door hypomeisje » donderdag 23 maart 2006 - 12:54
Hallo iedereen,
Ik heb maandag mijn bloeduitslag besproken met Dr. Hertoghe. Amai, ik verschoot.
Schildklier werkt veel te traag, ijzer tekort, bijnieren werken niet goed, B12 en B6 te laag, cortisol veel tekort, magnesium en zink tekort, vitamine D tekort, vrouwelijke en mannelijke hormoon tekort,.... enz Al deze tekorten kunnen niet op een jaar tijd ontstaan zijn, het is al heel lang bezig voordat het zover komt zei ze.
Deze tekorten moet ik nu aanvullen met pillen. Ik ben 's morgens een half uur bezig met al mijn pillen voor het ontbijt.
Mijn vermoeidheid en depressies zijn dus heel duidelijk te verklaren! Enerzijds vind ik het spijtig dat ik zoveel tekorten heb, maar anderzijds ben ik ook opgelucht. Ik voelde me zwak, lui, moe en ongelukkig en weet dat het niet tussen mijn twee oren zit. Nu kan ik hieraan een verklaring geven en moet het niet meer op mezelf steken. En erg om te zeggen, maar eindelijk kan ik aan de hand van de bloeduitslagen de mensen om me heen duidelijk maken hoe ik me voel. Zolang er niks zwart op wit staat, krijg je toch ongeloof van de buitenwereld, want je bent nog zo jong...
Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie steun gedurende de voorbije maanden. Er waren goede momenten maar meer slechte momenten. En dankzij jullie heb ik doorgezet met de zoektocht, dankzij jullie heb ik de moed gevonden om door te zetten en ben ik bij DE dokter terecht gekomen, Dr. Hertoghe.
Straf eigenlijk he. Ik heb met ver te zoeken moed beroep gedaan op AZ Leuven (gasthuisberg) gekend als het beste ziekenhuis van Belgie, daarna ben ik naar de VU Brussel gegaan. En telkens werd ik weggestuurd met de woorden: ga naar een psycholoog, ga naar een dietiste, doe meer aan sport, het zit gewoon tussen uw oren. Maar een volledig bloedonderzoek en een urinetest werd nooit gedaan. In VUB vond men het de laatste keer zelfs niet de moeite om mijn T3 te meten.
Gelukkig heb ik toch nog de moed gehad naar Dr. Hertoghe te gaan en word ik eindelijk geholpen.
Er is nog een lange weg te gaan van 7 maanden tot een jaar. Maar eindelijk is er een weg!
Vele groetjes en bedankt voor jullie steun. Ik hoop dat vele onder jullie hieruit de moed zullen halen om verder te gaan en voor uw gezondheid te vechten.
Hypomeisje.