en ik vraag mij af of dit wel gezond is.

Wie ben ik, als ik hun laat vallen, zoals ze bij mij deden?

het voelt slecht en stom. Maar ook erg goed en bevrijdend.

ik vind het allemaal maar een vreemde gewaarwording.

Bij deze dus, ik ga nu, ondanks alles nu weer een spannende, nieuwe tijd tegemoed en ik neem met veel verdriet en weemoed afscheid van iets wat eigenlijk heel mooi had moeten zijn en nooit zo vervelend af had mogen lopen... naar mijn mening in ieder geval  :?:

Ik vroeg mij af hoe jullie ervaringen hier mee zijn eigenlijk.

lieve groetjes, Pepijn
2x radioactieve slok 1998/99
Hypo vanaf 2001 ongeveer.
Behandeld vanaf sept. 2004 met 150 mcg.
175 mcg thyrax vanaf sept 2006.
TSH 0.06
FT4  24
FT3  6.0
April 2007 om de dag 175 dan 150 mcg
Juni 2007 terug op 150 mcg.
sept 2007 terug op 125 mcg.
Avatar gebruiker
Pepijn
Veteraan
 
Berichten: 292
Geregistreerd: zaterdag 26 maart 2005 - 3:27
Woonplaats: Eindhoven, Noord-brabant

Vrienden,partners en familie

Berichtdoor Inkie » dinsdag 28 augustus 2007 - 6:51

Hoi Pepijn,

Ik heb ook even je profiel gelezen,wat een verhaal en je kant goed verwoorden

Ik herken het allemaal,ik ben ziek sinds 2003 en merk sinds t laatste half jaar dat de sociale contacten erg slecht worden

Ik heb nog wel een paar vrienden,maar merk zelfs aan hun(hoewel ik er altijd voor hen ben geweest,ook als hondsberoerd ben) dat ze niet meer weten hoe te reageren

Ik merk dat ik ook geen zin meer heb om het er altijd over te hebben,aan de andere kant is het wel hetgene waar ik heel de dag mee geconfronteerd word

Het regelt heel je leven en de mensen om je heen zijn ook gewend om je op n bepaalde manier te zien, ik heb heel lang alles kunnen verdoezelen met grapjes,maar dat gaat niet meer en dan stort alles in

En als je dan echt ziek word en mensen gaan t ook echt zien,ja, dan word t wel erg lastig en het duurt al zooo lang!!!!

Dat geestelijke stukje waar jij ook al over schreef vind ik verschrikkelijk, je raakt heel je persoonlijkheid kwijt terwijl je echt wel weet en voelt van binnen dat je anders bent

Het is zo verdrietig dat dat er niet meer uitkomt
Gelukkig kan ik aardig goed mijn gevoelens uitleggen aan mensen die wel interesse tonen en vertellen hoe t n beetje werkt van binnen

Maar t clubje word steeds kleiner, ik hol achter de feiten aan en weet dat ik soms een heel andere indruk maak dan ik wil
en dan schaam ik me weer zo

Ik voel wel wat jij bedoelt hoor, die tweestrijd in jezelf dat je aan de ene kant je vrienden wel terug wilt en aan de andere kant niet omdat ze je wel hebben laten zitten.... lastig omdat je ook weer kan genieten en dat ook graag wil delen met vrienden

Je moet het ook echt verwerken, t is  gewoon soms ongelooflijk zwaar en je kan je zo alleen voelen

Ik wens je heel veel goeds toe, ook met je verhuizing
En ik hoop echt dat je je zo lekker blijft voelen!!!!!

En die vrienden,ach, soms denk ik dat er wel weer nieuwe komen, soms gaan en komen ze ook in een bepaalde periode in je leven

Dat regelt zichzelf wel denk ik, ga lekker leven en je ziet wel wie er bij je aansluit en bij wie jij je nog lekker voelt toch?

Ik zag dat je van dansen houd, ik ook echt mijn ding, ik vind t zo erg dat ik t niet meer kan...

Maar net als jij blijf ik knokken,zo'n verhaal als de jouwe en zovele die hier staan geven mij dat extra zetje om het er niet! bij te laten zitten

IEDEREEN verdient het!!!

Heel veel plezier met alles en GENIET SE!!!!
Inkie
Forumbekende
 
Berichten: 208
Geregistreerd: dinsdag 24 juli 2007 - 11:26
Woonplaats: Monster

Berichtdoor jesse » dinsdag 28 augustus 2007 - 6:56

Hoi Pepijn,

Ik kan me voorstellen dat je je gekwetst voelt omdat je jezelf niet in de hand had toen je zo depressief was. Het is dubbel zo hard als je vrienden/familie etc je dan op zo'n moment laten vallen.

Aan de andere kant lijkt het me voor de omgeving ook niet altijd makkelijk (ikzelf begrijp me vaak zelf niet :?: ) om daarmee om te gaan. Maar zij hebben zelf gekozen om je niet meer bij te staan.

Dat je nu voor jezelf kiest lijkt me niet meer dan normaal en ook dat je nu nog niet klaar bent met al die gemengde gevoelens.

Ik zou je aanraden om tijd voor jezelf te nemen en dan te kijken wie je waard vindt om je in leven toe te laten.

Ik wens je veel sterkte en succes met je verhuizing.

groetjes Jesse
Een lach of een traan? Soms misschien wel allebei tegelijk!
Avatar gebruiker
jesse
Forumverslaafde
 
Berichten: 2341
Geregistreerd: vrijdag 21 april 2006 - 11:25
Woonplaats: omgeving Goes

Berichtdoor Dees » dinsdag 28 augustus 2007 - 8:36

Hoi,
Doe jij ook iets tegen die depressieve klachten?
Dees
Dees
Nieuwtje
 
Berichten: 1
Geregistreerd: dinsdag 28 augustus 2007 - 8:34
Woonplaats: Tiel

Re: Vrienden, partners en familie

Berichtdoor Superbij » dinsdag 28 augustus 2007 - 9:39

Pepijn schreef:Ik ga eind deze maand verhuizen, op mijn verjaardag, 1 september.

Ik ga hier weg omdat ik niemand meer wil zien hier, nou ja er zijn enkele mensen die ik nog wel graag zie en die er voor me waren toen ik het moeilijk had.

Ik ga hier gewoon verhuizen omdat ik hun allemaal niet meer wil zien, en ik vraag mij af of dit wel gezond is.

Wie ben ik, als ik hun laat vallen, zoals ze bij mij deden?

het voelt slecht en stom. Maar ook erg goed en bevrijdend.


Vooral nu even aan jezelf denken en niet aan hoe zij het zouden kunnen ervaren. De mensen die jou wel begrijpen zullen deze stap ook zeker wel begrijpen en aangezien je echt geen honderden kilometers ver weg gaat wonen zullen zij ook echt nog wel personen zijn die af en toe bij je op de stoep zullen staan.

Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten, maar dan om een andere reden. Ik kom namelijk zelf uit Wormer, in Noord Holland en toen ik een vriend in Eindhoven kreeg dachten al mijn zogenaamde vrienden niet dat ik ooit de stap zou nemen om hierheen te verhuizen.
Maar na een jaar zat ik al hier en voor mij was het ook een soort vlucht, gestopt met m'n studie, geen werk te vinden, even lekker naar een andere omgeving. Het eerste jaar is niemand uit Noord Holland mij hier op komen zoeken en dat stak toch wel behoorlijk, maar het was voor mij ook meteen duidelijk wie mijn echte vrienden waren. De rest heb ik ook echt niet meer nodig.

Het blijft toch altijd wel een beetje dubbel, als ik in Wormer ben heb ik ineens weer een hoop zogenaamde vrienden, maar je merkt ook dat mensen verschrikkelijk achter je rug om aan het lullen zijn gegaan (wat is die dik geworden, zou ze zwanger zijn, dat ze maar in Eindhoven blijft).
Gewoon dikke vinger aan hebben, wie de waarheid wil weten leest mijn weblog en de rest heb ik totaal geen boodschap aan.

Jij vraagt of het gezond is dat je gaat verhuizen omdat je hun allemaal niet meer wilt zien.

Niks ongezonds aan hoor! Zij hebben hun kant van het touwtje al losgelaten, als jij het jouwe nu ook loslaat ben je er vanaf! Lekker verder met je eigen leven en je eigen zorgen, zet jezelf op nummer 1. Geniet van al het nieuwe en ook van de verhuizing en beschouw het als een grote stap naar nog meer goeds.
Heel veel succes  :kus2:
Travelling through time, finding my future
Avatar gebruiker
Superbij
Forumbekende
 
Berichten: 144
Geregistreerd: dinsdag 12 december 2006 - 16:50
Woonplaats: Eindhoven

Re: Vrienden, partners en familie

Berichtdoor Nieke » dinsdag 28 augustus 2007 - 10:06

Ik sluit me aan bij wat jesse zegt.

In moeilijke tijden kom je er achter wie echte vrienden zijn en wie niet. En vaak valt dat tegen.
Ik ben er in ieder geval door gaan beseffen dat er voornamelijk mensen zijn die alleen maar toenadering zoeken als het leuk is en dat er maar heel, heel weinig mensen zijn die er ook op de momenten dat het niet goed gaat zijn.

Soms is het goed op opnieuw te beginnen. :-)
Avatar gebruiker
Nieke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1320
Geregistreerd: dinsdag 03 juli 2007 - 8:36

Berichtdoor FRsonja » dinsdag 28 augustus 2007 - 10:18

Pepijn wat heb jij het allemaal goed verwoord zeg, ondanks dat het een triest verhaal is, is het toch mooi om te lezen en ik denk dat er veel mensen zijn die soortgelijke dingen hebben meegemaakt!

Toen ik 12 jaar geleden Hashimoto kreeg ben ik veel verloren, zelfs mijn huwelijk is eraan kapot gegaan en bleef ik achter met mijn zoon! Veel vrienden heb ik achter me gelaten en ben net als jij schrijft een nieuw leven begonnen en het heeft mijn leven alleen maar verrijkt!
Inderdaad komen de mensen op je af als je je goed voelt en bij ziekte zijn ze verdwenen, juist als je het zo nodig hebt!

Nu ik weer ziek ben is het heel anders, ik heb begrip van iedereen om me heen, zelfs van mijn werk en de bedrijfsarts, terwijl ik alweer zo'n 4 maanden thuiszit. Mijn ouders hebben zich heel goed ingelezen in de ziektes en staan volledig achter me.
Mijn partner steunt me in alles en niets is hem teveel, dat geeft een fijn gevoel eindelijk mensen die me geen blok aan hun been vinden!

Sterkte met je nieuwe stappen en hoop dat er voor jou ook een tijd aanbreekt waarin mensen met je meevoelen en je begrijpen!

Groet Sonja
Avatar gebruiker
FRsonja
Forumbekende
 
Berichten: 152
Geregistreerd: vrijdag 25 mei 2007 - 15:26
Woonplaats: Wassenaar

Berichtdoor Pepijn » dinsdag 28 augustus 2007 - 18:12

wow, bedankt zeg voor al die leuke reacties :)

ik was eigenlijk een beetje bezig om alles op een rijtje te zetten voor mezelf, en ik denk ik doe het maar hier, dan luistert er tenminste iemand :P

en inderdaad! ik vind het 'fijn' dat ik niet de enige ben die het zo ervaart.

Ik besef ook wel dat dit eigenlijk hele 'dagelijkse' dingen zijn, die volgens mij ook lang niet zoveel pijn zouden doen als je niet ziek zou zijn geweest.

het is meer de situatie waarin je je bevind op dat moment, je bent ziek en mensen om je heen gaan weg.

dit kan altijd gebeuren natuurlijk, ook als je niet ziek bent, dat is vrij normaal denk ikzo.

het is alleen zo maf om het mee te maken terwijl je jezelf helemaal niet lekker voelt.

Ik heb betrap mezelf erop dat ik alles aan mijn schildklier heb geweten, simpelweg omdat ik niet echt kon 'zien' wat ik nou eigenlijk zélf deed en wat de schuld was van die trage schildklier.

Dat valt ook niet echt mee volgens mij, wel ? :P

Maar goed, ik heb veel steun aan mijn familie op het moment, een paar in het bijzonder.

En mijn nieuwe vrienden, die ik ondertussen best veel heb gemaakt, zijn ook erg aardig, en het fijne is, die kennen mij neit anders :)

en ik word gewoon geaccepteerd zoals ik ben. Dat is echt fijn, ik ben helemaal niet raar of vreemd. Ik kan dus gewoon mezelf blijven zonder dat ik bang hoef te zijn dat mensen om me heen weer weggaan.

Daar was ik bang voor lange tijd. Omdat in die tijd dat ik erg veel last had van mijn schildklier. was ik ook gewoon mezelf, maar dan met dat schildklier gedoe, en toen gingen mensen ook weg.

Dus was ik automatsch bang om mezelf te zijn en om eerlijk te zijn en om te zeggen wat ik denk en voel, uit angst dat zelfs mieuwe mensen ook weggaan.

Maar dit heb ik nog niet echt gemerkt, sterker nog, die 'oude' vrienden komen steeds meer terug lijkt wel.

Maar goed, ik ben blij dat ik ga verhuizen, het is erg spannend en eng enz, maar wel heel erg luek, ik merk dat ik qua gevoel nogal eens bang kan zijn en soms heel erg vrolijk en enthousiast.

en om eens te antwoorden op de vraag van Dees.
Of ik iets tegen de depressieve klachten doe is mijn antwoord vrij simpel.

Ik ben veel gaan lezen ver depressie, wat het precies is en hoe het werkt hoe lang het normaal duurt en wat er belangrijk is.

ik heb mezelf een jar lang op een vitamine kuur gezet, zodat ik alles binnenrkijg wat een lichaam maar nodig heeft, zoddat ik mezelf op dat gebied niks tekort doe.

en ik ben vervolgens gaandoen, dingen doen in mijn eentje, ik ging overal alleen naar toe, naar het bos, op stap, de bioscoop, wandelen op straat, lezen slapen eten, alles deed ik alleen.

Ik gaf mezelf álleen therapie', en dat deed ik omdat het iets was wat ik me nog goed kon herinnneren van mezelf en wat ik ook heel erg mistte in mezelf..

ik kon verschrikkelijk goed alleen zijn, dat vond ik fijn, daar genoot ik van.

dus ben ik weer gaan leren alleen te zijn, mezelf volledig in het leven gegooid in mijn eentje, zonder hulp. Express naar plaatsen gaan in je eentje waar iedereen eigenlijk met meer mensen heen gaat.

om zo te leren wie ik ook alweer was. En wat ik graag doen.

Misschien was het de tijd die er overheen ging, misschien was ik het zelf wel die mij graag wilde herstellen en repareren van binnen, maar ik begon te lachen ineens, net als vroeger, écht lachen en écht vrolijk zijn.

weet niet waar het vandaan kwam, maar waarschijnlijk was ik het zelf, lekker eigenwijs en toen kreeg ik ook weer mijn oude eigenschappen terug, de bijdehande opmerkingen de heldere kijk op de wereld en het kalme en rustige gevoel van binnen.

Ik ga nu nog een kamer kijken in eindhoven, ik spreek jullie snel, en heel erg bedankt voor de leuke reacties!

Pepijn
2x radioactieve slok 1998/99
Hypo vanaf 2001 ongeveer.
Behandeld vanaf sept. 2004 met 150 mcg.
175 mcg thyrax vanaf sept 2006.
TSH 0.06
FT4  24
FT3  6.0
April 2007 om de dag 175 dan 150 mcg
Juni 2007 terug op 150 mcg.
sept 2007 terug op 125 mcg.
Avatar gebruiker
Pepijn
Veteraan
 
Berichten: 292
Geregistreerd: zaterdag 26 maart 2005 - 3:27
Woonplaats: Eindhoven, Noord-brabant

Berichtdoor Nieke » woensdag 29 augustus 2007 - 7:09

Ik denk dat dit soort dingen altijd evenveel pijn doen, maar dat het bij mensen die ziek zijn en mensen die niet ziek zijn op een andere manier plaatsvindt...
Bij mensen die niet ziek zijn vindt het vaker in kleinere fases plaats, terwijl het bij mensen die ziek zijn het vaak heel geconcentreerd plaatsvindt: vrijwel iedereen valt opeens weg...
En natuurlijk is het ook wel zo dat je juist op de momenten dat je je niet goed voelt eigenlijk mensen nodig zou hebben...

Maar misschien is het voor mij anders, juist omdat ik weinig tot niets aan mijn schildklier heb geweten, want ik wist het niet. ;)

Raar is dat, he, dat je soms niet meer weet wie je bent, wat je leuk vindt, enz.? Dat je daar echt heel bewust bij stil moet staan ed?

Succes met de verhuizing!
Avatar gebruiker
Nieke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1320
Geregistreerd: dinsdag 03 juli 2007 - 8:36

Berichtdoor Pepijn » woensdag 29 augustus 2007 - 16:56

Ja, dat is raar ja, dat je dat kan vergeten :)

Ik deed lang dingen die ik schijnbaar niet echt leuk vond, en nu is het roer helemaal omgeslagen.

En bedankt, ik ga nu weer ff wat spullen bij mijn vader zetten, ik ben wel moe, maar ik moet even doorzetten ;)

Eerst eten natuurlijk!

Tot snel, Pepijn
2x radioactieve slok 1998/99
Hypo vanaf 2001 ongeveer.
Behandeld vanaf sept. 2004 met 150 mcg.
175 mcg thyrax vanaf sept 2006.
TSH 0.06
FT4  24
FT3  6.0
April 2007 om de dag 175 dan 150 mcg
Juni 2007 terug op 150 mcg.
sept 2007 terug op 125 mcg.
Avatar gebruiker
Pepijn
Veteraan
 
Berichten: 292
Geregistreerd: zaterdag 26 maart 2005 - 3:27
Woonplaats: Eindhoven, Noord-brabant

Berichtdoor Noiram » woensdag 29 augustus 2007 - 18:36

He Pepijn,

je moet maar bedenken, de aandacht van die "oude vrienden" is wellicht aalleen maar de belangstelling van het moment. Ze zien je op de Kermis en zijn wat....geintereseerd in hun vrien? of nieuwsgierig??

Ik denk het laatste.

Ga op je gevoel af. Dat is het beste.
Ook ik heb mensen laten wegglijden toen ik ziek werd, en ze bleven weg...ik had de energie even niet meer om er hard aan te trekken.

De goeie bleven, die zijn er nog steeds en dat is fijn. Daar heb je wat aan.

Ik heb ook ooit (voordat ik ziek werd) een stukgelopen contact met een vriendin zelf opgepakt omdat ik het niet wilde laten zitten. De zaken zijn uitgesproken en we zijn op een andere modus opnieuw begonnen. Dat gaf rust.

Je hoeft niet iedereen af te wijzen, een "oude vriend" die terugkrabbelt en aanhoudt is het misschien wel waard iets van je hervonden energie te ervaren in het oppakken van de contacten...

Laat het vanzelf gebeuren en voel je vooral niet schuldig..laat het maar los, dan gaat het zoals het gaat..

Liefs van mij
Noiram

143,75 mcg euthyrox,, B12 elke 2 weken. ijzer dagelijks NOW, momenteel Multi 2x extra zink en Methionine voor Methyleren B12
Avatar gebruiker
Noiram
Forumverslaafde
 
Berichten: 3562
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 21:06

Berichtdoor Anne3 » woensdag 29 augustus 2007 - 19:53

Pepijn er zijn vele verschillende soorten vrienden.

Mijn idee over vriendschappen is de volgende.

Met de een kan je lachen met de ander huilen, met andere ga je lekker uit en uit je dak, en met weer een ander kan je lekker lu...en en krijg je begrip enz.

Er zijn maar weinig mensen die al deze eigenschappen tegelijk bezitten ze zijn er wel maar zeldzaam.

Ze zijn allemaal waardevol maar je moet ze op hun juiste waarden kunnen schatten zeg maar.
Daarmee of daardoor is de een niet meer waard dan de ander.

Als je weet wat de kwaliteit(en) van de ander is mag/kan je hun hulp of gezelschap vragen afhankelijk van je stemming of bui of periode.

Als je de kwaliteit van de ander kent zal je minder teleurgesteld worden in die persoon want je weet dan zo ongeveer wat die je kan, of te bieden heeft op dat moment.

Natuurlijk vraagt een vriendschap wel om onderhouden te worden men zal dan ook zelf hier in moeten investeren.

Als zij jóuw hulp of aandacht vragen moet jij natuurlijk ook proberen er voor hen te zijn.
Hoeveel hangt dan weer van de soort vriendschap af.

Vergeet niet dat een vriend, maar naruurlijk ook jij en ik mog en zeggen: sorry maar dat weet of kan ik (nu) niet, misschien niet nu maar later (weer) wel.
Ook ik heb in een vriendschaps relatie mijn beperkingen.

Ziek zijn is er een maar het gewoon niet weten hoe met sommige situatie's om te gaan omdat je er nog nooit mee te maken hebt gehad is er ook een.
Of zelf te druk zijn met je eigen sores of een studie die toch af moet enz. zijn er ook een paar.

Soms gaan vriendschappen ook over, zoals er zoveel passanten zijn in mijn leven.

Dat is dan wel verdrietig natuurlijk en moet dan verwerkt worden maar dat is dan toch de beste oplossing.

In ieder geval beter dan elkaar steeds maar weer teleur te moeten stellen omdat je niet kan voldoen aan de verwachtingen van die ander.

Meestal komt er wel weer een andere voor in de paats die op dat moment in die fase van je leven beter bij je past.

Soms staat een vriendschap even op een laag pitje, of kom je na een bepaalde fase elkaar in een andere periode weer tegen en zijn er dan toch weer die specifieke raakvlakken.

Noem iemand ook pas je vriend als je hem goed kent en weet wat je aan hem/haar hebt. Een goede kennis is ook nooit weg.

Geniet van de mensen die je iets positiefs kunnen en willen geven!
Fijn dat het zo goed met je gaat dat je dat zelfs nu uitstraalt!  :-D
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Berichtdoor Pepijn » woensdag 29 augustus 2007 - 20:24

ja, daar zit wel degelijk waarheid in anne, je hébt ook gelijk, ik was wat teleurgesteld denk ik op het moment dat ik wat minder was.

Ik vind het ook niet écht erg, sterker nog ik ben blij dat ik ze 'kwijt' ben.

Ik weet nu precies wat ik aan ze heb en wat ik er zelf ik wil investeren.

Noiram, ik vond je laatste zinnetje heel erg fijn om te lezen :)

Alsof ik er al jaren op aan het wachten was :)

Bedankt.
2x radioactieve slok 1998/99
Hypo vanaf 2001 ongeveer.
Behandeld vanaf sept. 2004 met 150 mcg.
175 mcg thyrax vanaf sept 2006.
TSH 0.06
FT4  24
FT3  6.0
April 2007 om de dag 175 dan 150 mcg
Juni 2007 terug op 150 mcg.
sept 2007 terug op 125 mcg.
Avatar gebruiker
Pepijn
Veteraan
 
Berichten: 292
Geregistreerd: zaterdag 26 maart 2005 - 3:27
Woonplaats: Eindhoven, Noord-brabant

Berichtdoor misty » woensdag 29 augustus 2007 - 22:33

Pfoe Pepijn wat kan jij schrijven, het duizelt me gewoon.
Ook een teken van beterschap!
:-D
Hard Rock Hallelujah!!!
Voor je het weet heb je meer mensen geholpen dan je dacht. VECHT..., LEEF!!!
Afbeelding
Avatar gebruiker
misty
Forumverslaafde
 
Berichten: 3750
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 1:54
Woonplaats: Ergens in de buurt van R'dam en Den Haag.

Berichtdoor Alice1963 » donderdag 30 augustus 2007 - 12:35

Hoi Pepijn,

Ik ben onder de indruk.

Jij hebt jezelf beter gemaakt man.

Dat hoor je niet veel hoor, zo depressief en toch in aktie komen en doen wat jij zelf heel goed weet dat er gedaan moet worden. Op eigen kracht.

Ik zou zeggen: luister voortaan altijd naar jezelf, want díe stem heeft het bij het juiste eind.

Ook lief van je dat je hier zo open bent, moet je zien hoe de mensen reageren...........

Hee kanjer................................. :liefde:
Groetjes,

Alice


Het alledaagse geluk is het grote geluk
Avatar gebruiker
Alice1963
Forumverslaafde
 
Berichten: 3658
Geregistreerd: zondag 14 augustus 2005 - 17:59

Berichtdoor Miepie » donderdag 30 augustus 2007 - 17:01

Tjee Pepijn, bedankt voor je openhartigheid.

Ik heb  persoonlijk erg veel gehad aan jouw verhaal de afgelopen 2 dagen. Die alleen-therapie, daar moest ik mezelf al heel lang op zetten, want ik kon (kan) niets meer alleen. Dat is er zo ingeslopen omdat je je de hele tijd zwak voelt; dan heb je er liever iemand bij. En bij zo'n depressie helpt zwelgen in zelfmedelijden en het huis niet uitkomen niet bepaald.

Ben voorzichtig mijn tripjes (alleen!) aan 't uitbreiden. Mocht iets niet lukken, dan is dat puur lichamelijk en niet omdat ik me in mijn hoofd voorhoud dat ik het niet kan!

Mocht je nog meer daarover willen vertellen (bijv. over wat jou meer inzicht heeft gegeven in jouw depressie) hoor ik het graag.

Veel groeten
Groeten

Miepie

<A HREF='http://www.babybrabbel.nl' TARGET='_top'><IMG SRC='http://www.babybrabbel.nl/dynban/babybanner/1168676460/7/2/1/255/165/165/0/148/206/anne.png' ALT='9 maanden banner' BORDER='0'></A>
Avatar gebruiker
Miepie
Forumverslaafde
 
Berichten: 2359
Geregistreerd: dinsdag 27 september 2005 - 23:20

Berichtdoor Noiram » donderdag 30 augustus 2007 - 18:53

Alice, Misty....

Ik voel hetzelfde als ik steeds weer Pepijns verhalen lees..... ik ben dan gewoon zo trots op hem, net zoals ik dat op mijn zoon kan zijn....

Hij raakt me, die dappere dodo!

Pepijn,...graag gedaan.....

Doei.
Noiram

143,75 mcg euthyrox,, B12 elke 2 weken. ijzer dagelijks NOW, momenteel Multi 2x extra zink en Methionine voor Methyleren B12
Avatar gebruiker
Noiram
Forumverslaafde
 
Berichten: 3562
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 21:06

Berichtdoor Pepijn » donderdag 30 augustus 2007 - 19:06

wow wat fijn zeg, en ik maar denken dat ik een zeur ben met mijn verhalen over depressie en er mee omgaan.

Ik heb het gedaan zonder anti depressiva want ik geloof niet echt dat het werkelijk helpt om de chemische balans in je hersenen te veranderen en zo je problemen op te lossen. (het kan wel erg goed helpen overigens hoor! De verhalen liegen er niet om!)

Maar ik heb altijd een stemmetje in mij gehad die zei dat ik het best wel zelf kon.

Aangezien je hersens ook T3 gebruiken en nodig hebben, ontstaat bij hypo patienten er wel een zekere onbalans in de hersenen lijkt mij, en dat dit een depressie tot gevolg heeft, lijkt mij ook vrij logisch, vooral als je kijkt naar hoe je lichaam zich voelt door het tekort. dat is geen pretje.

Maar toen mijn waardes wel weer binnen het gemiddelde lagen,was ik nog steeds erg depressief, dit heeft niet meer te maken met de schildklier denk ik zelf, maar is alleen een gevolg van een tekort wat je ooit had.

Die depressie is een soort schade die je hebt opgelopen lijkt wel.
En je mag het zelf ook weer oplossen... ja, en bedankt denk je dan.

Op een dag ik werd miijn angsten beu eigenlijk, ik wilde er niet meer bang voor zijn want als ze zó overdreven zijn, dan kunnen ze toch onmogelijk, ooit echt zijn?

Met die gedachte, dat het een ilussie is, ben ik bezig mijzelf eruit te vissen.

En raad eens wat ik onderweg allemaal tegenkom?

precies datgene waar ik heel stiekem diep van binnen in geloofde...

Mensen die mij mogen om wie ik ben, die niet raar opkijken als ik bepaalde dingen zeg. Dus de dingetjes waar je zo ontzettend bang voor bent, blijken helemaal geen waarheid in zichzelf te zijn.

gelukkig en helaas tegelijk(haha) kom je hier alleen maar achter als je daadwerkelijk je angsten te lijf gaat(aaah, help).

De alleen therapie doet mij veel goed, het is dood en dood eng, maar het werkt wel, ik denk dat het net als met werken is... als je het maar vaak genoeg doet, dan komt er eelt op en dan voel je er vanzelf niks meer van.

Ik heb ook een HELE hoop gehad aan deze site:

http://www.herinnerjezelf.nl/

Hihi, jah het staat zo stom, maar het is erg fijn om te lezen op een of andere manier.

Het gaat over je innerlijk en je persoonlijkheid.
Ik denk dat iedereen erin geloofd op zijn manier weet je wel, sommige noemen het misschien god, allah, boedha, je ziel... er zijn tal van namen voor denk ik, maar het komt op hetzelfde neer allemaal lijkt wel.

ik gebruik die van naar je handen kijken nog steeds, je leest het vanzelf wel.

Pepijn
2x radioactieve slok 1998/99
Hypo vanaf 2001 ongeveer.
Behandeld vanaf sept. 2004 met 150 mcg.
175 mcg thyrax vanaf sept 2006.
TSH 0.06
FT4  24
FT3  6.0
April 2007 om de dag 175 dan 150 mcg
Juni 2007 terug op 150 mcg.
sept 2007 terug op 125 mcg.
Avatar gebruiker
Pepijn
Veteraan
 
Berichten: 292
Geregistreerd: zaterdag 26 maart 2005 - 3:27
Woonplaats: Eindhoven, Noord-brabant

Berichtdoor Miepie » vrijdag 31 augustus 2007 - 8:57

Pepijn  :kus2:
Groeten

Miepie

<A HREF='http://www.babybrabbel.nl' TARGET='_top'><IMG SRC='http://www.babybrabbel.nl/dynban/babybanner/1168676460/7/2/1/255/165/165/0/148/206/anne.png' ALT='9 maanden banner' BORDER='0'></A>
Avatar gebruiker
Miepie
Forumverslaafde
 
Berichten: 2359
Geregistreerd: dinsdag 27 september 2005 - 23:20

Berichtdoor Anne3 » vrijdag 31 augustus 2007 - 11:30

Mooi he Pepijn dat je door jezelf te durven zijn, als het ware weer thuis komt.
En dan blijkt ook nog eens dat je gewoon een heel uniek leuk mens bent!
Dat was je natuurlijk al, alleen ben je nu een beetje een ander leuk, misschien zelfs wel leuker uniek mens!

Ik herken je verhaal ook en mooi zo als je het hier verteld hebt.

Misschien in de hoop om andere te helpen of gewoon ter herkenning wil ik (als je het niet erg vind) ook mijn ervaring hier graag vertellen.

Ik kan er natuurlijk een eigen draadje over openen maar vraag me af of dat nodig is dus ik neem de gok.

Zelf heb ik het als volgt ervaren: eerst moest ik door een heel proces heen om nu te kunnen zeggen ik ben best een leuk mens met een schildklier ziekte.

Het is volgens mij altijd goed om op een afstand tussentijds en zeker nu achteraf naar jezelf terug te kijken.

Terug kijken naar het proces wat je doorgmaakt, geeft je inzicht.

Maar zolang ik in die depressie en in de instelfase zat had ik er (bijna) geen vat op, en miste dat kleine beetje wat ik nodig had om er iets aan te kunnen gaan doen, ik bedoel om dat proces ook maar enigsinds te kunnen sturen.

Ik had alle energie die ik nog over had nodig om te zorgen dat ik overeind bleef en om goed ingesteld te geraken.

Ik had wel een beetje inzicht in mijn proces, realiseerde me heel goed dat er iets niet klopt(e) maar wist niet precies wat klopt er dan niet, en wat kan ik doen?

Realiseerde me ook best dat ik vaak geen leuk en aangenaam mens was. Zei ook vaak tegen anderen: laat mij nu maar het ligt niet an jou, ik kan niet anders nu.

Ik zelf heb dat ervaren als een machtelose periode, een verdrietige periode ook, want ik realiseerde me ook wel dat ik door mijn gedrag mensen afstote die me dierbaar waren en was bang dat ze me om mijn gedrag (ziekte) in de steek zouden laten.
Want ik had ze eigenlijk zo hard nodig!

Ik had het gevoel op een dood spoor te zitten....
tot dat mijn ogen als het ware weer open gingen (t3?) en ik steeds meer, weer een beetje helder(der) kon gaan denken.

Toen ik eenmaal zo ver was (toch wel zo'n 2jr. later!) moe(s)t ik de balans gaan opmaken van wat ik kwijt was en nog had en nog kon.

En gaan leren helemaal opnieuw een balans te vinden met mijn nieuwe ik.

Ik wist wel wie ik was geweest maar wie was ik nu?

Er was natuurlijk wel iets veranderd in mij.

Bij mij hoort nu de schildklier ziekte (Hashimoto), die me uit balans heeft gehaalt en de grond onder mijn bestaan liet trillen.
Daardoor ben ik mezelf kwijtgeraakt.

En die ziekte is er nu en gaat nooit meer weg.

Deze ziekte zal mij w.s. nog wel eens lichamelijk en geestelijk uit balans halen.

Maar het wéten dat dit kan gebeuren en het wéten hoe hier dan mee om te gaan geeft mij mijn "macht" over mezelf terug.

Het is wel een lang proces want al die stofjes die ik geleidelijk in jaren steeds meer tekort ben gekomen in mijn lijf en hersenen zijn niet zo maar weer in elke cel van mijn lijf terug.

Ik heb gehoord en gelezen dat dit er net zo lang over doet om terug te keren als het er over gedaan heeft om er uit te sluipen.
Ook dat juist het geestelijk herstel pas na het lichamelijk herstel plaats vind.

Maar net als jij voel ik me langzaam weer wakker worden komt de grond tot rust en ben vooral weer mens aan het worden.

Ik ben ook nogal geschrokken.

Kijk dat je lichamelijk ziek kan worden daar had ik wel al ervaring mee ik werd tot dan toe ook altijd wel weer beter.

Maar niet mer helemaal beter worden en dat ik ook zo maar geestelijk in de war of ziek of hoe moet je dat noemen, kan worden dat vind ik een hele enge ervaring.

Ik ken de verstandelijk gehandicapten wereld en psychiatrie van uit mijn werk en weet dus hoe het werkt als je hetzelf niet meer weet en je afhankelijk wordt van hulp.

Maar het doet me goed dat ik nu weer het gevoel heb dat dit weer goed komt, dat ik nu leer te zien wie ik nu ben en dat het goed is.
En ik mijn eigen leven weer sturing kan geven.

Ook bij mij is het zo dat er mensen zijn die me niet meer goed begrijpen, mijn nieuwe ik niet kunnen accepteren.

Maar gelukkig zijn er ook nieuwe mensen die wel een vriendschap durven aan te gaan,
en zijn er die zelfs nog meer van me zijn gaan houden om wie ik nu ben.

Net als bij jou.  :liefde:
Groetjes Anne
************
http://www.bergsma-web.nl
Avatar gebruiker
Anne3
Forumverslaafde
 
Berichten: 1182
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 23:27
Woonplaats: N.Holland

Volgende

Keer terug naar Hypothyreoïdie en psychische klachten

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast