In de hoop dat er mensen zijn die me van advies kunnen voorzien op mijn talloze vragen en onzekerheden heb ik me dan toch eindelijk aangemeld. Al eerder bij schildklierforum.com omdat ik eerlijk gezegd nogal tegen de naam "hypo maar niet happy" aanhikte. Inmiddels roepen mijn artsen en baas dat ik eens meer toe moet geven aan mijn niet zulke happy gevoelens, dus dan past een aanmelding hier mooi in het plaatje
.
Het wordt vast een heel verhaal, maar kort en bondig zijn zijn niet mijn sterkste kwaliteiten., sorry daarvoor. Daarnaast heb ik het gevoel van zoveel geen weet te weten en levert iedere keer zoeken op Internet me, naast verdriet, ook zoveel eyeopeners maar ook vragen op. Ik hoop dus van harte dat er mensen zijn die de moeite willen nemen m'n verhaal te lezen en me kunnen helpen met al mijn vragen.
Rond mei 2001 ben ik al eens in beeld geweest bij huisarts en UMC i.v.m. struma, keer op keer. Drie maanden lang elke twee weken bloedprikken leverde een 'vaag' beeld op (volgens de huisarts die achteraf wel meer niet bleek te weten). De ene keer werkte 'ie te langzaam, de andere keer te snel. Wat opvallend was, was dat mijn struma telkens gepaard ging met ontstoken keelamandelen (wat er dan eerst was, werd me nooit duidelijk). Dit resulteerde erin dat een endocrinoloog in het UMC letterlijk tegen de co-assistent zei dat mijn keelamandelen "in mevrouws knieholte hingen" en daarmee was het schildklierverhaal van de baan. Idioot natuurlijk, maar ik was jong, student en had helemaal geen zin in medicatie en ziekenhuizen dus ik liet het maar zo. In de jaren die volgden ontstak mijn schildklier geregeld maar na een week, of twee, was dit weer weg en ik heb er nooit meer aandacht aan geschonken. Noch mijn huisarts. Nu kan ik andere klachten (o.a. extreem droge huid, haaruitval, tandvleesproblemen) ook verklaren, maar ik zag dat nooit als problemen en dat 'hoorde gewoon bij mij', dacht ik.
Eind januari 2010 ging het echter goed mis. Ik was dood- en doodvermoeid en ik voelde gek genoeg meteen aan dat er iets met mijn schildklier aan de hand was. Via mijn nieuwe huisarts (inmiddels verhuisd naar Twente) die met een aanvankelijk verkeerde diagnose, evenals mijn vorige huisarts, helaas geen wijze uit het Oosten bleek ben ik bij een internist in Hengelo terechtgekomen.
Mijn waarden en interventies sinds die tijd op een rijtje:
21-01-2010
TSH = 28,8
FT4 = 8,5
Gestart met 50mcg Euthyrox.
26-03-2010
TSH = 29
FT4 = 10
FT3 = 1,4
Verhoogd naar 100 mcg.
03-05-2010
TSH = 4,5
FT4 = 24
Medicatie handhaven, moet 'uitmiddelen' aldus internist.
10-06-2010
TSH = 0,25
FT4 = 24
T3 = 1,4
Medicatie iets verlagen van 100 mcg naar 75 mcg.
19-07-2010
TSH = 4,5
FT4 = 16
Medicatie iets verhogen naar 88 mcg.
Tevens kreeg ik toen te horen dat mijn diagnose auto-immuun hypothyreoïdie is. En dat mijn antistoffen extreem te noemen zijn. Auto-antistof TPO = >1000 (normaalwaarde max. 35).
Auto-antistof tegen de receptor = >40 (normaalwaarde max. 1,5).
13-09-2010
TSH = 2,5
FT4 = 17
Medicatie handhaven; evenwicht lijkt gevonden.
Voelde ik me tot juli eigenlijk wel een soort van 'stabiel', d.w.z. dat ik wende aan de hypo-klachten (al hyperde ik wel met medicatieverhoging), sinds juli is het hekje wel van de dam.
Ik heb serieus het gevoel dat ik soms per dagdeel van hyper naar hypo schiet en andersom. Ook de depressiefachtige gevoelens (die ik heel erg probeer te vermijden) spelen wat op sinds die tijd. Niet in de laatste plaats omdat ik me zorgen maak over mijn baan en jaarcontract, maar goed, dat terzijde. Mijn internist gaf toen aan dat deze schommelingen verklaard kunnen worden door mijn extreme antistoffen. Dat gaf me wel een gek genoeg een soort van 'rust'. Tot die tijd kon ik mijn waarden praktisch perfect voorspellen elke zes weken, zo goed voel ik het in mijn lijf. Nu was ik het even kwijt omdat ik het rationeel niet kon verklaren maar klopte mijn gevoel dus toch. Toen ik mijn internist vroeg wat we daaraan gingen doen, gaf ze aan dat antistoffen niet te beïnvloeden zijn. Doinkkk! Dat was een flinke en rake klap. Helemaal emotioneel gezien omdat ik inmiddels begrepen heb dat er een verband is met miskramen en deze antistoffen.
De laatste keer bij de internist, 13 september, heb ik om een second opinion gevraagd (en deze verwijzing ook gekregen uiteraard). Ik heb sterk het gevoel dat ik zelf achter van alles aan moet, omdat mijn internist me niet voldoende voorziet van informatie. Ik had de laatste keer een heel lijstje met vragen bij me, maar eigenlijk vindt ze dat ik maar gewoon lid moet worden van de club met dat soort vragen. Duidelijk iemand die dit werk niet is gaan doen voor de mensen, al kan ik niet zeggen dat ik haar niet sympathiek vind gek genoeg. Naast het gemis aan informatie, word ik ook onrustig van de gedachte dat ze zaken over het hoofd ziet. Zo las ik hier ergens iets over vitamine B12 en toen ik haar hier laatst naar vroeg, gaf ze aan dat een tekort hieraan gepaard kan gaan met aandachts- en concentratieproblemen. Uhm, was dat niet één van mijn klachten tijdens het eerste consult in maart? Ja, goh, nou, het leek haar dan inderdaad wel handig om daar binnenkort ook maar eens op te prikken. Jullie zullen vast begrijpen dat dat geen gerust gevoel geeft. Van mezelf hoef ik maar eens per maand twee uurtjes op Internet te speuren, omdat ik er ongelooflijk verdrietig van word. Hoe stom dat ook moge klinken. Maar met zo'n internist heb je dan het gevoel dat je wel vaker moet.
Morgen ga ik naar het AMC bellen voor een second opinion. Niet over de waarden, want dat geloof ik allemaal wel, maar over de beïnvloeding van de antistoffen.
Ik gaf al aan veel vragen te hebben. Misschien klinken ze jullie stompzinnig in de oren, maar goed, ik ben nog steeds een leek vrees ik.
* Is auto-immuun hypothyreoïdie nou hetzelfde als de ziekte van Hashimoto? Of begrijp ik het verkeerd?
* Is er, naast een logischerwijs mindere weerstand, een verband tussen recidiverende candida en mijn aandoening?
* Is er een verband tussen een (sterke) verslechtering van psoriasis en mijn aandoening?
* Ik las al iets over mogelijk Selenium en Thyroxine (?) en een mogelijke verlaging van antistoffen. Zijn er meer onderzoeken, ervaringen op dit gebied? Mijn huidige internist beweert dat er niets aan te doen valt, maar dat kan (en wil) ik me slecht voorstellen.
* Zijn er meer mensen die de ervaring hebben dat ze, door antistoffen, zo enorm schommelen van hypo naar hyper?
Nou vergeet ik vast weer van alles, zal je altijd zien, maar goed, dan vul ik wel aan. Hopelijk voelen mensen zich geroepen om me wat verder op weg te helpen. Niet alleen met antwoorden, maar ook met tips waar ik op moet letten of waar ik rekening mee moet houden, want ik heb het gevoel dat ik zoveel nog niet weet.

.