heel erg depressief, gefrustreerd, nergens meer zin in

Vertel hier waar je zoal tegenaan loopt

heel erg depressief, gefrustreerd, nergens meer zin in

Berichtdoor Pijnboompitje » zondag 04 mei 2008 - 11:02

hoi,

ik heb nog maar sinds 2,5 weken medicijnen (25 microgram), omdat ik een subklinische hypo heb (tsh = 6 en ft4 = 17), maar erg veel klachten, waardoor veel psychische.

Deze 2,5 weken lijken al veel langer te duren. Ik ben nu heel erg depri, heb nergens meer zin in, en ben erg gefrustreerd en snel geïrriteerd. Ik heb de hele tijd zo'n gevoel van binnen, als een grote zwarte ballon ofzo, heel moeilijk te omschrijven.

In ieder geval het gevoel dat niets meer zin heeft, niets meer leuk is, en ik heb de hele tijd het gevoel dat ik waardeloos en raar ben. dit gaat gepaard met huilbuien en agressieve buien. Soms heb ik ook rare gedachten.

Nu is mijn vraag: denken jullie dat dit door de medicijnen kan komen? Of is het handig als ik maar naar een psycholoog of therapeut ofzo ga, omdat dit waarschijnlijk niet met mijn schildklier te maken heeft? Ik word er echt gek van en ik wil het weg hebben.

Ik moet over 1,5 week bloedprikken, en dan zijn de medicijnen ook op. Hierover heb ik trouwens ook een vraagje, maar die hoort hier niet thuis, dus die zet ik op een andere topic (hier http://www.hypomaarniethappy.nl/phpbb/v ... 871#246871 ).

bedankt alvast.
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Berichtdoor Treeske » zondag 04 mei 2008 - 11:54

Hoi Pijnboompitje,

Zijn deze klachten begonnen nadat je met medicatie bent begonnen?
Of had je ze al en zijn ze erger geworden?

Ik herken het gevoel wel.
Zeker het gevoel dat ik waardeloos en raar ben.
Bij mij werd het ook beduidend erger toen ik met de medicatie begon.

Als ik een langere tijd voldoende medicatie slik, heb ik geen tot weinig last van deze gevoelens.

Bovendien raak ik er tegenwoordig minder van in paniek.
Ik weet dat het voor mij bij de schildklier hoort en het vanzelf wel weer weggaat.

Maar als je er echt veel last van hebt, zou je misschien toch veel steun kunnen hebben aan gesprekken met een psycholoog of therapeut.
Mijn ervaring is dat je daar veel van kunt leren.

Groetjes en sterkte,
Treeske
Avatar gebruiker
Treeske
Forumverslaafde
 
Berichten: 786
Geregistreerd: zondag 10 december 2006 - 16:32

Berichtdoor Pijnboompitje » zondag 04 mei 2008 - 12:13

hoi treeske,

nee, ik had ze al, ook lichamelijke klachten. Dat is ook de reden dat ik ben begonnen met medicijnen.

Alleen de psychische klachten zijn nu sterk verergerd.
Tja, dat raar + waardeloos voelen heb ik nu best last van, ik heb telkens het idee van wat kom ik hier eigenlijk doen etc. etc. en allemaal negatieve gedachten daar omheen.

misschien kan ik eerst beter even afwachten, voordat ik de hulp van een therapeut ofzo inschakel. Ik vind dat om een of andere reden toch erg eng.

bedankt voor je reactie,
lot
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Berichtdoor Wilma S. » zondag 04 mei 2008 - 13:08

Het kan door de hypo komen, of door het feit dat je nu medicijnen krijgt en je dus officieel 'ziek' bent. Meestal als je medicijnen krijgt denkt je schildklier 'poeh poeh, eindelijk hulp'. En gaat bij de pakken neerzitten waardoor je eerst méér hypo word. En daar kunnen die klachten vandaan komen.
Avatar gebruiker
Wilma S.
Forumverslaafde
 
Berichten: 2161
Geregistreerd: zondag 06 februari 2005 - 11:27

Berichtdoor carola » zondag 04 mei 2008 - 17:45

Hoi Pitje,

Ik geloof dat Wilma goed beschrijft wat er met je kan gebeuren na de diagnose.

Bij mij ging het ook zo, maar uiteindelijk begon ik me steeds minder depressief en waardeloos te vinden.

Sterkte,
Carola
Avatar gebruiker
carola
Veteraan
 
Berichten: 311
Geregistreerd: dinsdag 05 februari 2008 - 11:25
Woonplaats: amsterdam

Berichtdoor Noiram » zondag 04 mei 2008 - 18:33

Hoi Pitje,

Hier nog een...

Toen ik met een TSH van 7,8 en een Ft4 van 15 ook net subklinisch hypo werd en medicatie kreeg , ben ik het eerste half aar pas echt ziek geworden...ik holde achteruit.

Naderhand bleek ook nog daty ik meerdere aandoeningen had (B12 tekort) en dat ik veel medicatie nodig had.....na jeren ook nog aan de cytomel (dat is T3).

Er is hoop, je gaat langzaam uit dat dal klimmen...GEDULD is helaas het sleutelwoord.

Sterkte.
Noiram

143,75 mcg euthyrox,, B12 elke 2 weken. ijzer dagelijks NOW, momenteel Multi 2x extra zink en Methionine voor Methyleren B12
Avatar gebruiker
Noiram
Forumverslaafde
 
Berichten: 3562
Geregistreerd: zaterdag 05 februari 2005 - 21:06

Berichtdoor eetje » maandag 05 mei 2008 - 9:36

Hoi!
Ook hier veel herkenning! Die rare gedachten heb ik ook heel erg gehad en plagen mij soms nog steeds. (vooral als ik moe ben) Ik dacht soms echt dat ik gek werd.

Ik heb daarom wel hulp gezocht bij een psychotherapeut, ondanks dat ik niet wist of de klachten van mijn schildklier kwamen of een andere oorzaak hadden.

Ik heb erg veel aan de gesprekken met de therapeut. Maar merk ook dat nu mijn waardes langere tijd stabiel zijn, mijn "problemen" minder groot lijken.  

En...je wilt gewoon het liefst in je vingers kunnen klikken en verder gaan met je leventje zoals die was voor je ziek werd! Dat afwachten is zo frustererend!
Heel veel sterkte,
E
eetje
Gebruiker
 
Berichten: 49
Geregistreerd: maandag 03 maart 2008 - 17:14
Woonplaats: Uithuizermeeden

Berichtdoor Miepie » maandag 05 mei 2008 - 9:54

Hai Pijnboompitje,

wat onwijs vervelend voor je!! Kan me je gevoel goed voorstellen.

Mijn vraag aan jou: waarom niet meerdere wegen bewandelen? Dus én medicatie én een therapeut (eerst een goede zoeken!)? Hulp van een psycholoog is echt niet 'raar' of afwijkend... JIJ moet jezelf helpen. Het kan je klachten allicht meer draagbaar maken.

En begrijp ik ook dat je een proefbehandeling hebt gekregen, omdat je medicijnen bijna op zijn?
Groeten

Miepie

<A HREF='http://www.babybrabbel.nl' TARGET='_top'><IMG SRC='http://www.babybrabbel.nl/dynban/babybanner/1168676460/7/2/1/255/165/165/0/148/206/anne.png' ALT='9 maanden banner' BORDER='0'></A>
Avatar gebruiker
Miepie
Forumverslaafde
 
Berichten: 2359
Geregistreerd: dinsdag 27 september 2005 - 23:20

Berichtdoor Pijnboompitje » maandag 05 mei 2008 - 17:59

hoi,

dank jullie voor jullie reacties. Ik moet morgen toch de dokter bellen omdat hij een foutje heeft gemaakt m.b.t. de medicijnen, dus misschien kan ik dan gelijk een afspraakje maken om te vragen of hij door kan verwijzen naar een psycholoog ofzoiets.

Want hier heb ik niets aan, ik zit in mijn hoofd vast als het ware, de hele tijd maar denken over vanalles, en dat alles misgaat en niets meer goed komt. Heel raar, het is helemaal niet zoals ik ben eigenlijk.

Ik denk er eigenlijk over om toch maar te stoppen met die medicijnen, want als ik het vanaf nu bekijk had ik er ook weer niet zoveel last van.

Ja, ik ben net pas begonnen met die medicijnen, woensdag slik ik ze pas 3 weken.

Wow noiram, eerst nog een half jaar achteruit? Dat is wel veel. Ik ga inderdaad ook vragen of mijn b12 geprikt kan worden, als ik aan het einde van die proefmedicatie moet bloedprikken.


Bedankt allemaal! Liefs,
lot
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Voor lot

Berichtdoor draakje » woensdag 07 mei 2008 - 21:18

Lieve Lot,

Ik herken je gevoel helemaal. Klote hè? De eerste maand van medicatie ben ik door een hel gegaan. Ik heb een heel sociaal leven maar toen wilde ik niemand zien omdat ik mij een alien voelde. Ik schaamde me gewoon voor wie ik was. Heel raar gevoel hm?!

Ik denk eigenlijk dat je beter even kunt wachten met een psycholoog. Vooral omdat je er niets mee opschiet als je schildklier de oorzaak blijkt te zijn.

In mijn geval had ik waarschijnlijk de stempel borderline of zwaar depressief met verstoord zelfbeeld gekregen. Dat zou naar geweest zijn omdat ik mij na een paar maanden emotioneel weer stabiel voelde.

Nog even dit, als je je heel naar voelt, kun je altijd het forum gebruiken. Je mag mij ook een berichtje sturen als je steun nodig hebt.
tsh: 0,97 (refwaarde 0,4-4,0)
ft4: 1,4 (refwaarde 0,8-1,9)
ft3: 1,6 (refwaarde 1,5-4,1)
anti-stoffen:over 1000
draakje
Veteraan
 
Berichten: 492
Geregistreerd: donderdag 24 januari 2008 - 19:21

Berichtdoor lisatje » donderdag 08 mei 2008 - 7:16

hey Lot,

Ik begrijp je gevoel helemaal. Lastig e? Een mens heeft de neiging om de medicijnen soms gewoon de prullemand in te kieperen. Als je de medicijnen nodig hebt, is dat echter geen goede optie.

Of het raadplegen van een psycholoog nuttig kan zijn, dat zal je voor jezelf moeten uitmaken. Niet om daar ook nog eens een diagnose te krijgen, maar het kan wel helpen om te leren omgaan met de situatie zoals ze op deze moment is. Want jammer genoeg is het nu wat het is. Het zal beteren, maar onderhand moet je wel de dagen zien door te komen toch.

Het forum is daarvoor ook een fantastisch middel. Ik heb hier dan ook al vele eieren gelegd  :-D  Mensen begrijpen wat je doormaakt en die herkenning en steun vormen vaak het broodnodige steuntje in de rug.

Sterkte meis en dikke  :kus2:
Liefs
Lisa
Avatar gebruiker
lisatje
Beheerster
 
Berichten: 1711
Geregistreerd: zaterdag 08 maart 2008 - 8:30
Woonplaats: België

Berichtdoor Hispoine » zondag 11 mei 2008 - 8:30

Hoi Lot,

Zoals jij jezelf beschrijft, en als ik terugdenk aan een paar jaar geleden, zijn dat heel herkenbare dingen.

Je moet ook nog eens accepteren dat je medicijnen nodig hebt en waarschijnlijk wel de rest van je leven. Dat is moeilijk. Ik vond het in iedere geval echt heel moeilijk.

Daarbij had ik echt het gevoel dat ik in coma raakte of doodging.
Wilde niks meer, had overal pijn, depressief, kon niemand meer om me heen verdragen en vroeg me inderdaad ook af, waarom ik er uberhaupt nog was.

Nu een paar jaar verder, heb ik zo nog wel eens hoor dat ik dat denk, maar wel veeeeel minder.

Ik ben wel over dingen anders gaan denken. M'n koopgedrag is veranderd (hoef niet zoveel meer te "hebben") en nog zo meer van dat soort dingen.
Al met al krijg ik iets meer zicht op de mens die ik wellicht zal gaan worden en dat is anders dan wie ik was, maar niet per definitie slechter.

Ik heb wat meer belangstelling gekregen voor de wat kleinere dingen om me heen.
Al met al een langdurig proces waarin geduld voorop staat.
Maar dat heb je niet (althans ik niet), toen ik net ziek was geworden.
Alles moest zo snel mogelijk weer hetzelfde zijn.

Acceptatie is het toverwoord. Niet makkelijk en soms helemaal niet te doen. Maar je zult zien het gaat jou ook lukken.
Misschien kom je uiteindelijk dingen van jezelf tegen die best wel erg waardevol zijn, alleen op een andere manier dan je gewend was.

Sterkte en kop op. :kus2:
Hispoine.
Gebrek aan bewijs is  geen bewijs voor gebrek
Avatar gebruiker
Hispoine
Forumverslaafde
 
Berichten: 770
Geregistreerd: vrijdag 03 november 2006 - 17:50

Berichtdoor Jan » zondag 11 mei 2008 - 11:48

Hai Lot,

Op je andere onderwerp-draadje heb ik in dat draadje gereageerd.
Met een aantal belangrijke verduidelijkingen.

Wat dít draadje betreft:

Het kán zijn dat je je door de medicatie een tijdje wat labieler voelt.
Het kan óók zijn dat je je zo voelt door de het autoimmuun-ziekteproces, wanneer er werkelijk sprake is van ziekte van Hashimoto, autoimmuun hypothyreoïdie.

Maar, er kan ook nog iets anders aan de hand zijn, waardoor je je zo labiel voelt.
Één van de mogelijkheden kan een vitamine-B12-tekort zijn.
In nogal wat gevallen wordt een B12-opnamestoornis óók veroorzaakt door een autoimmuun-ziekte (een andere dan ziekte van Hashimoto), doorgaans Addison's Pernicieuze Anemie (PA) genoemd, of ziekte van Addison-Biermer. Maar er zijn veel meer mogelijke oorzaken voor een B12-tekort. Serieuze darmproblemen bijvoorbeeld, zoals coeliakie, kunnen een oorzaak zijn van verstoorde B12-opname.

Wat je dus schreef
Pijnboompitje schreef:[...] Ik ga inderdaad ook vragen of mijn b12 geprikt kan worden, als ik aan het einde van die proefmedicatie moet bloedprikken.
is zeer verstandig.
Ik zou zeggen, laat dat maar gelijk meebepalen de eerste keer dat je voor bloedprikken moet.
Ook hierover dus gauw even contact opnemen met je arts.

Verder nog,
een beetje ter geruststelling:
Ook ik heb best lang gedacht dat er misschien iets psychisch mis was met me. Want O, wat ben ik de jaren met 'subklinische' hypothyreoïdie labielig geweest. En moe, ZOOOO moe. En nog een hele rij andere klachten.
Ik heb ook een proefbehandeling met schildklierhormoon gehad, en daar voelde ik me niet beter bij. Maar dat was dan ook maar twee maanden, en dat is véél te kort. Zie hierover ook het andere draadje.
Pas toen ik na jaren eindelijk op een FT4 van 11 en een TSH van 11 zat, en met schildkliermedicatie begon, ging het heel geleidelijk beter. En pas nog weer een paar jaar later, toen ik door de informatie van Hypo maar niet Happy en dit forum goed ging fijninstellen, ging het echt een stuk beter. (Ik ben nou vooral nog 'leuk gek', hihi.)

Bij mij was overigens geen sprake van een B12-tekort, het ging alleen om de ellende door hypothyreoïdie.
Maar jij moet je B12 voor de zekerheid beslist even laten checken, hoor. Er zijn hier best veel mensen met zowel hypothyreoïdie als ook een B12-opnamestoornis.


Dag hoor.
Veel sterkte toegewenst, en ook veel succes en beterschap.
Het is een hele puzzel, maar het komt goed.


Veel groeten van Jan
Avatar gebruiker
Jan
Forumverslaafde
 
Berichten: 1411
Geregistreerd: donderdag 16 juni 2005 - 15:33
Woonplaats: Nederland

Berichtdoor Pijnboompitje » woensdag 14 mei 2008 - 8:41

Hallo Jan (e.a.)

Heel erg bedankt voor je reacties, ik heb er veel aan!
Als jij zegt dat 2 maanden al te kort is, dan is 4 weken dat zeker (nu neem ik het pas 4 weken).

Ik zal volgende week de dokter bellen, of kan je gewoon zelf op je bloedprikformulier B12 aankruisen? Vast niet, maar ik vraag het toch maar voor de zekerheid, ik bel nu al zo vaak met de dokter.

Ik ben blij dat veel mensen het herkennen, en dat ik dus niet gestoord ben ofzo, want zo voel ik me wel.
Dit wordt niet echt verminderd mijn zus, die elke keer als ik me zo ****!!..*** voel, het voor zichzelf vervelend vindt.

Als ik dan zeg dat ik me niet goed voel, waarschijnlijk door die hormonen, zegt ze dat ik het ook gewoon moet zeggen hoe ik me voel. Maar dat doe ik op dat moment ook, en ik ga toch niet de hele dag door zeggen, ik voel me dit en dat?! Blaaa!!!

Zo even lekker van me af geschreven :)

Bedankt allemaal,
Lot
Avatar gebruiker
Pijnboompitje
Veteraan
 
Berichten: 255
Geregistreerd: dinsdag 08 april 2008 - 20:05
Woonplaats: noord holland

Berichtdoor Jan » woensdag 14 mei 2008 - 9:45

Hai Lot,

Ja, er zijn mensen die zelf dingen aankruisen op het labformulier, maar zeker niet elke arts zal dat erg goed kunnen waarderen.
Gewoon even overleggen met je arts is toch wel het beste.

En ja, fijn hè, dat je hier even lekker van je af kunt schrijven. Er is altijd wel iemand die je begrijpt of die hetzelfde heeft meegemaakt.


Liefs,  Jan
Avatar gebruiker
Jan
Forumverslaafde
 
Berichten: 1411
Geregistreerd: donderdag 16 juni 2005 - 15:33
Woonplaats: Nederland

Berichtdoor Caat » maandag 16 juni 2008 - 9:18

Hai Allemaal,
Wat is dit herkenbaar allemaal!! Ik zit nu in zo'n fase van: iedereen is tegen mij en ik vind niks, maar dan ook echt helemaal niks leuk!!!
Terwijl mijn labuitslagen toch aanzienlijk verbeteren.
Ik voel gewoon dat ik mijzelf niet ben! Schop overal tegenaan, trek constant negatieve conclusies.
Mijn man is er een die ene hele gladde rug heeft, maar ook hij heeft er nu moeite mee, ( waar ik me dan weer schuldig over voel), maar ik kan gewoon effe niet anders!
Bah, wat een  :boos3: gevoel is dit!!
Avatar gebruiker
Caat
Veteraan
 
Berichten: 278
Geregistreerd: woensdag 16 april 2008 - 10:19

Berichtdoor carola » maandag 16 juni 2008 - 9:58

Hoi Caat,

Heb je profiel even gelezen, en je waardes verbeteren wel, maar met een THS van 7.6 (was dat je laatste controle?) is het zo raar niet dat je je niet goed voelt.

Sterkte! Wat is je medicatie nu?

Liefs
Carola
Avatar gebruiker
carola
Veteraan
 
Berichten: 311
Geregistreerd: dinsdag 05 februari 2008 - 11:25
Woonplaats: amsterdam

Berichtdoor Caat » maandag 16 juni 2008 - 10:17

Hai carola,
Sorry, ik had mijn profiel nog niet bijgewerkt, m'n TSH was begin juni 4.2 en mijn FT4 17.5.
Ik moet a.s. woensdag weer naar de internist en ga vanmiddag nog weer even prikken.
Ik zit nog altijd op 75 microgram Euthyrox.

Ik heb het gevoel dat dat negatieve gevoel nog steeds een tandje erger wordt, herken je dat?
Verstandelijk kan ik het allemaal wel beredeneren, maar het doet gewoon zeer ik het gevoel heb dat mijn omgeving mij maar een zeur vindt: "Komt zij weer aan met die schildklier....."

Ik ben van mijzelf een opgewekt en optimistisch persoon, heb al veel dingen meegemaakt en probeerde altijd weer het positieve eruit te halen en dankbaar te zijn met hoe ik er altijd maar weer uitgekomen bent en nu lukt dat dus gewoon niet.....
Avatar gebruiker
Caat
Veteraan
 
Berichten: 278
Geregistreerd: woensdag 16 april 2008 - 10:19

Berichtdoor carola » maandag 16 juni 2008 - 11:45

Hallo Caat,

Bij mij is het eigenlijk heel snel van TSH 177 (nov. 07) naar de waardes die ik nu heb, gegaan. ( TSH 0.25). (Internist wil het naar 0.3 krijgen, Ft4 is nu ook 19).

Maar het heeft veel langer geduurd voor ik psychisch weer sterker werd.

In verhouding met november voel ik me heel veel beter, en soms vergeet ik zelfs dat ik 'ziek' ben. Maar er zijn ook dagen dat ik weer merk dat ik toch veel minder aan kan en dat ik het niet kan opbrengen om steeds aardig en behulpzaam te zijn.

Dan ga ik met een boek op bed liggen.

Ik voel me ook wel eens een ouwe zeur, dus hou ik het meestal maar voor mezelf. Man en kinderen zijn zo blij met de verbetering, dat ze een dipje wel kunnen hebben. Maar helemaal begrijpen hoe het voelt, dat kunnen ze niet.

Het blijft tobben! :-(

Je zult wel mogen ophogen, neem ik aan, een waarde rond de 1 is meestal het streven.

Sterkte!
Carola

Sterkte
Avatar gebruiker
carola
Veteraan
 
Berichten: 311
Geregistreerd: dinsdag 05 februari 2008 - 11:25
Woonplaats: amsterdam

Berichtdoor Caat » maandag 16 juni 2008 - 13:37

Hai carola,
Ja, ik denk ook dat ik nog moet ophogen, maar daar ben ik ook wel een beetje bang voor.
In december '07 was mijn TSH 1.19 en vanaf twee weken daarna voelde ik mij minder worden en toen ik begin febr '08 ging prikken, nadat ik eerst 6 weken lang mijn kop een beetje in het zand had gestoken, zo van: "het is vast niet mijn schildklier, want die was in december goed", was ik weer doorgeschoten in een skontsteking.
Overigens heb ik nooit meer dat 75 microgram toe genomen.

Nu ben ik dus wel een beetje huiverig dat als ik eenmaal rond de 1 zit, hij weer gaat doorschieten..... :boos2:
Ook met onze kinderwens in m'n achterhoofd, vind ik het allemaal best wel een beetje spannend......

Dank je voor je meedenken.....

Groetjes Caat
Avatar gebruiker
Caat
Veteraan
 
Berichten: 278
Geregistreerd: woensdag 16 april 2008 - 10:19

Volgende

Keer terug naar Hypothyreoïdie en psychische klachten

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast