Hypo met lekke fietsband

Vertel hier waar je zoal tegenaan loopt

Hypo met lekke fietsband

Berichtdoor rose » vrijdag 21 september 2007 - 16:18

Ik voel me zo wisselend, van binnenuit geen enkele energie,
Ben net een fietsband die rond 3 uur langzaam leeg loopt. Ik kan nog doorhobbelen maar tegen de avond is het gedaan en ben ik op en is de fietsband leeg.  

Toch heb ik wel als vanouds een stevige werkdrive in me, wil zaken afmaken, en eigenlijk zo gewoon mogelijk werken.
Prive doe ik niet veel, de meeste avonden ben ik thuis. Sporten kan ik nauwelijks opbrengen.
Wandelen lukt soms, en ook daarvoor ben ik soms te moe. Dan voel ik me misselijk moe. Ik val bij wijze van spreke over mijn eigen voeten.

Het is moeilijk je er bij neer te leggen dat je energetisch zo uit balans bent .:boos3:
Wat me vooral opvalt is dat mijn themperatuur laag is, soms in de avond 36.2 net daarboven en ochtend ook 36.1 of 36.2 .
Ik heb daarnaast de nodige opvliegers en deze manifesteren zich in koud zweet dat me uitbreekt.


Ben bezig met Cytozine en thyrotabs beiden supplementen voor hypofyse en schilklier.

De hypose is iets verbeterd 0.19 naar 0,6 en de T3 van 1.43 naar 1.6
T4 was en is 13 gebleven.

Ik wil toch over een maand vragen te starten met thyrax.

Hoe gaan jullie hiermee om? Werk je minder, of pak je het anders aan,
Geef je toe aan de enorme slaapbehoefte? :slaap: :slaap: :slaap:
Ik kan echt van 23.00 uur tot diep in de volgende dag slapen, wakker worden om 13.00 uur is normaal en dan nog slaapbehoefte voelen.
Stilstaan en weer doorgaan.
Avatar gebruiker
rose
Gebruiker
 
Berichten: 38
Geregistreerd: donderdag 26 juli 2007 - 15:57

Berichtdoor Femmke » vrijdag 21 september 2007 - 19:34

ik heb ook een enorme werkdrive..zelfs zo enorm dat ze op mijn werk amper merken dat ik ziek ben..
maar daarentegen ben ik gebroken en gesloopt als ik dan thuiskom en kan de rest van de dag niets meer..

maar ik kies daar dan ook heel bewust voor..vandaar dat ik me er nu niet aan stoor..wie weet later..

ik ga gemiddeld uiterlijk 22 uur naar bed en werk veel middagen dus kan dan een beetje uitslapen.. maar ik lig al om 5 uur op de bank met af en toe een uitstapje naar de pc.. maar nogmaals ik heb het ervoor over..het zijn allemaal keuzes die we moeten maken..

sterkte met alles
Avatar gebruiker
Femmke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1197
Geregistreerd: maandag 26 maart 2007 - 16:26

Berichtdoor annette » zaterdag 22 september 2007 - 9:41

Hallo jullie beidjes,

Ik was net als jullie een soort workaholic, of iig een harde werker, die alles af wilde hebben enz. Je kent dat wel. Sinds dat ik in Noorwgen woon ben ik uiteindelijk werken in de murale geestelijke gezondheidszorg binnengerold. En ik moet zeggen, ik heb de laatste 2 jaar meer en meer kritiek gekregen. Ik vraag me wel af of het noors is, alleen maar oog hebben voor wat anders of beter had gemoeten, nooit een woord over Annette wat goed dat je toch op je werk bent, want we weten dat je ziek bent. Of wat goed dat je toch 100-80-50% werkt. Nee altijd omgekeerd. We kunnen je niet gebruiken als je maar 80% gaat werken, we hebben een hele ... nodig. Ik werk samen met artsen, die nooit ook maar een moment hebben gedacht dat ik wel een hypo zou kunnen zijn. Het was op een interne onderwijs uurtje dat ik zelf daaraan begon te denken.
Maar terug naar jullie vraag. Ja ik werkte dus zo veel mogelijk. Gaf me helemaal, tot 12 januari 2007. Ik "strompelde" met mijn auto een uur richting huis. (Viel vorig jaar februari van een trap af in het ziekenhuis enz). Thuisgekomen was ik dan om 16.30 u te moe om direkt te gaan koken, dus eerst maar een paar koekjes...bijkomen op de bank en 2 uur later koken. En om 19 uur, of uiterlijk 21 uur , richting mijn bed. Savonds deed ik dus niets. Sociaal werd ik steeds slechter prive. Op mijn werk ging al om 10.30 het licht uit in mijn hoofd...en dat werd opgemerkt, want ik zei te weinig in vergaderingen vond men. Ik werd uiteindelijk zelfs bedreigd met ontslag als ik niet binnen 4 weken weer normaal zou fungeren. En dan praten we dus over een ziekenhuis als werkgever.

Ik heb het eerste jaar dat ik ziek was, nog geen diagnose, gewoon doorgewerkt 80%. Na een jaar krijg je dan te horen dat je aanvullende uitkering stopt, want je werkt meer dan 50%. Toen ben ik dus maar omlaag gegaan naar 50%. Ik had toen even wat meer energie prive, kon wat bijslapen die andere ochtenden.

ik ben nog steeds niet ontslagen, maar 2 jaar na je eerste ziektedag mag een Noorse/?europese werkgever je ontslaan zonder reden. Dat zou wel eens 1 november kunnen zijn denk ik zo.

Waar ik jullie bewust van wil maken is, dat je eerst aan je zelf moet denken. Werkelijk, er is geen enkele werkgever die je dankbaar is voor je (aftakelende) werkinzet. Brand je je zelf helemaal uit, dan ben jij het die aan het kortste eind trekt. En ja, je zou naar huis moeten gaan van je werk als je zo moe bent dat je kunt slapen. Geef toe aan je slaapbehoefte, want daarna fungeer je weer een stuk beter, of weer een paar uur. Negeer je de behoefte van je eigen lijf, dan pleeg je roofbouw.  Misschien merk je dat pas veel later, maar dan is het te laat, dan is er al onherstelbare schade, want "stress" schade ook die in je hersenen is vaak niet te herstellen.

nu ben ik dus hele dagen thuis, en ik heb mijn wekker om 09.30 uur staan. En ik ga om 22.30 of iets later naar bed. Krijg ik overdag opeens een behoefte om te slapen, dan ga ik nu een uur of langer als dat nodig is , naar bed. En ik voel me er stukken beter bij. En ja, ik heb er spijt van dat ik me niet veel eerder helemaal heb ziek gemeld! Het is nu pas dat ik de tijd heb om voor me zelf te zorgen. Daarvoor zorgde ik alleen maar voor anderen op mijn werk.

A.s.  4 oktober hebben al mijn behandelaars kontakt met het plaatselijke ziekenfonds, en dan wordt besloten of ik nog een half jaar revalidatie (geld tijdens behandeling en diagnosestelling) krijg, of dat ik 2 jaar tijdelijk arbeidsongeschikt wordt verklaard. Bij het laatste verlies ik gelijk mijn huidige baan, maar daar wil ik eigenlijk al niet eens meer naar terug.

Motto: zorg goed voor jezelf, voor je lijf, ga slapen als je lijf dat zegt nodig te hebben. Geef je tijd en energie aan je zelf, niet allereerst aan  je werk.

Sorry dat ik wat ben afgedwaald - moeite met me te concentreren - maar ik hoop toch dat jullie hier iets aan hebben.

Groeten, annette
annette
Gebruiker
 
Berichten: 75
Geregistreerd: donderdag 09 augustus 2007 - 0:03
Woonplaats: Noorwegen

Berichtdoor Femmke » zaterdag 22 september 2007 - 9:56

ikzelf heb bewust er zo voor gekozen..
Toen ik 5 jaar geleden ziek werd en daarna 'ziek' bleef voor 4 jaar zonder diagnose ben ik mijn hele sociale leven kwijt geraakt..en als ik zeg hele bedoel ik ook hele..
ik heb al geregeld geprobeerd weer wat op te pakken.. maar ergens gaat het mis..geen klik, ze hebben genoeg vrienden, ze hebben geen extra tijd meer etc.. (of geen tijd overdag en alleen zaterdag s'nachts bij het stappen wat ik niet meer doe)

dus heb ik bewust gekozen om dan mijn dagen te vullen met het tweede wat ik ontzettend graag doe..mijn werk, het juf zijn, het leren van de kinderen en het omgaan met de kinderen.. daar haal ik een heleboel voldoening uit

over een paar jaar wil ik me weer op het sociale gebeuren storten.. kijken of er dan meer in zit..want ik wil me er dan ook voor 200% voor inzetten het sociale gebeuren..Maar momenteel heeft het niet veel zin.. vandaar dat het voor mij niet uitmaakt dat ik 's middags na mijn werk te moe ben om wat te doen..momenteel maakt het me niet uit.. over een paar jaar zie ik wel weer verder

Ik ben helemaal voor om niet al je energie in je werk kwijt te raken..zou ik mensen ook absoluut niet aanraden..maar voor mij is het eerst goed zo
Avatar gebruiker
Femmke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1197
Geregistreerd: maandag 26 maart 2007 - 16:26

Berichtdoor annette » zaterdag 22 september 2007 - 10:10

Ja ik begrijp wat je doet. Dat is precies wat ik ook gedaan heb, me helemaal en alleen op mijn werk gestort. Niets sociale kontakten, niets koor, niets waterarobics. Maar als ze dan zoals bij mij je werk zich tegen je gaat keren, dan blijft eruiteindelijk helemaal niets over....toch?
Nadat ik thuis ben gebleven, heb ik oude vrienden weer gekontakt.  En ja, niet allemaal zijn ze even happig op me nu ik ziek ben, maar er zijn een paar vriendschappen die duidelijk bloeien. Ik ben langzameraan wat meer gaan bewegen, eerst met mijn hond - dat gaf ook vreugde; daarna heb  ik een kayak gekocht - en daar ben ik pas een beetje blij van geworden , want dat was echt lang geleden.

Ik begrijp dat je je mind hebt opgemaakt om te blijven werken. Het is alsof ik terug op mezelf kijk. Ik had echt geen oren naar mensen die het goed met me voor hadden en die aanraadden om te gaan minderen met werken. Nu achteraf heb ik er spijt van dat ik niet me bijv. eerst gewoon 3 weken had ziekgemeld. Dan had ik de tijd kunnen nemen om te kijken of dat goed voor me was geweest, en dan kunnen besluiten om weer te gaan werken of langer voor me zelf te kiezen.

Ik ben erg blij voor je dat de kinderen je zoveel vreugde geven! Zo gaauw dat niet meer zo is, neem dan  eens de tijd om na te denken (goed bedoeld).

doei, annette
annette
Gebruiker
 
Berichten: 75
Geregistreerd: donderdag 09 augustus 2007 - 0:03
Woonplaats: Noorwegen

Berichtdoor dwarreltje » zaterdag 22 september 2007 - 10:24

Ik herken me erg in jullie hoor, ik heb ook een bewuste keuze gemaakt om mijn werk boven mijn sociale leven te stellen.

Maar nu werk ik maar 2 dagen en gaat dat een stuk beter moet ik zeggen.
Ik ga ook nooit laat op bed en soms moet ik dan 's middags nog bijslapen. Ik had hier eerst heel veel moeite mee omdat ik nog zo jong ben maar ik trek het soms gewoon niet!

T is wat, ik voel me soms net 80..... :sip:
Gedachten zijn krachten!

Hasimoto sinds juni 2006
tsh 1.2 en ft4 19.6  18 maart 2011
0.150.thyrax
B12 185 en 1 x per 4 week injectie
Avatar gebruiker
dwarreltje
Forumverslaafde
 
Berichten: 546
Geregistreerd: donderdag 20 september 2007 - 14:30
Woonplaats: friesland

Berichtdoor Femmke » zaterdag 22 september 2007 - 10:46

annette ik snap dat je het herkend..
Toch zijn we verschillend.. ik heb geen oude contacten om op te laten bloeien want ik had nooit al veel..laten we zeggen dat ik altijd al wat een loner ben geweest..

ik ben niet ziek genoeg om in de ziektewet te kunnen en minder werken is geen optie omdat ik dan te weinig geld heb. werk half doen wil ik niet en ik wil niet anders behandeld worden omdat ik ziek ben.
ik heb er JUIST goed overnagedacht..

ik heb op koren gezeten, sporten, clubs tot ik erbij neerval..maar nooit echt goede vrienden gehad.. misschien 1 of 2.. vanaf mijn 15de.. dit is niet alleen van de laatste jaren zeg maar..
en na lang erover denken word ik hier gelukkiger van als vriendschappen en kennissen te proberen te ontwikkelen wat eigenlijk nooit goed werkt..daar word ik ongelukkig van..dus kan ik het beter een tijdje niet doen

wie weet als ik 30 ben dat ik dan in een levenssituatie kom waar mensen weer ruimte hebben voor nieuwe contacten en mij beter kunnen accepteren met mijn eigenaardigheden..
Avatar gebruiker
Femmke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1197
Geregistreerd: maandag 26 maart 2007 - 16:26

Berichtdoor annette » zaterdag 22 september 2007 - 11:30

oeie, wat herken ik een hoop hier. Ja grijp je kansen op goede interpersoonlijke kontakten met the kids! en wellicht som ook prettige kontaktjes met sommige ouders?

In N heb ik overigens ook geen vrienden, waaraan dat nu ligt?. STom van me dus om NL te verlaten, heb daar nu netvriendinnen.

Zet hem op Femke,
annette
annette
Gebruiker
 
Berichten: 75
Geregistreerd: donderdag 09 augustus 2007 - 0:03
Woonplaats: Noorwegen

herkenning

Berichtdoor rose » zaterdag 22 september 2007 - 13:18

Jullie hebben me overtuigd. Ik ga meer rust nemen. Ook ik heb nu voor de 2e keer een leuk koor afgezegd. IK kan na een dag werken niet nog eens een avond energie toevoegen. Steeds weer de terugslagen, vervelend.
Ik ben een mensenmens, maar voel me hoe langer hoe meer in mijn eentje meer op mijn gemak.
Mijn eigen tempo volgen is eigenlijk het beste zonder je schuldig te voelen t.o.v. je omgeving. Dat is waar ik nog mee worstel....je steeds weer verontschuldigen naar vrienden toe is en blijft lastig. Mensen reageren toch altijd vanuit hun eigen belevenis, dus vanuit een lijf wat alles aankan.
Stilstaan en weer doorgaan.
Avatar gebruiker
rose
Gebruiker
 
Berichten: 38
Geregistreerd: donderdag 26 juli 2007 - 15:57

Berichtdoor Mijntje » woensdag 26 september 2007 - 18:59

Ook ik zit in een herkenbare situate.In juli is de diagnose Hashimoto gesteld. Daarvoor gedokterd.En weinig gewerkt,ik ben ook juf...

Thuis heb ik 3 moie meisjes , waarvan een met de diagnose asperger. (pittig dus..)

Voor de klas staan lukt niet meer. Ouders gaan mopperen over een juf die niet stabiel is, duopartner wileven niets meer van me weten , want ik had toch beloofd dat het een goed jaar zou worden....

Tja.
Hashimoto sinds juni 2007
Avatar gebruiker
Mijntje
Forumbekende
 
Berichten: 113
Geregistreerd: maandag 15 januari 2007 - 21:43


Keer terug naar Hypothyreoïdie en psychische klachten

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast