door Anne3 » donderdag 12 april 2007 - 10:21
zih kan me helemaal vinden in jouw theorie dat je op het moment dat je langdurig te veel van jezelf eist je lichaam gaat protesteren.
En het zal volgens mij gaan protesteren daar waar in jouw genen de zwakste punten zijn.
Voor de een is dat het hart voor de ander de darmen oid en voor ons is het onze schildklier.
Of als je maar lang genoeg geen gehoor geeft aan je begin klachten, ga je stapelen tot je niet meer kan en op een gegeven moment wel moet luisteren naar je lijf.
Waarmee ik niet wil zeggen dat je jezelf (bewust) ziek maakt of hebt gemaakt.
Je karakter (genetisch bepaald), ouders en opvoeding spelen hierin ook een rol. Zoals b.v. altijd flink hebben moeten zijn enz.
Zo vind ik ook niet, dat als je maar je best doet je jezelf weer beter kunt maken.
Iets wat stuk is kan jezelf niet helen, soms of misschien zelfs vaak, kan een arts dat voor je helen maar dan nog moet je met die ervaring verder en zal je nooit meer dezelfde zijn als je was voor die ervaring.
Deze ervaring moet eerst goed, of zo goed mogelijk behandeld worden en daarna een plaatsje krijgen in je leven.
Maar je kan wel zelf nadenken en werken aan hoe je met deze ervaring het beste verder zou kunnen leven.
Zazoo, ook ik heb (hoewel minder) nog steeds last van die stomme emotionele buien, wil op sommige momenten helemaal niet huilen maar ontkom er dan echt niet aan.
Zeker als je t.o. ouders of onbekenden staat kan dit voor me heel zwak en genant aanvoelen.
Op mijn werk vroegen ze toen al: gaat het wel goed met je? En ik maar zeggen, ja hoor!
Nu weet ik dat ik het toen eigenlijk al helemaal niet meer aan kon maar dat toen onderkennen kon ik niet.
Ik weet nu dat ik voorlopig of misschien wel nooit meer, geen te grote verantwoordelijke taken meer aan kan en ga daar ook niet meer voor.
Dit te moeten accepteren heeft me heel veel tranen gekost want mijn werk was heel belangrijk voor mij, en gaf een stukje identiteit, ik was iets naast mijn huisje boompje beestje.
Wat stelde ik nu nog voor?
Nu weet ik dat ik dat het ook fijn aan kan voelen om niet MEER te willen zijn maar ben er nog steeds niet hoor!
Want wie ben ik dan nu, wat kan ik dan nog, wat heb ik anderen en niet te vergeten mijzelf te bieden?
Is het zijn van een gronisch zieke echtgenoot, moeder en oma, met een leuke hobby's genoeg?
Het gekke is ZIJ vinden van wel maar ik?
Dan komt toch weer dat duiveltje om de hoek: je kon meer, wilt meer, wil weer die waardering voelen voor wat je kon en zou dat weer kunnen terug komen?
Nee, moet ik dan tegen mezelf zeggen: ik zal het moeten doen met wat ik NU kan en me daar naar moeten aanpassen en waardering uit moeten halen.
Dus van kleine dingen leren genieten zoals dat ik nu tijd heb om in de tuin te kunnen zitten en áls ik me goed voel op dinsdag naar de markt kan. Dat kon nooit want dan moest ik werken en wilde dat soms zo graag.
Dat ik op een nadere manier van de kleinkinderen kan genieten.
Maar nu ben ik ziek.....keelpijn hoofdpijn spierpijn, heb de griep dus ben zielig.....ben toch in staat te reageren, goh valt dus toch nog wel mee, of vraag ik nu weer teveel van mijn lijf en moet ik mijn bed in omdat ik anders niet snel beter wordt?