Hoe ga je om met mensen uit je omgeving?

Vertel hier waar je zoal tegenaan loopt

Berichtdoor zon&zee » dinsdag 24 juni 2008 - 8:56

Hoi pijnboompitje,

Wat een dwalingen al op dit onderwerp, maar ik snap ze wel. Om terug te komen op je allereerste vraag. Ik heb precies hetzelfde!! Elke keer als ik ophoog (en dat was eerst elke 6 weken en nu elke 3 maanden) dan ben ik 2 weken zeer van slag. Buien zeg maar ja!

De omgeving reageert net als bij jou, maar ik denk dat alleen de mensen die het ook hebben het echt herkennen en erkennen en dat anderen het niet snappen zegt meer iets over hoe zij met die situatie omgaan dan hoe jij bent!!!!!!!!
Wat je hebt gedaan (en doet) door te waarschuwen en uit te leggen dat dat door de medicijnen komt en dat je er dus niets aan kan doen en er ook mee moet leren leven is genoeg, je kan niet iedereen laten begrijpen hoe het voelt. Ontloop die mensen maar een beetje en laat je er niet door van de wijs brengen!!!!

En dan het positieve.....er komt daarna weer een periode dat het wel lekkerder gaat, tot je weer voelt dat de boel minder wordt en dan kun je weer opnieuw beginnen met bloedprikken......

Laat alles maar lekker over je heen komen in die slechte weken en geef maar toe aan je depri gevoel, je hebt al genoeg te bevechten, dat hoeft er niet nog eens bij!

Trix
pluk de dag
TSH tussen 2-3, FT4 met medicijnen rond 16/17. FT3 volgens arts goed. B12 voldoende. Slik Eutyrox 100mg.
Heb er fybromyalgie bij en ben zeer gevoelig voor hormoonschommelingen.
zon&zee
Gebruiker
 
Berichten: 12
Geregistreerd: woensdag 16 april 2008 - 15:07

Berichtdoor Pijnboompitje » dinsdag 24 juni 2008 - 21:27

Hey draakje, bedankt! Ik zal meteen even kijken.

Ja, het is inderdaad afdwalen hier.

Gisteren was ik heel opgewekt, wel een beetje moe, maar verder weer zoals eerst. Maar vandaag was het echt een hele slechte dag hoor, ik ben übergefrustreerd en huil de hele tijd. Ook ben ik de hele tijd moe pfff.

Ik krijg nou al heel vaak de tip hier om het dan ook gewoon rustiger aan te doen, maar dat is zo moeilijk :S Ik denk telkens dat ik lui ben als ik dat doe, en dat andere mensen (mijn moeder) denkt dat ik triest en lui ben. Stom he :(

Pff, ik ga naar bed. doei!
Info: zie profiel
05-08: [TSH=5,9][FT4=16]
30-11: [TSH = 5,1] [FT4 = 18]
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Berichtdoor Nieke » dinsdag 24 juni 2008 - 22:01

Ik weet niet of iemand net Vinger aan de pols met Nance gekeken heeft? Haar verhaal doet me wel een beetje aan mijn eigen verhaal denken (wat betreft (vrijwel geen) omgeving met mensen uit je omgeving, wisselende buien, behoefte aan rust als je niet hoeft te werken, enz.), met het verschil dat zij iets drukker en meer aanwezig lijkt. ;-) :-)

***: Probeer niet voor andere mensen te denken, als je wilt weten wat zij denken/vinden, vraag het ze dan. Scheelt wellicht een hoop zorgen om niets, want misschien vinden ze je wel juist anti-lui. ;-)
Avatar gebruiker
Nieke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1320
Geregistreerd: dinsdag 03 juli 2007 - 8:36

Berichtdoor Pijnboompitje » woensdag 25 juni 2008 - 13:35

En hoe ga je met iemand om tegen wie je duidelijk al meerdere malen hebt gezegd dat je je niet lekker voelt, wat zich uit in huilbuien, vermoeidheid en weet ik wat..., en dan nog daar geen rekening mee houdt?

Telkens dat ongeloof van haar, ze gelooft niet dat het door de sk kan komen...en ze vindt het vooral voor zichzelf vervelend. Ze heeft letterlijk gezegd: "Als je er rekening mee houdt, geef je haar een vrijbrief om zich zo te gedragen, ik maak haar het vaakst mee, en dit is gewoon haar eigen karakter. Ze gebruikt het als een excuus voor alles."  (niet tegen mij)

Is diegene nou raar, of ligt dat nou aan mij? Hoe kan ik zo'n iemand nou dingen uit gaan leggen? En nu ga ik ook aan mezelf twijfelen: is het dan echt zo hoe ik echt ben, heb ik wel echt last van mijn sk, etc. etc.

Pff, volgens mij is mijn tekst heel raar, maar ik ben nu dan ook aan het huilen.
Ik hoop niet dat ik al te veel zeur  :???:
Info: zie profiel
05-08: [TSH=5,9][FT4=16]
30-11: [TSH = 5,1] [FT4 = 18]
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Berichtdoor a3n » woensdag 25 juni 2008 - 14:26

Zeur maar raak hoor!

mag ik vragen over wie je het hebt, over je moeder of over je zus?
want dat maakt voor mijn gevoel nog wel wat uit.

Wat ik begrijp uit je verhaal is dat iemand jou ergens voor opgegeven heeft zonder het te vragen.

Vind ik zeker erg vreemd, vind dat je dat niet kunt maken.
Als het je zus is, neem aan dat die ook nog erg jong is, kan ik me er iets bij voorstellen. Als het om je moeder gaat vind ik dat ze beter zou moeten weten.

vergeet niet dat je zelf ook extra gevoelig bent en het ook allemaal harder binnenkomt dan je het normaal zou ervaren.

hoe je ermee om moet gaan? Als je het al meerdere malen hebt duidelijk gemaakt? Goede vraag.
Het grootste probleem dat ik heb met jouw verhaal is dat ik vind los van hoe jij je voelt, ik vind dat je niet zomaar zonder te vragen ergens voor op moet geven.

Hoe zou ze het vinden als dat andersom zou gebeuren?
Ik weet het ook niet goed, want ik sta niet in jouw schoenen.

weet alleen wel dat zussen.............................tjonge jonge zelfs als je 60 bent (ben ik nog niet hoor!) dan nog kun je elkaar het bloed onder de nagels halen en elkaar precies daar raken waar het pijn doet...........vreselijk.
dat is natuurlijk niet voor niets zo.
alleen jij kunt er iets aan doen en dat is nu natuurlijk bijna onmogelijk, maar als je, je wat beter gaat voelen hoop ik dat je toch een manier vind om het van je af te zetten. Je kunt haar niet veranderen, dat zou je wel willen, maar helaas.

gr a3n
a3n
Forumverslaafde
 
Berichten: 1233
Geregistreerd: woensdag 08 november 2006 - 15:41

Berichtdoor Pijnboompitje » woensdag 25 juni 2008 - 14:39

Hoi a3n,

Ik heb net het berichtje aangepast, omdat ik het eventjes had nagelezen, en dat stukje juist een beetje vreemd en onbelangrijk vond, en omdat ik net iets had gehoord toen ik over de gang liep.

Ach, dat van dat opgeven gebeurt gewoon wel eens bij ons, het gaat om vrijwilligerswerk, en meestal doen we dat samen. Maar vooral haar reactie erop is wat me zo raakt. Als ze gewoon zou reageren met 'oh, maar ik dacht dat je het wel leuk zou vinden' of weet ik wat...

Het gaat inderdaad om mijn zus (24), gelukkig niet mijn moeder; die nu een steun.
Info: zie profiel
05-08: [TSH=5,9][FT4=16]
30-11: [TSH = 5,1] [FT4 = 18]
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Berichtdoor a3n » woensdag 25 juni 2008 - 15:00

aaah
nu snap ik het beter!

waar heeft zij dan last van???

Wat maakt het voor haar dan zo moeilijk?

waarom wil ze niet begrijpen hoeveel invloed een slechte schildklier heeft op je?

dat zou ik vragen en misschien niet alleen met haar maar ook met je moeder erbij!

gr a3n
a3n
Forumverslaafde
 
Berichten: 1233
Geregistreerd: woensdag 08 november 2006 - 15:41

Berichtdoor Nieke » woensdag 25 juni 2008 - 15:22

Pijnboompitje schreef:En hoe ga je met iemand om tegen wie je duidelijk al meerdere malen hebt gezegd dat je je niet lekker voelt, wat zich uit in huilbuien, vermoeidheid en weet ik wat..., en dan nog daar geen rekening mee houdt?

Dan kan die persoon wat mij betreft de pot op en wil ik helemaal niet meer met hem/haar omgaan. Maar dat is met een zus natuurlijk wat lastiger dan de gemiddelde mens...misschien inderdaad eens samen met je moeder of desnoods samen met een arts met haar praten, misschien neemt ze het vak een ander wel aan? En anders misschien toch maar proberen wat afstand van haar te nemen als niets helpt.

Het belangrijkste wat ik wilde zeggen is: Niet aan jezelf gaan twijfelen! Iemand die dergelijke dingen zegt heeft duidelijk geen flauw idee waar ze het over heeft.
Avatar gebruiker
Nieke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1320
Geregistreerd: dinsdag 03 juli 2007 - 8:36

Berichtdoor Pijnboompitje » woensdag 25 juni 2008 - 15:31

Ik heb niet echt een idee wat het voor haar zo moeilijk maakt... behalve dan dat ze zelf 1x per jaar moet prikken voor haar schildklier, maar dat heeft ze nu al 2 jaar niet meer gedaan.

Het enige wat ik kan bedenken is dat ze denkt dat ze hetzelfde heeft, en daardoor denkt te weten wat ik voel, hoewel ik me pas zo ben gaan voelen toen ik met de medicatie begon. Daarvoor voelde ik me ook wel dit en dat, maar door de medicatie is het veel erger geworden, en merk ik dat ik emotioneel heel onstabiel ben.

Maar dat niet aan mezelf twijfelen is moeilijk hoor, want het zou toch kunnen dat ik, doordat ik dingen weet, ik me zo ga gedragen/voelen? Hoewel ik nooit eerder heb gehad dat ik om elk klein dingetje moet janken...
Info: zie profiel
05-08: [TSH=5,9][FT4=16]
30-11: [TSH = 5,1] [FT4 = 18]
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Berichtdoor a3n » woensdag 25 juni 2008 - 15:39

Ze heeft letterlijk gezegd: "Als je er rekening mee houdt, geef je haar een vrijbrief om zich zo te gedragen, ik maak haar het vaakst mee, en dit is gewoon haar eigen karakter. Ze gebruikt het als een excuus voor alles."  


nav dat stukje zou ik er toch een keer naar vragen......want inderdaad je weet niet wat er speelt....
het kan ook zijn dat ze zich op een of andere manier buitengesloten voelt........

..........het kan zijn dan ze moeite heeft met alle emoties, de verandering van je gedrag....

.............misschien voelt ze zich daardoor wel machteloos?....

het kan zijn dat ze het gevoel heeft dat ze door jou ziekte op de tweede plaats komt..........

kortom, aangezien het je zus is zou ik niet meteen van het ergste uitgaan en het toch eens.......misschien eerst met je moeder bespreken...hoe je dit aan kunt pakken, of anders met z'n drieen


en inderdaad blijf aan jezelf denken!!!

gr a3n
a3n
Forumverslaafde
 
Berichten: 1233
Geregistreerd: woensdag 08 november 2006 - 15:41

Berichtdoor Nieke » woensdag 25 juni 2008 - 20:15

Ik weet dat het moeilijk is om niet aan jezelf te twijfelen, ik heb er zelf ook veel last van gehad en heb er nog wel eens last van, juist daarom zeg ik het. ;) :)

Heeft je zus ook hypothyreoïdie? En zo ja, is zij goed ingesteld?
Avatar gebruiker
Nieke
Forumverslaafde
 
Berichten: 1320
Geregistreerd: dinsdag 03 juli 2007 - 8:36

Berichtdoor Pijnboompitje » donderdag 26 juni 2008 - 12:27

Hmm, nee ze heeft het niet, ze is een grensgeval (zoals ik voorheen ook was), een tsh van tussen de 2 en 3, maar eigenlijk zou ze ook 1x per jaar bloed moeten prikken, maar dat heeft ze al een tijd niet meer gedaan.

Ik weet nu waar het om gaat: omdat ze een paar jaar (4 of 5) terug pfeiffer had, en volgens haar is dat hetzelfde. Ze zegt dat wij helemaal geen rekening hielden met haar toen, hoewel we wel verwachten dat ze dat nu met mij gaan doen...

Aangezien dit niet waar is (dat wij geen rekening met haar hielden), ga ik haar nu maar gewoon even vermijden, ik hoef dat niet om me heen.
Info: zie profiel
05-08: [TSH=5,9][FT4=16]
30-11: [TSH = 5,1] [FT4 = 18]
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Vorige

Keer terug naar Hypothyreoïdie en psychische klachten

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast