Ja, ook ik mis mijn oude leventje maar ik ben er wel van overtuigd dat niets voor niets gebeurt.
Wie weet waar dit alles toe lijd?
wat er hiedoor op mijn pad gaat komen?
Ik heb verschillende keren geprobeerd mijn oude werkende leventje weer op te pakken maar ervaren dat dit me dus niet lukt.
Ik wilde zó graag en werd door mijn colega's weer zo gemotiveerd dat ik iedere keer weer dacht yes! ik ga er weer tegen aan, leuk!
Na iedere mislukking slonk mijn zelfvertrouwen en dat was nu net het enige wat ik nog een beetje had.
Nu ben ik na een soort van rouwproces zover, te kunnen accepteren dat ik het werk dat ik deed niet meer kan.
En niemand die mij daar nu nog van af brengt.
Die koek is op, of die jas past me niet meer dat is het enige zekere dat ik op dit moment weet.
Ik hoef nu denk ik ook niet meer terug naar mijn oude werkgever, maar ja je weet het maar nooit bij de UWV dat is dus nog even afwachten, wie weet wat ze nog voor me in petto hebben!
Maar ik voel dat ik ook nog niet toe ben aan iets nieuws hoewel ik dat graag zou willen.
Ik sta bij wijze te trappelen om te beginnen want het lijkt mij zo leuk!! Heb inmiddels ook wel ideën.
Die nieuwe jas hangt bij wijze van spreken in de etalage, ik wil hem wel hebben en aantrekken maar ik heb nog niet zo veel geld, ik moet nog wat door sparen, balen!
Maar ik merk dat mijn vermoeidheid, concentratie en geheugen me teveel in de steek laten en het me nu gewoon helemaal nog niet zou lukken nieuwe dingen op te pakken.
En ik wil niet weer geconfronteerd worden met een mislukking ik wil op z'n minst een beetje het gevoel hebben dat het me zou kunnen gaan lukken.
Ik wil dan ook helemaal niet definitief afgekeurd worden maar eerst nog tijd om beter te worden en dan graag dmv omscholing of iets dergelijks werk zoeken wat onder de nieuwe omstandigheden nu beter bij mij past.
En het lukt me al helemaal niet nu
20uur te werken of naar school te gaan of cursussen te volgen.
Dat ga ik nu ook niet proberen, nu een opleiding beginnen is gewoon weg gegooit geld.
Ik heb nu eindelijk het gevoel 2 stappen vooruit te zijn, want het gaat toch wel heel langzaam iets beter en ik ga nu echt (niet weer) het risico nemen 1 of misschien weer die 2 stappen terug gaan.
Ik hoop dus dat ik dat de mensen bij dat het UWV duidelijk kan maken.
Mocht me dat niet lukken dan neem ik dus ontslag.
Zodat ik toch zelf kan bepalen wanneer ik weer zo ver ben dat ik dit kan.
Ik wil echt heel graag werken want ik mis het werken maar niet tegen elke prijs. (lees: gezondheid)
Nu besef ik heel goed dat ik in deze heel bevoorrecht ben omdat ik een man achter me heb staan die me hierin in dik en dun steunt.
Hoewel het echt voor ons ook sappelen wordt hoor van een salaris.
Ik had een leuk betaalde baan en het is echt slikken als dat weg valt.
En ik ben niet meer gewent afhankelijk te zijn heb de laatste 25jr. altijd zelf mijn geld verdiend, dus zie daar ook best tegenop maar toch....
Ik heb ook 5jr. de ervaring mogen opdoen om als alleenstaande met 3kinderen van een bijstands uitkering te leven en ik moet zeggen dat ging me ook best goed af.
Ik heb ook toen van kliene dingen kunnen genieten en was toen zo trots op mezelf!
Zolang we kunnen eten en drinken en de vaste lasten kunnen betalen vinden we echt wel mogelijkheden om daarnaast van eenvoudige dingen te genieten.
Ik ben eindelijk zo ver dat ik mijn ziekte begin te accepteren en voel nu eindelijk redelijk aan wat ik wel en niet kan.
Heb het gevoel dat ik mijn beetje energie die ik nu af en toe heb goed begin te verdelen. En van die momenten ook mag en kan genieten.
Die laat ik nu niet te niet doen door het UWV!
Vannavond stelde mijn Willem onverwachts voor te gaan wokken, hij zei kom op nu kan het nog!
Dan denk ik ook: ja zo is het kom op genieten zo lang het kan!!
We moesten er wel om lachen, en maakte al plannen op onze armoe en hoe daar mee om te gaan.
Vakantie? We bedachten b.v. dat we met ons kleine caravannetje wel bij fam. in Duitsland achter in de tuin konden staan.
Dat we nu maar alvast moesten zorgen voor voldoende nieuwe onderbroeken in de kast....
En wie weet kan ik hier op het forum nog een soort van ruil-bank opzetten...b.v. kapster gezocht die tegen ruil van wat naaiwerk mijn haar wil doen....
ZO, ik ben weer strijdvaardig nu proberen dat gevoel vast te houden want dat valt lang nog niet mee.