zo schuldig

zo schuldig

Berichtdoor Francisca » vrijdag 26 september 2008 - 6:44

Ik blijf vandaag thuis, ik trek het gewoon niet meer. Alleen vind ik het altijd zo moeilijk me ziek te melden. Ja moe, energieloos, koud ik weet het allemaal nog maar net en heb nog niet eens medicijnen. Ook mijn man vindt het allemaal een beetje vervelend.
Ik zit zelf nog in de fase van accepteren en ja wat ik weet dat ik een tsh waarde van 62 heb en dat is niet goed, ik moet 6/10 naar de internist en hoop dan gelijk medicijnen te krijgen. Vaak geef ik me op mijn werk helemaal en dan dagen thuis ben ik op en komt er niks uit na het dweilen van de zolder heb ik het alweer gehad. En maar denken dat ik zo weinig conditie heb en daardoor ook zo dik wordt. Ik ga maar eens proberen een paar uur op de bank te hangen heb ook nog een kindje van 9 maanden.  :???:
Francisca
Gebruiker
 
Berichten: 12
Geregistreerd: zaterdag 20 september 2008 - 8:24
Woonplaats: Rotterdam

Berichtdoor Annemie » vrijdag 26 september 2008 - 7:14

Meis,

Lekker thuis blijven en rusten. Zal nog ff duren eer je je beter voelt, die zolder is ook niet belangrijk. Eerst jij en dan de kindje he...

Vervelend dat je nog zo lang moet wachten, en die medicijnen zullen ook niet gelijk helpen. Dat heeft tijd nodig, is het eerste wat mij hier werd verteld, en na 5 maanden begin ik het pas te snappen

Het zal eens beter gaan, maar wij vrouwen gaan denk ik gewoon te lang door, zouden eerder moeten stoppen.  :boos3:

Beterschap, en geniet ff lekker van je vrije dag en weekend, Annemie
Stralende dagen............
Huil niet omdat ze voorbij zijn,
Maar lach omdat ze er waren.........
Avatar gebruiker
Annemie
Gebruiker
 
Berichten: 38
Geregistreerd: maandag 01 september 2008 - 13:34
Woonplaats: In het bronsgroen eikenhout

Berichtdoor Clau » vrijdag 26 september 2008 - 9:33

Een TSH van 62 pffft.. meid.. het is niet gek dat je je zo slecht voelt.
Zeker als je nagaat dat de "normale" waarden hier in Nederland tussen de 0.30-4.2 liggen.

En dan ook nog een kind van 9 maanden.. die energie vreet.
(ja, want baby's en kinderen zijn heel leuk en lief, maar kosten gewoon zoveel energie.!)

Op je werk geef je je helemaal zeg je.. en daarna kun je zelfs nog de zolder dweilen?
Tjee.. knap hoor!
Zelf heb ik een zittende baan, maar na 8 uur werken.. kun je MIJ opdweilen. (ipv. de zolder)
Mijn waardes zijn stukken lager, ook niet zo hoog geweest.. maar ik ben ook blij als mijn dag erop zit en ik mijn bedje weer in kan.

Dus... JIJ voelt je schuldig??
NIET DOEN!! Je hebt hier nu echt recht op!
Neem de tijd voor jezelf en doe ff een stap op de plaats!

Het is goed van je ha. dat hij jou een verwijzing geeft voor de internist. Persoonlijk vind ik het jammer dat hij je niet alvast laat starten met Thyrax, in de laagste dosering.

Ik zeg dit niet om je ha. aan te vallen, want ik ben geen arts.

Maar juist omdat het nog even duurt voordat het aanslaat, en je waarden zo ontzettend hoog zijn, snap ik de ha. niet.

(na 6 weken kun je het bv. pas zien aan je bloedwaarden..)
Ik vind dit zo zonde van de tijd en je overgebleven energie.

Want nu zal het alleen maar langer duren eer je je beter gaat voelen.

Wil je ontzettend veel sterkte toewensen.
Probeer lekker te genieten van je kleine.
En leg je man uit wat er precies aan de hand is, zodat hij je ook beter begrijpt.

(tip: besteld de infomap, daar staat echt giga veel informatie in, voor jou en voor je partner.)

dikke knuffel van mij voor jou  :kus2:
Groetjes van Claudia

20 april 2010
TSH 2,5 (0,2 - 3,5)
Ft4 18 (10 - 24)
Ophogen met 012,5 mg naar 137.5
Avatar gebruiker
Clau
Forumbekende
 
Berichten: 209
Geregistreerd: zondag 20 juli 2008 - 11:49
Woonplaats: Almelo

Berichtdoor Nieke » vrijdag 26 september 2008 - 9:48

Soms wachten huisartsen met thyrax voorschrijven omdat ze de internist de mogelijkheid willen geven nog onderzoeken te doen (zonder dat de resultaten daarvan mogelijk worden beinvloed door medicijnen). Het is vervelend dat je dan nog langer moet wachten, maar een goede diagnose is ook erg belangrijk!

***: Mijn waarden zijn ook niet zo slecht geweest als de jouwe, maar ik ben na een dag werken ook op.

Probeer je man inderdaad uit te leggen wat er aan de hand is, laat hem informatie lezen op internet, op dit forum, in de infomap, enzovoorts. Hij moet nu maar een beetje geduldig en lief voor je zijn en je wat dingen uit handen nemen. Zodra je medicijnen gaat slikken is de kans groot dat je je na verloop van tijd weer beter gaat voelen (kan wel even duren, maar na verloop van tijd merk je op eens dat het ietsje beter gaat) en dan kan je wellicht weer meer dan nu: maar nu even niet.

Zorg goed voor jezelf!
Avatar gebruiker
Nieke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1320
Geregistreerd: dinsdag 03 juli 2007 - 8:36

Berichtdoor regje » vrijdag 26 september 2008 - 9:49

het is toch altijd maar gek dat je je zo schuldig kan voelen, hoewel dat eigenlijk nergens voor nodig is (ik ken het gevoel) Doe vandaag lekker rustig aan.

balen dat je pas 6/10 naar de internist gaat en dan misschien pas medicatie krijgt. Sterkte!
Avatar gebruiker
regje
Forumverslaafde
 
Berichten: 962
Geregistreerd: maandag 22 september 2008 - 18:41
Woonplaats: ZH

Berichtdoor Erika » vrijdag 26 september 2008 - 10:05

Hoi Francisca,

Ik kan me voorstellen dat je je schuldig voelt, maar probeer ajb dat gevoel van je af te zetten. Je hebt een ziekte, dus mag je je ziek melden. Je zal ze de kost moeten geven die zich met een neusverkoudheid al ziek melden, en jij voelt je schuldig met een TSH van 62. Begrijpelijk, omdat je het zelf nog moet accepteren, maar zeker niet terecht.

Wat de rest al schrijft, schrijf ik ook: laat je man de informatie goed lezen en laat het tot 'm doordringen dat het hier niet om een griepje gaat dat met een week over is. Ook met 1 tabletje is dit niet over. Dit gaat echt lange tijd duren, niet dat ik je moedeloos wil maken, maar het is gewoon een feit.

En die zolder kan ook gedweild worden door een hulp in de huishouding. Dat soort dingen moet je nu echt niet meer zelf willen doen. Lekker genieten van je kleintje, en als hij/zij slaapt duik je zelf lekker ook even in je mandje om bij te slapen. Dat is het voordeel van baby's, dat ze nog lekker veel slapen.

Mocht je je fiancieel geen hulp kunnen veroorloven, is het mss mogelijk een aantal vriendinnen/buren/familieleden in te schakelen? Als er iedere week 1 keer iemand in 3 uur door je huis raust, en ze doen het allemaal om de beurt, zijn ze mss 1 x per 2 maanden aan de beurt. Wie weet, als je ze goed duidelijk hebt kunnen maken wat je mankeert?

Heel veel sterkte, en voor vandaag maar lekker genieten van de dag. Het is nog mooi weer ook.

Groetjes,
Erika
Erika
Forumverslaafde
 
Berichten: 1394
Geregistreerd: woensdag 29 maart 2006 - 13:14

Berichtdoor Francisca » vrijdag 26 september 2008 - 10:28

Helaas is mijn man meer type van niet aanstellen. Ik heb geprobeerd een hele tijd alles weg te vagen. Hoe kan ik nou moe zijn werk maar 27 uur, doe verder niet veel. Bij mij valt alles op zijn plaats heb dit alleen van de afgelopen maanden niet gedeeld met anderen dus nu denkt mijn man ja sinds je het weet heb je wel in eene overal last van. Dat ik aankwam vond iedereen en nu durven ze het toe te geven. Helaas vind ik toch niet veel begrip bij hem, hij wil ook niets lezen en vindt het volgens mij erg vervelend dat er nu meer op hem rust want hij heeft zelf ook een drukke baan. Hij zegt alleen maar dat je moet kijken naar mensen die echt ziek zijn en worden opgenomen, blijkbaar wordt je voor sommige dan pas serieus genomen. Ik wil mijn man niet helemaal zwart maken het is ook echt een lieverd, alleen de steun nu mis ik wel.

Ik heb ook moeite toe te geven de hele tijd loop ik rond met wat ik eigenlijk moet doen de badkamer, boodschappen. Morgen een verjaardagsfeest van de dochter van mijn man, normaal regel ik alles tip top maar nu lukt het gewoon niet. Maar ik wil wel zo graag er lijkt wel een blokkade te zitten. Ben in ieder geval blij hier wel begrip te vinden.
Francisca
Gebruiker
 
Berichten: 12
Geregistreerd: zaterdag 20 september 2008 - 8:24
Woonplaats: Rotterdam

Berichtdoor zazoo » vrijdag 26 september 2008 - 10:35

Hoi, ik denk dat je man moet realiseren dat je echt ziek bent :???: , de schildklier regelst zoveel dingen in je lijf, dat als dat niet goed geregeld wordt, dan komt er heel veel in de problemen, en ook al kunnen mensen dat niet zien, JE BENT wel degelijk ZIEK :????:
En ook emotioneel kan de schildklier zijn sporen nalaten, ik denk dat je je daar van bewust moet zijn :-_-: .

Misschien kun je hulp in de huishouding regelen, zodat de dingen evengoed gebeuren, en jij iets meer rust hebt, en je wat minder schuldig voelt, want dit soort dingen lost zichzelf niet van het een op het andere moment op.

en als er druk komt te staan op je relatie gaat dat ook niet helpen :???: .

Ik wens je heel veel sterkte, en hoop dat je je met medicatie snel weer beter gaat voelen ;-)
Afbeelding
Baco 7-2-2005 - 26-08 2009 Rust zacht mijn vriend
Avatar gebruiker
zazoo
Beheerster
 
Berichten: 1827
Geregistreerd: zaterdag 30 december 2006 - 15:30
Woonplaats: West-friesland, Andijk

Berichtdoor jolijt » vrijdag 26 september 2008 - 10:50

Francisca, alle anderen hierboven hebben het al gezegd, maar voel je alsjeblieft niet schuldig : JE STELT JE NIET AAN!
Je bent gewoon ziek - en je gaat je heus wel beter voelen, straks, van de medicijnen - maar nu voel je je gewoon beroerd. En dat je niet in staat bent om de dingen te regelen is daar een symptoom van!

Ik heb ook wel eens uitgeroepen in wanhoop "sloeg ik maar paars uit, dan zagen de mensen tenminste dat er iets met me aan de hand was". Maar helaas, zo werkt het niet.... Dus moet je toch aan de mensen die dicht bij je staan proberen uit te leggen hoe beroerd je je voelt. Natuurlijk - er zijn ergere dingen. Maar ondertussen ben jij mooi jezelf niet en komt er niets uit je handen, je wordt al moe bij het idee.... en het onbegrip om je heen maakt het alleen maar erger. Dus ik hoop dat je man, als hij eenmaal aan het idee gewend is dat jij ziek bent (want dat is natuurlijk ook ongewoon als jij je altijd maar groot hebt gehouden!) iets beter gaat begrijpen wat er met je aan de hand is....

Heb je de infomap van Hypo maar niet happy al besteld? Daar staan goede stukjes in die uitdrukken hoe je je voelt. Misschien helpt het om dat aan je man te laten lezen.

sterkte
en.... het wordt écht beter straks hoor!

Jolijt
Als het leven je citroenen geeft moet je citroenlimonade maken
(of citroenjenever natuurlijk!)
Avatar gebruiker
jolijt
Forumverslaafde
 
Berichten: 3103
Geregistreerd: woensdag 16 november 2005 - 15:05
Woonplaats: Drenthe

Berichtdoor Nieke » vrijdag 26 september 2008 - 11:12

Dit heeft niets met aanstellen te maken; je bent ziek, echt ziek, en je lijf (en hoofd) wil daarom niet. En door maar door te gaan maak je het alleen maar erger.

Ik heb het idee dat je man zijn kop in het zand steekt en gewoon niet wil zien dat zijn vrouw ziek is. Als hij niets wil lezen, dan zou ik zijn reacties mbt dat je niet ziek zou zijn ook niet echt serieus nemen (al is dat erg lastig), want hij weet gewoon totaal niet waar hij het over heeft. (Het lijkt me enorm lastig als je man het niet begrijpt/wil begrijpen, want juist van hem zou je zo graag die steun willen krijgen en van hem heb je hem ook juist zo hard nodig.)

Het is belangrijk dat je zelf je grenzen aangeeft, anders weten anderen ze ook niet. Probeer niet te streng voor jezelf te zijn en goed voor jezelf te zorgen, dat heb je nu echt nodig.
Avatar gebruiker
Nieke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1320
Geregistreerd: dinsdag 03 juli 2007 - 8:36

Berichtdoor Brietje » zaterdag 27 september 2008 - 16:06

Meid ik leef met je mee  :kus2:  Vaak krijg je te horen van tja ik ben ook wel eens moe  :boos2:  gek word je daarvan, ze moeten het dan maar eens een tijdje over nemen, dan piepen ze wel anders!
Helemaal vervelend dat je man je ook niet begrijpt, maar het is een ziekte die heel moeilijk te begrijpen is, totdat je je er in verdiept. Misschien dat hij mee kan naar de internist?
En je werkt MAAR 27 uur????? Ik werk 12 uur en trek het af en toe niet eens! En dan ook nog een kleintje van 9 maanden, wat zowiezo al energie vreet! Leg voor jezelf de lat niet zo hoog joh, maar ik ken het hoor, helemaal in het begin weet je niet wat je overkomt en is het moeilijk om je erbij neer te leggen  :boos3:
Bij mij sloegen de medicijnen trouwens wel heel snel aan, ik kon al binnen een paar weken verschil merken.
Heel veel sterkte  :kus2:
Avatar gebruiker
Brietje
Forumbekende
 
Berichten: 224
Geregistreerd: maandag 08 september 2008 - 18:01

Berichtdoor JaBo » zondag 28 september 2008 - 9:24

Francisca

Jammer dat je zo weinig begrip krijgt van je man.
Hij vergeet daarbij ook nog dat je buiten een baan van 27 uur dat jullie ook nog een kindje van 9 maanden hebben die, als hij werkt ,toch op jouw zorg neerkomt. Daarnaast je huishouden en ook nog andere dingen. Je hebt meerdere banen.

Waar is je man bang voor dat hij zich niet wil inlezen? Bang dat hij ongelijk heeft of dat hij meer moet gaan doen?
Gaat hij wel mee naar de internist?

Als je al je energie in het maar doorgaan steekt (zoals je al lang hebt gedaan)kost het je nog meer energie. Ga zonder schuldgevoel op de bank hangen voor een paar uurtjes. Eet wat makkelijker. Dweil die zolder  maar een keer minder en morgen ligt er ook weer stof. Je bent niet lui je bent ziek.

Natuurlijk zal je man zijn goeie kanten hebben, maar hier krijg ik een beetje de kriebels van. Juist nu heb je steun en begrip nodig en zal er voor voorlopig samen naar oplossingen gezocht moeten worden.
Ik weet dat je met de juiste medicijnen weer beter kan gaan voelen, maar daar is tijd voor nodig.

Ik wens je veel sterkte
Avatar gebruiker
JaBo
Gebruiker
 
Berichten: 66
Geregistreerd: zaterdag 05 april 2008 - 10:10

Berichtdoor *suze* » woensdag 01 oktober 2008 - 11:28

Beste Francisca,

Laat je man de volgende webpagina met links eens zien: www.schildklier.nl.

Je vindt daar behandelrichtlijnen, organisaties van endocrinologen, publicaties en onderzoeken over de schildklier, enzovoort.
Niet alleen in het Nederlands, maar heel veel ook in het Engels.

De website Thyroidmanager is een heel bekende.

Om in Nederland te blijven. Deze behandelrichtlijnen zijn in Nederland ontwikkeld.
Met jouw aandoening heb je vooral te maken met de NHG-standaard en de NIV-richtlijn.

Zou je man dan misschien begrijpen dat het om een echte ziekte gaat? Al staat het niet op je voorhoofd, je bent wel ziek.
*suze*
hypo na graves
*suze*
Forumverslaafde
 
Berichten: 2270
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 14:01

Berichtdoor regje » woensdag 01 oktober 2008 - 13:09

wat ik mij nou dus altijd afvraag, ben je eigenlijk als je nog steeds goed ingesteld bent nog steeds ziek? Ik heb ziekte van Hashimoto, dus dan zou je denken dat als je een ziekte hebt, je dus eigenlijk ook chrosnisch ziek bent?
Avatar gebruiker
regje
Forumverslaafde
 
Berichten: 962
Geregistreerd: maandag 22 september 2008 - 18:41
Woonplaats: ZH

Berichtdoor Wilma S. » woensdag 01 oktober 2008 - 16:32

Goed ingesteld zijn kan zomaar ineens weer de verkeerde dosis zijn. Ik heb jaaaren op 87,5 mcg T4 en +30 mcg T3 geslikt in de vorm van thyreoidum. Ik ben overgestapt op ongeveer dezelfde dosering in Euthyrox en Cytomel, synthetisch dus. Ineens was het dit jaar niet genoeg. Ook vorig jaar niet, maar toen zocht ik het niet in de sk hoek. Ik heb toen in het ziekenhuis gelopen tot de neuroloog aan toe. Men dacht aan ms. Achteraf gezien bleek het dat niet te zijn en toen er ineens een veel te lage T4 tevoorschijn kwam...

Zomaar ineens, poef, niet meer genoeg. Ja, je blijft een ziekte hebben, en ja, die moet je in de gaten blijven houden. Het kan jaren goed gaan, en dan ineens niet meer.
Avatar gebruiker
Wilma S.
Forumverslaafde
 
Berichten: 2161
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 11:27

Berichtdoor Erika » woensdag 01 oktober 2008 - 18:45

Klopt, je hebt een chronische ziekte. Dat wil niet zeggen dat je je chronisch ziek voelt. Zodra je goed ingesteld raakt, zul je je veel beter voelen dan nu. Maar het is net wat Wilma al schrijft: opeens blijkt de dosis niet genoeg te zijn, en kun je je minder gaan voelen omdat je weer op moet hogen.

Het is een grillige ziekte heb ik wel eens de indruk. En ook nog eens 1 waar maar weinig begrip voor is. Inderdaad zou het fijn zijn als we paars uitsloegen tijdens een hypo periode, dan zou het iedereen duidelijk zijn dat je wel iets mankeert.

Ook al snapt je man er niets van, probeer toch duidelijk je grenzen aan te geven. Eens zal hij het moeten accepteren dat het zo is. Bij mijn hubbie heeft het ook lang geduurd, en nog vindt hij het moeilijk om te snappen. Het is ook lastig. Een lange dag met een uitje die hij als heel leuk ervaart, ervaar ik als een behoorlijke aanslag op m'n lijf en conditie. Probeer dat maar eens te snappen als je zelf gezond bent.

Zet 'm op hoor, meis. Ook jij komt er wel, net als de rest hier.

Veel sterkte en een hele dikke  :kus2:  alleen voor jou.

Groetjes,
Erika
Erika
Forumverslaafde
 
Berichten: 1394
Geregistreerd: woensdag 29 maart 2006 - 13:14

Berichtdoor michael » donderdag 02 oktober 2008 - 9:45

Ik als man zijnde....

ik vraag me af of jouw man ooit alleen heeft gewoond Fransisca... ?
Met met alleen wonen bedoel ik dan ook:
ALLES van het huishouden geheel zelf (moeten) doen !!

Ik woon alleen en doe zelf alles en ik weet en besef hoeveel tijd én energie daar in kruipt!!
Ik geef grif toe dat ik het er erg lastig mee heb om alles goed bij te houden in het huishouden en ik heb dan nog het geluk om op mijn werk op de middag een goedkope warme maaltijd te kunnen eten!

Een lerares zei het vroeger ook verschillende keren:
eerst eens een tijdje alleen gaan wonen (zowel man als vrouw), dat kan een goede levensles zijn!! Ook om jezelf tegen het lijf te lopen haha... ik bedoel maar: jezelf leren kennen!

Toch mis ik wel een levensgezellin hoor, maar ja.... heeft tijd nodig...

En dan heb ik nog eens geen klein kindje op te voeden!

Verder weet ik nu heel zeker dat ik voor de rest van mijn leven trager zal zijn en blijven als gevolg van cretinisme... ik heb géén schildklier en mijn behandeling startte pas ten vroegste na 2 maanden...

Veel sterkte Fransisca en andere vrouwen (en mannen) die er alleen voor staan in het huishouden en de zorgen voor kind(eren)...   :kus2:  
:zwaai:  tot ziens  :zwaai:
Groetjes van Michaël
Avatar gebruiker
michael
Gebruiker
 
Berichten: 41
Geregistreerd: maandag 08 september 2008 - 14:37
Woonplaats: Prov. Antwerpen

Berichtdoor sneeuwwitje » donderdag 02 oktober 2008 - 10:29

Het is ook erg moeilijk om te bedenken, dat iemand ziek kan zijn, ook al zie je niks aan die persoon.  :?:

Ik merk het ook in mijn omgeving. Sloegen we idd maar paars uit als het even slecht met ons ging, dan zagen ze tenminste wat.  :sip:

Tegen mij zei iemand laatst, toen ik het over mijn hypo had: maar dat is toch allang al over. Ik zei dus, nee, dat gaat nooit meer over. En ze bleef beweren, dat het echt maar tijdelijk was.
Nou vraag ik je. Ik ben al 15 jaar hypo en dan dit weer.  :boos3:  

Maar we krijgen wel de extra uitkering, dus de instanties erkennen dit wel als blijvende en chronische ziekte.

Veel sterkte met alles en ik hoop voor je, dat je man er meer begrip voor gaat krijgen.
Avatar gebruiker
sneeuwwitje
Gebruiker
 
Berichten: 89
Geregistreerd: maandag 08 januari 2007 - 12:34


Keer terug naar Werk en inkomen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron