Hypo en heel erg bezig om happy te blijven

Voor iedereen die nieuw is op dit forum en/of net de diagnose heeft gekregen.

Je kunt je hier voorstellen en je vragen stellen.

Hypo en heel erg bezig om happy te blijven

Berichtdoor kreel » zondag 26 september 2010 - 14:53

Dag allemaal,

In de hoop dat er mensen zijn die me van advies kunnen voorzien op mijn talloze vragen en onzekerheden heb ik me dan toch eindelijk aangemeld. Al eerder bij schildklierforum.com omdat ik eerlijk gezegd nogal tegen de naam "hypo maar niet happy" aanhikte. Inmiddels roepen mijn artsen en baas dat ik eens meer toe moet geven aan mijn niet zulke happy gevoelens, dus dan past een aanmelding hier mooi in het plaatje :-D.
Het wordt vast een heel verhaal, maar kort en bondig zijn zijn niet mijn sterkste kwaliteiten., sorry daarvoor. Daarnaast heb ik het gevoel van zoveel geen weet te weten en levert iedere keer zoeken op Internet me, naast verdriet, ook zoveel eyeopeners maar ook vragen op. Ik hoop dus van harte dat er mensen zijn die de moeite willen nemen m'n verhaal te lezen en me kunnen helpen met al mijn vragen.
Rond mei 2001 ben ik al eens in beeld geweest bij huisarts en UMC i.v.m. struma, keer op keer. Drie maanden lang elke twee weken bloedprikken leverde een 'vaag' beeld op (volgens de huisarts die achteraf wel meer niet bleek te weten). De ene keer werkte 'ie te langzaam, de andere keer te snel. Wat opvallend was, was dat mijn struma telkens gepaard ging met ontstoken keelamandelen (wat er dan eerst was, werd me nooit duidelijk). Dit resulteerde erin dat een endocrinoloog in het UMC letterlijk tegen de co-assistent zei dat mijn keelamandelen "in mevrouws knieholte hingen" en daarmee was het schildklierverhaal van de baan. Idioot natuurlijk, maar ik was jong, student en had helemaal geen zin in medicatie en ziekenhuizen dus ik liet het maar zo. In de jaren die volgden ontstak mijn schildklier geregeld maar na een week, of twee, was dit weer weg en ik heb er nooit meer aandacht aan geschonken. Noch mijn huisarts. Nu kan ik andere klachten (o.a. extreem droge huid, haaruitval, tandvleesproblemen) ook verklaren, maar ik zag dat nooit als problemen en dat 'hoorde gewoon bij mij', dacht ik.
Eind januari 2010 ging het echter goed mis. Ik was dood- en doodvermoeid en ik voelde gek genoeg meteen aan dat er iets met mijn schildklier aan de hand was. Via mijn nieuwe huisarts (inmiddels verhuisd naar Twente) die met een aanvankelijk verkeerde diagnose, evenals mijn vorige huisarts, helaas geen wijze uit het Oosten bleek ben ik bij een internist in Hengelo terechtgekomen.
Mijn waarden en interventies sinds die tijd op een rijtje:

21-01-2010
TSH = 28,8
FT4 = 8,5

Gestart met 50mcg Euthyrox.

26-03-2010
TSH = 29
FT4 = 10
FT3 = 1,4

Verhoogd naar 100 mcg.

03-05-2010
TSH = 4,5
FT4 = 24

Medicatie handhaven, moet 'uitmiddelen' aldus internist.

10-06-2010
TSH = 0,25
FT4 = 24
T3 = 1,4

Medicatie iets verlagen van 100 mcg naar 75 mcg.

19-07-2010
TSH = 4,5
FT4 = 16

Medicatie iets verhogen naar 88 mcg.
Tevens kreeg ik toen te horen dat mijn diagnose auto-immuun hypothyreoïdie is. En dat mijn antistoffen extreem te noemen zijn. Auto-antistof TPO = >1000 (normaalwaarde max. 35).
Auto-antistof tegen de receptor = >40 (normaalwaarde max. 1,5).

13-09-2010
TSH = 2,5
FT4 = 17

Medicatie handhaven; evenwicht lijkt gevonden.

Voelde ik me tot juli eigenlijk wel een soort van 'stabiel', d.w.z. dat ik wende aan de hypo-klachten (al hyperde ik wel met medicatieverhoging), sinds juli is het hekje wel van de dam.
Ik heb serieus het gevoel dat ik soms per dagdeel van hyper naar hypo schiet en andersom. Ook de depressiefachtige gevoelens (die ik heel erg probeer te vermijden) spelen wat op sinds die tijd. Niet in de laatste plaats omdat ik me zorgen maak over mijn baan en jaarcontract, maar goed, dat terzijde. Mijn internist gaf toen aan dat deze schommelingen verklaard kunnen worden door mijn extreme antistoffen. Dat gaf me wel een gek genoeg een soort van 'rust'. Tot die tijd kon ik mijn waarden praktisch perfect voorspellen elke zes weken, zo goed voel ik het in mijn lijf. Nu was ik het even kwijt omdat ik het rationeel niet kon verklaren maar klopte mijn gevoel dus toch. Toen ik mijn internist vroeg wat we daaraan gingen doen, gaf ze aan dat antistoffen niet te beïnvloeden zijn. Doinkkk! Dat was een flinke en rake klap. Helemaal emotioneel gezien omdat ik inmiddels begrepen heb dat er een verband is met miskramen en deze antistoffen.
De laatste keer bij de internist, 13 september, heb ik om een second opinion gevraagd (en deze verwijzing ook gekregen uiteraard). Ik heb sterk het gevoel dat ik zelf achter van alles aan moet, omdat mijn internist me niet voldoende voorziet van informatie. Ik had de laatste keer een heel lijstje met vragen bij me, maar eigenlijk vindt ze dat ik maar gewoon lid moet worden van de club met dat soort vragen. Duidelijk iemand die dit werk niet is gaan doen voor de mensen, al kan ik niet zeggen dat ik haar niet sympathiek vind gek genoeg. Naast het gemis aan informatie, word ik ook onrustig van de gedachte dat ze zaken over het hoofd ziet. Zo las ik hier ergens iets over vitamine B12 en toen ik haar hier laatst naar vroeg, gaf ze aan dat een tekort hieraan gepaard kan gaan met aandachts- en concentratieproblemen. Uhm, was dat niet één van mijn klachten tijdens het eerste consult in maart? Ja, goh, nou, het leek haar dan inderdaad wel handig om daar binnenkort ook maar eens op te prikken. Jullie zullen vast begrijpen dat dat geen gerust gevoel geeft. Van mezelf hoef ik maar eens per maand twee uurtjes op Internet te speuren, omdat ik er ongelooflijk verdrietig van word. Hoe stom dat ook moge klinken. Maar met zo'n internist heb je dan het gevoel dat je wel vaker moet.
Morgen ga ik naar het AMC bellen voor een second opinion. Niet over de waarden, want dat geloof ik allemaal wel, maar over de beïnvloeding van de antistoffen.

Ik gaf al aan veel vragen te hebben. Misschien klinken ze jullie stompzinnig in de oren, maar goed, ik ben nog steeds een leek vrees ik.

* Is auto-immuun hypothyreoïdie nou hetzelfde als de ziekte van Hashimoto? Of begrijp ik het verkeerd?
* Is er, naast een logischerwijs mindere weerstand, een verband tussen recidiverende candida en mijn aandoening?
* Is er een verband tussen een (sterke) verslechtering van psoriasis en mijn aandoening?
* Ik las al iets over mogelijk Selenium en Thyroxine (?) en een mogelijke verlaging van antistoffen. Zijn er meer onderzoeken, ervaringen op dit gebied? Mijn huidige internist beweert dat er niets aan te doen valt, maar dat kan (en wil) ik me slecht voorstellen.
* Zijn er meer mensen die de ervaring hebben dat ze, door antistoffen, zo enorm schommelen van hypo naar hyper?

Nou vergeet ik vast weer van alles, zal je altijd zien, maar goed, dan vul ik wel aan. Hopelijk voelen mensen zich geroepen om me wat verder op weg te helpen. Niet alleen met antwoorden, maar ook met tips waar ik op moet letten of waar ik rekening mee moet houden, want ik heb het gevoel dat ik zoveel nog niet weet.
kreel
Nieuwtje
 
Berichten: 2
Geregistreerd: maandag 06 september 2010 - 15:06

Berichtdoor CorineJ » zondag 26 september 2010 - 15:18

Laat ik met het belangrijkste beginnen.

Je sliks pas sinds januari thyrax. Dat lijkt heel lang, maar dat is in hypo-termen nog maar pas.

Je lijf heeft eerst tijd nodig. Tijd om eraan te wennen dat er weer voldoende schildklierhormoon is, tijd om tekorten in organen aan te vullen, tijd om weer op een normaal niveau te gaan werken, tijd om schade die ontstaan is te gaan herstellen, tijd om energieniveau weer op te bouwen.

Je bent nog maar een paar maanden bezig. Reken op 12-18 maanden voordat je je weer een beetje normaal zou kunnen gaan voelen.

Auto-immuun hypothyreoidie is hetzelfde als Hashimoto, dat klopt.

Er zijn allerlei verbanden tussen bijkomende klachten en hypo, maar het handigste is om eerst goed ingesteld te raken op thyrax en dan na een aantal maanden te kijken wat voor klachten er overblijven.

Allerlei zaken kunnen verslechteren omdat de schildklier het niet goed meer doet. Je schildklier is de motor/schakel tussen allerlei systemen.

Je kunt proberen de antistoffen te verlagen, maar op het verloop van de ziekte heeft dat, voor zover ik weet en kan vinden, nauwelijks invloed. Sommige mensen krijgen inderdaad lagere antistofniveau's van selenium, maar niet al die mensen voelen zich dan ook beter.

Thyroxine is wat er in je Thyrax zit. Het heet officieel levothyroxine. Dat is dus het schildklierhormoon.

Je kunt hypersymptomen hebben zonder hyper te zijn. Pas wanneer je tijdens een "hyper" prikt en dan aantoonbaar hyper bent kunt je zeggen dat je hyperepisodes hebt. Veel hyper en hypo klachten zijn identiek. De term "hyper" wordt wel veel gebruikt in hypoland, maar heeft geen enkele indicatieve of diagnostische waarde.
CorineJ
Forumverslaafde
 
Berichten: 505
Geregistreerd: dinsdag 03 maart 2009 - 14:54

Berichtdoor kreel » zondag 26 september 2010 - 15:25

Thanks Corine. Inderdaad, ik moet van hyperklachten spreken en niet van hyper. Da's gemakzucht bij het typen ;-).
Al blijkt het niet duidelijk genoeg uit mijn posting, ik slik pas Euthyrox sinds half maart. De huisarts heeft me eerst vrolijk even door laten lopen tot het echt niet meer ging.
Geduld, geduld, ik weet het. Dat vind ik lastig om te accepteren merk ik. Ik ben gewend om vrij snel in het leven te staan, snel beslissingen te nemen, controle te hebben. Dit is dus een aardig uitdagende levensles waar ik me bij tijd en wijle iets beter aan over kan geven, maar nog niet structureel. Ik merk ook dat mijn jaarcontract me als een zwaard van Damocles boven het hoofd hangt. En ja, ik weet ook dat me zorgen maken daar niets aan veranderd. Het is gewoon vrij zuur dat ik 'geëmigreerd' ben vanuit Utrecht voor deze baan.
kreel
Nieuwtje
 
Berichten: 2
Geregistreerd: maandag 06 september 2010 - 15:06

Berichtdoor Kiek » zondag 26 september 2010 - 16:25

Hallo Kreel,

Het zijn niet zozeer de TPO-antistoffen die vervelend zijn (daar heb je geen last van, die voel je niet), maar wel de TSH-receptor-antistoffen.

De meeste mensen met de ziekte van Hashimoto hebben anti-TPO tot in duizenden. Dit ter relativering van hoogten.
De anti-TSH-receptor zijn maar aanwezig bij een klein percentage van de mensen met Hashimoto.

De anti-TSH-receptor kunnen stimulerend zijn, en blokkerend.
De stimulerende vorm kan een hyperthyreoïdie bewerkstelligen (de ziekte van Graves!), de blokkerende vorm een hypothyreoïdie.

Vaak hebben mensen beide vormen.
De ene keer zou de balans kunnen omslaan naar de stimulerende vorm, de andere keer naar de blokkerende vorm.

't Is natuurlijk best koffiedik kijken. Maar jouw combinatie van antistoffen zou best jouw klachten (voor een deel?) kunnen veroorzaken.

Sterkte!
Kiek
Overleg nieuwe ideeën en doseringen altijd met je arts
Kiek
Forumverslaafde
 
Berichten: 2053
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 11:19
Woonplaats: NH

Re: Hypo en heel erg bezig om happy te blijven

Berichtdoor Peetjuh » zondag 26 september 2010 - 16:52

kreel schreef:Zo las ik hier ergens iets over vitamine B12 en toen ik haar hier laatst naar vroeg, gaf ze aan dat een tekort hieraan gepaard kan gaan met aandachts- en concentratieproblemen. Uhm, was dat niet één van mijn klachten tijdens het eerste consult in maart? Ja, goh, nou, het leek haar dan inderdaad wel handig om daar binnenkort ook maar eens op te prikken.


Een tekort aan Vitamine B12 komt geregeld voor bij (autoimmuun)hypo (en andere auto immuun aandoeningen) maar de klachten die jij beschrijft horen ook bij hypo, zolang je nog niet helemaal goed ingesteld bent is er geen bijzondere reden om meteen aan een tekort te denken, maar een keer laten onderzoeken kan geen kwaad natuurlijk.

Sterkte met alle ontwikkelingen!
Groetjes,
Petra
artrose, overgang
B12 inj. sinds 28-6-2010
15 mcg D3 per dag
Avatar gebruiker
Peetjuh
Forumverslaafde
 
Berichten: 803
Geregistreerd: donderdag 22 april 2010 - 21:20

Berichtdoor a3n » zondag 26 september 2010 - 19:10

13-09-2010
TSH = 2,5
FT4 = 17


Als dit je huidige waardes zijn...is er zeker ook nog ruimte om op te hogen.
Zou best kunnen zijn dat je, je dan nog beter kan voelen.

Streven naar een tsh van rond de 1 en een ft4 van 18,19 is een goed uitgangspunt.
En inderdaad zoals gezegd....een tijd lang stabiel op een goede waarde is nodig om je lijf weer te laten herstellen en je goed te voelen.
Zeker zijn er dan hyo's die zich weer happy voelen!
Ik ben er een goed voorbeeld van....heeft wel zeker 1 jaar geduurd voor ik weer redelijk functioneerde en zeker 2 jaar dat ik dacht...ik ben mezelf weer.
Ik had ook de mazzel dat mijn sk echt weg was...
Aan de hoeveelheid medicatie te zien die jij slikt, doet je sk zelf nog wat en kun je af en toe weer slechtere waardes hebben en zul je weer moeten ophogen.

gr a3n
a3n
Forumverslaafde
 
Berichten: 1233
Geregistreerd: woensdag 08 november 2006 - 15:41


Keer terug naar Nieuw hier?

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron