door marian56 » woensdag 11 juli 2007 - 15:03
Eindelijk dan mijn successtory, in de hoop dat ik er iemand weer mee verder kan helpen. Ik ben zelf zover gekomen door op het forum veel te lezen en de 'puzzelstukjes' te gebruiken die voor mij van toepassing waren.
6 jaar geleden is bij mij de ziekte van Hashimoto ontdekt. Ik kreeg grote kale plekken op mijn hoofd (Alopecia areata), zonder dat ik merkbaar haaruitval had. Ook had ik heel veel vage klachten en gewrichtspijnen.
Bij het zien van die kale plekken, stuurde mijn huisarts me naar een dermatoloog.
Deze man vroeg me of ik ook witte plekken (Vitiligo) op mijn huid had, of ik moe was, of ik het vaak koud had en of ik een slechte concentratie had. Toen ik op alles ja zei, zei hij dat hij aan mijn schildklier dacht en hij heeft toen een afspraak geregeld bij de endocrinoloog.
In die zelfde periode was ik ook bij een reumatoloog voor mijn gewrichtsklachten. Deze man liet foto's maken van mijn hand en voet en hij liet bloedprikken (oa. op schildklier en antistoffen).
Uitslag: half Nederland is moe en neem maar een paracetamol (helpt niet!) voor de pijn! Niets aan de hand.
Een week later kwam ik bij de endocrinoloog en vertelde dit alles. Hij keek op zijn computerscherm naar diezelfde bloeduitslagen en hij zegt: dat is duidelijk! U heeft de ziekte van Hashimoto!
Als extra liet hij nog een echo maken van mijn schildklier en daarop was te zien dat ik een multinodulair struma had. Vanaf dat moment moest ik aan de thyrax.
Terugkijkend had ik het op dat moment waarschijnlijk al 14 jaar. Na de geboorte van mijn jongste had ik als een soort golfbeweging iedere keer allerlei klachten. De ene keer sterker en dan weer minder. Een algeheel gevoel van malaise, naar mijn idee mijn afweersysteem.
Iedere keer keelpijn, gewrichtspijnen, soms blauwe knokkels.
Ook ontwikkelde zich in die periode een hoge bloeddruk, zonder duidelijke oorzaak. Toen de jongste een paar jaar oud was, werd bij een uitstrijkje een beginnende baarmoederhalskanker ontdekt (pap3). Wat volgde was een stukje wegsnijden en 5 jaar lang controle, eerst maandelijks en later tot 1 keer per jaar, tot alles weer rustig was. Voor mijn gevoel had dit ook weer te maken met mijn afweersysteem.
Zo heb ik ongeveer 14 jaar lang doorgemodderd. De huisarts kwam er niet uit, de bloeduitslagen waren niet heel erg afwijkend. Tot ik dus die kale plekken kreeg.
Toen dus aan de thyrax. In eerste instantie een gevoel van opluchting en blijdschap. Na een jaar merkte ik dat alles tegenviel, het leek wel dat ik meer klachten kreeg. Mijn hoofd werkte ineens erg slecht, ik wist soms niet meer hoe ik moest betalen, draaide getallen om, vergat eten te kopen, wist niet meer hoe ik de winkelkar weg moest zetten en dacht dat het kapot was......Angst, Paniek!
En net in die periode vond ik dit forum met een stukje over hypodementie, herkenning!
Vanaf dat moment ben ik in 6 jaar tijd steeds verder vooruit gegaan. Het is nu, denk ik voor 90% goed. Ik denk dat je met auto immuunziektes nooit de 100% kan nastreven (immuunsysteem!).
In de beginperiode werd mijn wereld steeds kleiner, ik moest steeds meer laten, steeds bewuster kiezen en eigenlijk was het toen niets meer dan overleven.
Nu, ben ik weer aan het opbouwen, mijn conditie wordt steeds beter, ik kan me steeds beter concentreren, ik ben niet meer zo vaak gammel. Ik ren de trap op, terwijl ik een jaar geleden moeizaam de roltrap nam.
In deze laatste 6 jaar tijd, heb ik problemen gehad met een poliep in mijn baarmoeder, waarvoor ik een kijkoperatie kreeg met een ruggeprik. De verdoving kwam moeilijk op gang en gaf ook problemen met het uitwerken. Daarna kreeg ik een cyste van 5 cm in mijn baarmoeder (waarschijnlijk mede veroorzaakt door een Mirena spiraaltje). Een moedervlek op mijn borst verkleurde en werd een knobbeltje. Bij het wegsnijden, werkte de verdoving niet en ook bij de tandarts werkten de verdovingen niet.
Ik was duidelijk niet in balans.
Door hier veel te lezen en consulten bij verschillende endocrinologen en de laatste 6 maanden bij een orthomoleculair arts, heb ik ontdekt dat ik een tarweallergie (waarschijnlijk al heel lang) heb en daardoor waarschijnlijk een opnameprobleem.
Ik heb tekorten aan vitamine D3, selenium en zink, een groeihormoontekort en een tekort aan het streshormoon cortisol. Mijn bijnieren werken niet goed. Ook meette de orthomoleculair arts dat ik teveel vrije radicalen en ontstekingscellen heb in mijn bloed.
Sinds een aantal maanden eet ik daarom veel meer groente en 4 tot 6 stuks fruit per dag. Volgens mij, heb ik hierdoor minder last met mijn weerstand en is mijn bloeddruk gedaald. Volgens deze arts kunnen de aderen door ontstekingscellen dichtslibben, waardoor de doorbloeding minder is. Ook zijn mijn handen en voeten niet meer opgezet.
Om de bijnieren beter te laten werken, moet ik veel eiwitten eten en vitamine B2. Voor mijn gevoel is dit inmiddels ook beter. Een jaar geleden had ik op feesten altijd problemen met mijn zintuigen en nu gaat dat ook goed.
Ook slik ik selenium en zink en sinds ik dat doe, is mijn struma minder en is mijn weerstand beter.
Sinds ik tarwevrij eet, heb ik ook het gevoel dat ik alle stoffen beter opneem en verwerk. Ik moet nog bloed laten prikken, maar ik denk dat mijn T3 nu hoger zal zijn. Ik kan me steeds beter concentreren.
Ik heb nooit het idee gehad dat ik een vitamine B12 tekort had, ik herkende maar erg weinig van die klachten. Wel zaten mijn bloedwaarden aan de lage kant. Ik heb het dus nooit uitgeprobeerd.
Zo, een heel lang verhaal, maar het is ook 20 jaar tijd!.
Een lichaam is altijd in beweging, aan het veranderen. Voorlopig geniet ik van wat ik nu weer kan en ik hoop dat ik er iemand weer verder mee kan helpen.
Allemaal heel veel succes met zoeken naar verbetering! Groetjes van Marian.