En ik weet dat ik niet de enige ben.
Ik heb het gevoel dat ik niet nog meer bij mijn familie kan zeuren. Ze zijn al zo lief en zo'n goede steun en heel begripvol.
Anderen begrijpen je vaak toch minder. En ik hou me ook heel groot. En ik voel me zo klein. Ik weet in mijn hoofd precies wat ik wil. maar ik heb geen energie!
Ik dacht dat mijn internist me begreep. Ben helemaal doorgelicht. Maar met een tsh van 8.3 is hij tevreden. Ik mag ophogen omdat hij hoopt dat de struma dan klein blijft en omdat ik heb aangedrongen dat ik nog zo moe ben. Een b12 van 199 vind hij geen reden om verder te kijken.
Ook al heb ik ook nog vitiligo en rijzen de auto-imuunziektes in mijn fam. de pan uit.
Ik heb een kleine van 7maanden en als we in de toekomst nog een baby willen moet het nog een stuk beter. Allemaal info die ik van het internet moet halen. Er wordt geen waarschuwing gegeven.
De internist zegt dat de ha moet weten wanneer die een patient niet verder kan behandelen maar vind het zelf ook wel best!
En dan ben ik nog maar net in deze molen terecht gekomen! Ik voel me zo verdrietig. Ik loop al hier waarschijnlijk al 12 jaar mee rond en had de hoop opgegeven. dan houden ze hem voor je neus en halen ze het weer weg!
Ik moet net als iedereen hier voor mezelf opkomen. Waar vind ik de energie om hier tegen in te gaan!?!
Ik weet wel dat het allemaal goed komt. Daar gaan we gewoon voor. Maar het voelt zo uitzichtloos!
Liefs Jazzy


)

Ik heb een zoontje van bijna 8maanden.