Jeetje wat ben ik blij dat ik uit deze molen ben nu...
Ik krijg weer allemaal flash backs.
Een jaar of 7 geleden begon ik te sukkelen. Was moe, emo en alles erbij. Mijn BA zei dat ik maar met een psych moest gaan praten. Had ook allemaal lichamelijke klachten en met name in de armen. Lekker werken op kantoor he? Maar goed ik kwam om de zoveel weken terug bij die bitch en ze geloofde me nooit. En keer op keer kwam ik daags daarna weer huilend bij de Ha. Die zag het eerst aan maar op een gegeven moment sloeg hij met de vuist op tafel en eiste het nummer van de BA. Ik weet niet wat er in het gesprek gezegt is maar ik kon m wel zoenen. Niet de BA maar de HA besliste of ik mocht werken en ja hoeveel. Ik hoefde niet meer naar de BA toe.
Ik kwam gedeeltelijk in de WAO en werd uiteindelijk ontslagen ( nou contract werd niet verlengt) Ik wist nog helemaal niet dat ik schildklier problemen had toen, en werd op grond van fybromyalgie en psychisch afgekeurd.
Toen kwam de herkeuring, arts heel aardig en zei dat ik vooral niet moest forseren en stress moest vermijden.... kort gezegt ik geloof je.... Nee dus. Ik was volledig beter en kon gewoon 40 uur werken. Ik ben een hoorzitting tegen het UWV aangegaan en dan komt je dossier thuis. Nou huilen huilen huilen.... wat oneerlijk... dit is zo vernederend. Maar goed ik wilde door.
Toen bleek een week voor de hoorzitting dat ik niet lekker in mijn bloedwaarden zat. Ze kwamen er achter dat ik mogelijk schildklier patient was. Ik heb dit meegenomen naar de hoorzitting. Daar waren ze opeens vol lof. Och meisje is het zo... dan moest het maar eens heel goed onderzocht worden, en dan kon ik opnieuw een zaak aanspannen om met terugwerkende kracht in de WAO te komen...... Nou ik heb het er bij gelaten, ik was blij dat ik eindelijk van ze af was en ik weet de waarheid.
Een paar maanden later bleek dus dat ik Hasimoto had, maar het wrange aan het hele verhaal is, dat dit 6 jaar daarvoor ook al bekend was maar door een communicatie fout van 2 artsen is dit bij mij nooit bekend gemaakt!!!!!!!!!!!!!!!!
Dus alle ellende die ik heb gehad met het UWV enz was misschien voor niks. 6 jaar lang met een diagnose gelopen zonder medicatie.
Nou toen heb ik wel even staan vloeken en schelden hoor, en heel veel huilen. Maar ja er veranderd niks door he? Ik heb er uiteindelijk ook veel goede dingen aan over gehouden. Hoe ik nu ben en in het leven sta is grootendeels daar aan te danken. Ik heb hele lieve vrienden en ben veel zachter geworden voor mezelf. Voor instanties ben ik een kwaaie en makkelijk maak ik het ze niet meer. Ik kom voor mezelf op als een leeuw voor zijn jongen.....
ik wens je heel veel sterkte.....maar verloren heb je nooit, want je hebt het niet laten gebeuren.....
