Misschien moet je maar lijden in stilte, zegt mijn naaste liefhebbende omgeving. Ik snap hun onvermogen om te voelen
wat ik voel en hun wanhoop dat ze niet in staat zijn om
mijn klachten weg te nemen en voel me schuldig maar
ergens diep in mij zit ook een kleine Xena die klaar staat want
ik voel me niet goed, ik functioneer weer niet naar behoren.
Ik kan mij niet concentreren en mijn ogen lijken kilo's zwaarder en dan alleen maar rond de middag, s'avonds verdwijnt het gevoel
als sneeuw voor de zon en ik..... ik zit mezelf in de weg..
Mijn vrije tsh waarde was 4 de laatste keer (veel te hoog voor mijn doen)Ik logeer momenteel (al vanaf maart) bij familie ivm verbouwing van mijn eigen huis, moeder over 2 kinderen en nog een relatie erbij en een baan van 4 dagen in de week... Hmmmmm mag wel trots op mezelf zijn dat mij dit allemaal nog lukt en gewoon niet effe de ziektewet in ga...nee dat kan ik niet (zo zit ik niet in elkaar)... maar goed.... herkenbaar?
En hoe ga je in vredesnaam om met die vermoeidheid? Ik word er echt stapelgek van... Mijn werk schiet niet op zo, ik voel me 90 in een lijk euh.. lijf van 37.... Sjucht.... wazige muts...


als een boer met kiespijn. Ik heb opgehoogd met een halve van 25 euthyrox.