"De MRI van het ruggemerg laat een aantal afwijkingen zien die maken dat de diagnose MS met grote waarschijnlijkheid gesteld kan worden", zo vertelde ze. Definitiever kan ze het ook niet zeggen, want MS kun je uiteindelijk alleen definitief vaststellen na je dood.
Dus, hier moet ik het mee doen. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn reactie behoorlijk dubbel is. Natuurlijk is het niet fijn om dit te hebben, maar omdat het wel om een milde vorm gaat vind ik het toch allemaal niet zo heel erg spannend.
Wat wel prettig is, is de wetenschap dat ik toch niet gek ben, en dat de oorzaak van mijn klachten dus niet psychisch is. Nou wist ik dat natuurlijk zelf al wel, maar de heren doktoren waren lastig te overtuigen. Dus in dat opzicht is het prettig dat ik deze diagnose heb.
Ook verwacht ik dat mensen nu makkelijker het accepteren als ik een keer niet op hun feestje kom, of geen zin heb om iets te doen. Ik mag nu gewoon zeggen dat ik te moe ben, en dat is fijn. Hopelijk ga ik nu geen medelijdende blikken krijgen, want ik wil absoluut niet zielig gevonden worden. Dat ben ik ook echt niet. Dit is wat ik heb, anderen hebben andere dingen die wellicht veel moeilijker en vervelender zijn dan dit, dus.... mij hoor je niet mopperen.
Maar, nu ben ik ook nieuwsgierig wat de endo met deze wetenschap gaat doen. MS kan de hormoonhuishouding in de war gooien. En ook MS is auto-immuun. Zou ze me nu wel gaan behandelen, hetzij voor Graves, hetzij voor hypo? Eind juni moet ik weer heen, dus ik ben heel benieuwd nu.
Oftewel, het wordt vervolgd...............
,
Erika


