Toch nog even een verhaal starten....er is al heel veel over geschreven, maar ik zit te trillen van verontwaardiging.
Per 1 jan ben ik ontslagen omdat ik mijn werk niet naar behoren kon uitvoeren.
Ik heb me nooit ziek gemeld.
Wel heb ik me aangemeld bij het CWI en de 25e heb ik me bij het UWV ziek gemeld.
Ik heb een WW uitkering gevraagd, die is me ook toegezegd. Maar hij is ook meteen gekort omdat ik niet gesoliciteerd heb in de maand dat ik WIST dat ik ontslag zou krijgen.
Vandaag ben ik bij een reintegratie-persoon geweest die van alles over mijn ziekte /med. doktersafspraken etc wilde weten (geen arts!!!!) en ik heb een rotgevoel over dit gesprek.
Vragen als :"Zou jij ziek geweest zijn als je die baan nog had gehad?" maken me razend....ik liep als het moest nog op mijn wenkbrauwen naar mijn werk.
Uit plichtsgetrouwheid en omdat mijn werk belangrijk voor me was....
Ik werk naast deze (verloren) baan al 5 jaar ergens anders.:Waarom ben je daar dan niet ziek???
Ik blijf mezelf verantwoorden en dat voor 6 UUR per week!!
In wat voor een belachelijk wespennest van bureaucratie ben ik terecht gekomen.???Voor dat belachelijke bedrag wat ik nu uitgekeerd krijg wordt het een principezaak; ik ben dat al lang kwijt aan het op-en-neer rijden naar de diverse instanties
Sorry, moest het even van me afschrijven.
:boos3:
Marian


Bureaucratische omgang met de client 