door Wilma S. » woensdag 30 mei 2007 - 15:28
Tja, ik was op vakantie in Madeira. Tweede dag al meteen een kies gebroken, op de lijnen van de vullingen, zomaar in 3 of 4 stukken. Gelukkig goed gerepareerd.
Ok, een tegenslag kan ik nog wel hebben, was wel pissig, maar goed. Toen keer op keer slecht weer. Kon de dingen niet doen die ik wilde doen, kon niet rustig in de zon zitten als compensatie. Was vooral bewolkt, en soms behoorlijk nat. Tweede tegenvaller. Alleen jammer dat die 2 uit de 3 vakanties nu verregend maakt. En dan kom je ook niet echt tot rust.
En toen ik een autootje had gehuurd ramde een idioot die niet oplette bij het achteruit rijden zomaar mijn achterdeur. Niet mijn schuld, was goed verzekerd, all risk dus hoef niets te betalen. Maar ja, ben alle tegenslagen zo zat. Heb een middag op bed liggen janken. Rationeel gezien om niets, maar ik ben die tegenslagen zo zat. Het liefst wil ik een jaar in bed liggen.
Ik ben niet lichamelijk moe, maar mentaal zit er geen rek meer in. Dat constateerde ik al in oktober, en in januari, maar sinds die tijd zijn er meer erge dingen gebeurd.
Mijn vader die te horen kreeg dat hij moest stoppen met roken, anders raakt hij zijn benen kwijt. Hij doet zijn best, maar ja... flinke kans dat hij toch in een rolstoel beland wegens aderverkalking.
Mijn vader die van niets ineens een ton medicijnen moet slikken voor ouderdomskwaaltjes.
Mijn vader die blijkbaar een keer een hartinfarct heeft gehad zonder dat dat gemerkt is. Aangezien de 3e hartaanval vaak dodelijk is heb ik een soort van aftel-gevoel.
Ik werk bij de ABN AMRO, dacht eerst dat ik uitzicht had op een vast contract, eindelijk een keer zekerheid. Maar nee hoor, met die overname problemen weer eens totale onzekerheid.
Vakantie die misgaat.
Tandarts waaraan in duizenden heb betaald blijkt slecht werk geleverd te hebben volgens 2nd opinion. Uit de behandeling bij gebroken kies in Madeira blijkt dat 2nd opinion gelijk had. Mijn oude tandarts had gezegd dat als de kies brak hij eruit moest, en dat er daarom een kroon op MOEST. En bij een heleboel andere tanden en kiezen. Kosten liepen natuurlijk in de duizenden. Of mijn spaargeld eraan, of jaren niets leuks doen. Fijn.
En dan voorbije stress. Vriendin vorig jaar een goedaardige tumor. toch een zware operatie, en voordat je weet dat het goedaardig is...
Ik een knobbeltje in de borst... voordat je weet dat er niets aan de hand is.
Depressieve oma na overlijden van mijn tante. Het jaar daarvoor, heeft die tante een heel jaar tussen leven en dood gezwoven. Dat gooit ivm ziekenhuisbezoekuren heel je leven overhoop. Een jaar lang.
Net tijdens het begin van deze tijd overleed een andere tante ook zomaar ineens.
Rond die tijd onzekerheid over werk bij een bouwproject, wanneer was het werk over?
Schildklierperikelen, altijd op de achtergrond. En tussen 2000 en 2003/2004 moeten vechten om te kunnen blijven werken terwijl ik steeds meer hypo werd. Toen het gevecht om de juiste medicatie te krijgen, en er weer bovenop komen.
Ik ben mentaal uitgeput. Iedere keer weer denk ik "ok, nu eindelijk rust en bijkomen" en dan gebeurt er weer wat.
Het liefst wil ik een jaar slapen. Mijn werk is leuk, maar ik moet morgen na de vakantie weer beginnen en ik zie er tegenop als een berg.
Ik denk erover, of beter gezegd, ik realiseer me dat ik naar de huisarts moet gaan voor een doorverwijzing. Ik heb de afgelopen 2 tot 3 jaar de tijd niet gehad dingen te verwerken en mentaal tot rust te komen. Maar ja, hoe vertel ik zoiets op mijn werk? Als ik naar een psycholoog moet, zal ik toch afspraken moeten hebben, dus verborgen houden gaat niet lukken.
*zucht* Ik ben zo moe... nu wil mijn lichaam wil en is de rest moegestreden.