door Isabelle » maandag 14 januari 2008 - 20:31
Interessant dat dit draadje nog steeds loopt, en voor mij heel herkenbaar. Soms kan ik tijden de hele wereld aan en soms moet ik alle zeilen bijzetten om mezelf niet kopje onder te zien gaan in doemdenken over van alles en nog wat: vooral m'n gezondheid.
Zo had ik vorige week buikgriep en mijn lichaam reageert nog steeds raar op voedsel, wat best lang duurt. Zo had ik vanmiddag om een uur of 4 een scheurend hongergevoel en heb ik 2 boterhammen met kaas, een kop soep, 4 soepstengels, en een beker melk om het af te dekken, naar binnen gewerkt en ik moest eventjes daarna weer naar de wc. Nu zul je denken dat ik om 6 uur mijn avondeten niet zal hebben opgegeten (dacht ik zelf ook), maar niets is minder waar.... Ik heb nu, na een stevige maaltijd, alweer een hongergevoel. Zit ik me daar bij de tv van alles in mijn hoofd over te halen: "Ik ben hyper geworden", "Dit houdt natuurlijk niet op: ik kan door blijven eten en het verdwijnt zo weer in de wc", "Natuurlijk ik heb iets raars, iets engs"..... enzovoorts. Totdat ik mijn gedachtegangen opmerk en besluit ermee op te houden, wat nog niet makkelijk is trouwens.
Mijn ervaring is dat de beste manier om hiermee om te gaan (voor mij althans) is om je gedachten inderdaad in de gaten te houden, als je je zo onzeker en raar gaat voelen. Je gedachten nemen je emoties immers zomaar op sleeptouw als je even niet oplet. Ermee ophouden, werkt voor mij het beste door gewoon bewust door te gaan met doemdenken en dan zelfs flink te overdrijven, totdat ik er zelf om moet lachen. Ik weet ook dat ik zelf door deze manier van denken mijn lichaam beïnvloedt, zodat er een wisselwerking ontstaat. :-_-:
Hoe het zo kan komen? Ach, je voelt je eens wat minder, zoals ik nu ook door mijn ziekte en nog niet helemaal opgeknapt zijn. En last but not least: laten we vooral niet vergeten dat we een flinke deuk hebben opgelopen, nu we de controle over ons lichaam aan hormoontjes van buiten uit handen hebben moeten geven. Het is toch een raar idee dat je lichaam zomaar allelei rare hypokuren kan gaan vertonen: dat geeft zo'n onbetrouwbaar gevoel. Als we al naar de psycholoog zouden moeten, dan zou het moeten zijn omdat wij moeten leren omgaan met het feit dat wij ons lichaam niet meer kunnen vertrouwen en je lichaam, dat was toch alles waarvan je echt zeker was.... ??!! Dan is het even wennen dat het niet meer zo werkt (zit ik na al die jaren ter plekke zo te bedenken :-) ).
Zegt dit jullie iets? Is die angst misschien, omdat je je niet zo bewust bent van dat controleverlies? Ik zit maar wat de filosoferen :????:
All the best, en maar weer op naar de betere tijden. :kus2:
Groetjes,
Isa
12 Jaar hypo door Hashimoto (voor zover bekend)
Thyrax 125 MCG (onlangs opgehoogd met 12,5) Prikbeurt half februari as.
Bloedwaarden waarbij ik me redelijk voel: TSH altijd iets onder 1, fT4 18-20, T3 rond 1,7.