Sinds ik de diagnose actieve Graves "reken maar op 5 jaar" heb gekregen ben ik zo depri als de pest. Ik heb ter info de depressie zelftest gedaan. Bij een score van 17 moest je naar de huisarts ivm depressie klachten. Ik had een score van 33. Hoezo, zwaar depressief.
Mijn psych zegt dat ik er wel weer uitkom, dat ik eerst het slechte nieuws moet verwerken, en dat ik dan wel weer uit het dal zal opkrabbelen. Maar ik zie het nut er niet van in. Ik kom toch niet boven voordat ik weer teruggesleept word. Want dat is de enige zekerheid die ik heb.
Ik ga morgen naar de huisarts om pijnstillers te vragen. Ik heb constant pijn aan mijn ogen, een drukgevoel. En daardoor heb ik ook heel vaak hoofdpijn. En die gaat niet zomaar weg, helaas. Gisteren ging het uiteindelijk beter na (over 10 uur verdeeld) 2 nurofen en 4 paracetamol. En dan had ik nog steeds last van de constant aanwezige spierpijn.
Soms denk ik zelfs aan de dood, maar dan meteen weer aan "een coma, dan zou ik ook niets voelen" of "alleen maar slapen". Ik wil zeker niet dood, maar gewoon geen pijn voelen zou zo fijn zijn. Ik dacht vroeger nooit zo, en het feit dat het nu wel even langskomt om dan meteen met "niets voelen" alternatieven te komen (gelukkig dat nog wel) daar voel ik me ook niet fijn bij.

ik wou dat het ophield(wat het verchil dan ook moge zijn
)
zonder dat er iets naars gebeurd was.

