Ik heb eens zitten denken en misschien is het allemaal niets, maar een paar opties:
- Eens een goed gesprek met haar aan gaan. Haar uitleggen wat de ziekte inhoudt (of de arts dit laten doen) en wat het voor gevolgen kan hebben als ze haar medicijnen niet neemt. Zelf zou ik wellicht aangeven dat het inderdaad niet helemaal te vergelijken is met de insuline van haar broertje (een paar dagen geen schildkliermedicijnen is over het algemeen inderdaad niet fataal - ik kan me voorstellen dat ze dat een nogal groot verschil vindt), maar dat ze de medicijnen ondanks dat toch echt nodig heeft (inderdaad bijvoorbeeld in verband met die groeiachterstand, maar ook voor andere dingen).
- Eventueel in combinatie met bovenstaande, vragen om het dan maar voor jou te doen (zou ik niet te snel mee komen, maar omdat je zegt dat ze zorgzaam is), omdat jij weet dat ze die medicijnen nodig heeft (niet alleen voor haar gedrag, maar ook voor haar gezondheid) en het voor haar een vrij kleine moeite is (leg desnoods 's avonds zelf de pilletjes op haar nachtkastje met een glaasje wat er naast, kan ze ze direct als ze wakker is innemen - of ze haar anders 's ochtends te brengen oid).
- Misschien is het makkelijker voor haar om de medicijnen 's avonds in te nemen vlak voor ze naar bed gaat (al moet er dan natuurlijk wel genoeg tijd tussen de inname en het avondeten zitten)? Dan hoeft ze niet een half uur te wachten met ontbijten, maar kan ze gewoon gaan slapen.
- Samen met haar tot een oplossing komen, misschien heeft ze er wel een heel goed idee over ('niet slikken' is dat dus niet

).
Succes!